Films: Despicable Me 2 en The Internship

Despicable Me 2



Naar deze heb ik lang uitgekeken. De eerste Despicable Me was hilarisch en ook de korte sketches met de minions die geregeld op youtube verschenen zorgden voor menig plezier. BANANA!  Gru moet ook nu de wereld redden, maar krijgt daarvoor steun van een love interest. En ondertussen moet hij nog zijn vaderlijke gevoelens, dochters en minions onder controle houden. Je snapt het al, opnieuw veel redenen tot hilariteit. Maar toch was de film net iets minder grappig dan de vorige. Wat uiteindelijk nog altijd behoorlijk grappig is natuurlijk. Maar ik had een Amerikaanser gevoel bij de film. Meer moraal. En daar ben ik nu net geen fan van si.

The Internship



Eigenlijk probeer ik alle films met Owen Wilson preventief te vermijden maar de geek in mezelve dwong me richting Kinepolis. Ah ja want het gaat over Google! Twee hopeloos verouderde verkopers moeten op zoek naar een nieuwe job en besluiten dan maar om bij Google als stagiair te beginnen. En dan krijg je anderhalf uur lang alle clichés voorgeschoteld. Team spirit boven alles, een overgetypeerde arrogante fuck die alle plannen dwarsboomt en een plotse aha-erlebenis bij de hoofdacteurs waardoor alles plots toch goedkomt. En uiteraard een knappe deerne die veroverd moet worden. Maar ondanks alle voorspelbaarheid heb ik toch een paar keer gelachen. En eerlijk gezegd, bij het buitenkomen had ik meteen zin om te solliciteren bij Google. Schone reclamefilm.

Films: Man of Steel, After Earth en The Bling Ring

Man Of Steel

Warner is dringend op zoek naar een nieuwe melkkoe nu Harry Potter en Batman van het toneel verdwenen zijn, dus halen ze werelds oudste superheld nog maar eens van onder het stof. Nog maar eens een Superman film dus, en de vorige waren al draken waar ze in Game of Thrones jaloers op kunnen zijn. DC Comics heeft ook al laten blijken deze film te willen gebruiken als opstapje voor een hele reeks en zelfs enkele films rond de Justice League, i.e. Batman, Wonder Woman, Superman, Aquaman, The Green Lantern en Flash. Juist ja, The Avengers maar dan met minder coole superhelden. Op Batman na.

De verwachtingen lagen niet te hoog, ook al staken ze 300-regisseur Zack Snyder en Dark Knight schrijver David Goyer in een team. Die laatste wou duidelijk geheel in lijn met Batman een donkere menselijke kant geven aan Superman. Laat die alien maar worstelen met vragen rond zijn afkomst, zijn doel in het leven en waarom hij in hemelsnaam een slip boven zijn kostuum draagt. Op zich nog redelijk deftige cinema, mede door een integere Kevin Costner, een bloedmooie Amy Adams en een ok Henry Cavill als Superman. Maar dan neemt Zack Snyder het heft in handen.

Plots krijgen we een visueel overdreven aaneenschakeling van ontploffende objecten, rondvliegende Kryptonners en instortende gebouwen. Weg ingetogenheid, weg menselijkheid, weg geloofwaardigheid. Al even geloofwaardig als Clark Kent zijn vermomming aka een bril en een coupe gellé. Nee DC Comics, om Marvel te kunnen evenaren is nog heel wat werk aan de winkel.

After Earth 

Misschien moet ik wel eens schrijven naar het Guinness Book want ik heb tot op vandaag alles met Will Smith als acteur in gezien. Ook zijn laatste nieuwe. Helaas. Deed pijn aan mijn ogen. After Earth is precies het platform geworden waarmee Big Will zijn zoon Jaden het acteerdom definitief wil inlanceren maar die kleinen slaagt daar voorlopig nog voor geen meter in. Weinig geloofwaardig zijn prestaties. Steek daar dan nog eens een cliché verhaal, slechte CGI, overdreven cliché Amerikaanse moraal en een sterk verouderde Will Smith met constant getormenteerde blik in en je hebt een film waarna ik me spontaan ergens in India bij een orgaanhandelaar wil aanbieden. Here, take my eyes.

