Films: 7 Psychopaths + Sound of Belgium

Weinig films gezien de laatste tijd, maar daar zat mijn trip door Kroatië natuurlijk voor iets tussen. Onderweg wel Seven Psychopaths gezien en eenmaal terug in België de documentaire Sound of Belgium bij de launch van de nieuwe Krook.

Seven Psychopaths

Martin McDonagh liet vroeger al In Bruges op ons los en koos voor zijn nieuwe film meteen ook nog eens voor Colin Farrell. Qua script vind ik de film geniaal. Hilarische dialogen, plotwendingen, de meest bizarre karakters en een sterk verhaal. Gooi daar nog eens de geniale Sam Rockwel, Christopher Walken en Woody Harrelson bij en het zit helemaal goed. Veel zwarte humor ook. Maar ik kan me ook perfect inbeelden dat niet iedereen de film zal smaken. Daarvoor is hij misschien iets te atypisch, te bizar. Maar toch. Gewoon proberen!

Sound of Belgium

De communicatiecampagne van de Krook gaat van start en om dat vieren werd de nieuwe documentaire over de geschiedenis van de Belgische dance geprojecteerd in het circus. Zalig stukje non-fictie. Interviews met producers, dj’s en labelmanagers die samen mee de Belgische dance groot gebracht hebben. Hilarische intermezzo’s worden afgewisseld met pompende beats en fantastische quotes en anekdotes. Echt gek eigenlijk hoe belangrijk de Belgjes waren voor de evolutie van de dance-muziek. Ik ging dan ook naar buiten met een enorm gevoel van trots. En potverdikke veel goesting om zwaar te feesten.

Films: Jurassic Park 3D

Mijn 400ste post op deze blog. En dat jubileum verdient een ander. Twintig jaar Jurassic Park bijvoorbeeld. Twintig jaar al, man man. Ik zie me daar nog zitten als kleine pagader in de Cine Rialto van Oostende. Bezeten van dinosaurussen dus sowieso in hun kamp. Sterf Dennis Nedry, sterf! Van de Sint kreeg ik de VHS-versie en nu pronkt de limited edition mooi in mijn dvd-kast.

De avant avant-première van Jurassic Park 3D op BIFFF in Bozar kon ik dus absoluut niet missen. En zo dachten de 400 andere enthousiastelingen er ook over. Normaal gezien komen mijn haren recht als er te veel lawaai gemaakt wordt tijdens een film, maar nu kon het allemaal. Mensen die de film nog niet gezien hadden en zo moedig waren van dat ook toe te geven, werden uitgejouwd en de begingeneriek werd door een halve zaal meegezongen. Telkens een protagonist voor het eerst in beeld kwam, werd er gejuicht en toen fuckface Nedry zijn eerste seconden kreeg, vlogen de scheldwoorden in het rond.

JP-WhenDinosaursRuled

En blijkbaar waren er nog fans van dinopower. De T-Rex werd constant aangemoedigd en iedereen ging uit zijn dak toen de Tyrannosaurus uiteindelijk de held van de dag werd. Een verdwaalde cosplayer liet zelfs zijn hoorn door de zaal schallen.

De film zelf blijft legendarisch natuurlijk. Weinig verouderd op wat elementen na. Interactieve cd-roms, waaaaw. De kleuren en beelden zijn goed opgesmukt, de soundtrack zit goed en ook de 3D biedt een meerwaarde. Heel even had ik de neiging mijn arm uit te steken zodat de T-Rex mijn nagels kon knippen. En eindelijk nog eens Jurassic Park zoals je hem moet zien; op groot scherm!

Films: Les Misérables

Meteen even vermelden dat ik een bloedhekel heb aan musicals. En nog meer aan musicalfilms. Ik denk met veel verschrikking terug aan Sweeney Todd en Chicago. ’t Is maar Disney die er mee weg komt. En Cry-Baby, Music Man en The Wizard of Oz uit de jaren dertig.

Les Misérables was niet veel beter. Sterrenacteurs in een musical droppen is geen goed idee. Bijzonder bizar om Wolverine plots een duetje te zien zingen met the Gladiator. Tragikomisch zelfs, want goed gezongen is het niet. Daar komt nog eens bij dat de film twee uur en een half duurt, er gekozen wordt voor de theatrale stijl inclusief overacting en episodische opbouw. Je zou er nog echt misérable van worden.

Al een geluk dat de decors en kostuums veel goed maakten. Alles tussen 15de en en 19e eeuw blijft mijn favoriete periode in de wereldgeschiedenis met een lichte voorkeur voor de Franse bewegingen. Wat was ik graag een revolutionair geweest. En dat gevoel zit ook wel in Les Misérables. Had ik een Franse vlag, ik stond ermee te zwaaien tijdens bepaalde scènes. En al even slecht mee te zingen. Tijd voor een echte kostuumfilm over de Franse revolutie en al wat daarna gebeurde me dunkt. Spielberg?

Sometimes in life you’ve got to be a movie

Toppenerveus en irritant gelijk een kleuter die de volgende dag naar Disneyland mag, zo zat ik een hele dag te popelen op mijn bureaustoel. Eindelijk de laatste nieuwe Batman! Eindelijk het slotstuk van de trilogie! Batman Begins en The Dark Knight waren allebei toppers, dus de verwachtingen stonden hooggespannen. Ultieme schrik voor een tandartsscenario. Je weet wel, denken dat je naar Disneyland gaat, maar uiteindelijk bij de tandarts belanden.

Christopher Nolan heeft opnieuw zijn serieuze best gedaan en grafisch zit het allemaal weer zo strak als de jeansbroek van een emo-kid met overgewicht. Coole effecten, vette voertuigen, veel ontploffingen, een indrukwekkende bad guy met zotte fight moves en vrouwelijk schoon. Naar verhaal en sfeer toe vond ik het wel de minste van de drie. Af en toe net te ver gezocht, te voor de hand liggend of te veel op zoek naar emotionele diepgang. De plot zat wel ok. Spijtig, maar uiteindelijk ben toch weer buitengekomen, denkende dat ik de nieuwe Batman moet zijn en alle slechterikken in Gentham City een pak voor de broek moet geven.