The Bling Ring

Dit wordt een makkelijke review. The Bling Ring is anderhalf uur lang een nest trienen die zo luid mogelijk designermerken roepen en daarbij omtermeest “oh my gods” uit hun snobberige mini-lijfjes persen. Veel show, veel kleren, een zwakke Emma Watson en een anderhalf uur uit mijn leven kwijt. Wat is er gebeurd Sofia Coppola?

Films: Jurassic Park 3D

Mijn 400ste post op deze blog. En dat jubileum verdient een ander. Twintig jaar Jurassic Park bijvoorbeeld. Twintig jaar al, man man. Ik zie me daar nog zitten als kleine pagader in de Cine Rialto van Oostende. Bezeten van dinosaurussen dus sowieso in hun kamp. Sterf Dennis Nedry, sterf! Van de Sint kreeg ik de VHS-versie en nu pronkt de limited edition mooi in mijn dvd-kast.

De avant avant-première van Jurassic Park 3D op BIFFF in Bozar kon ik dus absoluut niet missen. En zo dachten de 400 andere enthousiastelingen er ook over. Normaal gezien komen mijn haren recht als er te veel lawaai gemaakt wordt tijdens een film, maar nu kon het allemaal. Mensen die de film nog niet gezien hadden en zo moedig waren van dat ook toe te geven, werden uitgejouwd en de begingeneriek werd door een halve zaal meegezongen. Telkens een protagonist voor het eerst in beeld kwam, werd er gejuicht en toen fuckface Nedry zijn eerste seconden kreeg, vlogen de scheldwoorden in het rond.

JP-WhenDinosaursRuled

En blijkbaar waren er nog fans van dinopower. De T-Rex werd constant aangemoedigd en iedereen ging uit zijn dak toen de Tyrannosaurus uiteindelijk de held van de dag werd. Een verdwaalde cosplayer liet zelfs zijn hoorn door de zaal schallen.

De film zelf blijft legendarisch natuurlijk. Weinig verouderd op wat elementen na. Interactieve cd-roms, waaaaw. De kleuren en beelden zijn goed opgesmukt, de soundtrack zit goed en ook de 3D biedt een meerwaarde. Heel even had ik de neiging mijn arm uit te steken zodat de T-Rex mijn nagels kon knippen. En eindelijk nog eens Jurassic Park zoals je hem moet zien; op groot scherm!

Films: Flight en Lincoln

Lincoln

Als ik Steven Spielberg zie staan, dan is dat voor mij voldoende om te gaan zien. In de cinema uiteraard, want als de Steven iets kan brengen, dan is het wel spektakel. In Lincoln ligt de focus daar minder op. Dialoog en opbouw primeren. De onliners vliegen je om de oren, kostuums en decors zijn prachtig en ook al ken je de uitslag van de uiteindelijk stemming, het blijft toch nagelbijten. Daniel Day Lewis kaapt sowieso terecht een oscar weg voor zijn acteerprestatie en al de andere beeldjes zullen ook wel verdiend zijn. Enige wat me stoorde was de extra verhaallijn tussen Lincoln en zijn zoon. Totaal onbelangrijk en veel te cheesy.

Flight

Eerst en vooral, wat een openingsscène! ‘ssup Tina! En het volgende hoofdstuk zit je met je handen rond de leuningen geklemd, precies of je echt op dat neerstortende vliegtuig zit. Cinema-stuff! Daarna evolueert de film in een psychologisch drama waarbij Denzel Washington je door het leven van een alcoholieker sleurt. En dat met bijzonder veel brio doet. Na het vliegtuig crasht ook de held. Ik werd er zelf ongemakkelijk van, had soms zin om op te staan en hem een geprojecteerde bitchslap te geven. Zeker en vast een aanrader deze, vergeet gewoon de laatste twee minuten van de film.

Ah ja; ‘ssup Tina?