Films: World War Z en Under the Dome

World War Z



Op voorhand had ik gelezen in de boekjes dat het boek stukken beter is dan de film. Dat die laatste wat leeg overkomt en belangrijke elementen uit de roman weglaat. Nochtans is er zes jaar aan gewerkt, knalden ze er een gigantisch budget tegenaan en werden hele stukken uit de film herschreven en opnieuw ingeblikt. Maar ik heb het boek niet gelezen dus kon in zonder vooroordelen de film absorberen.

Strakke film, dat sowieso. Dat er budget was, dat zie je aan de zotte beelden en prachtige decors. Hello Jeruzalem! Maar ook het verhaal grijpt naar de keel. Bijzonder spannend allemaal. Zeker als goed presterende Brad Pitt in een ziekenhuis op zoek gaat naar een remedie tegen de zombies. Atypische zombies trouwens. Geen traag slenterende Hammer-creaturen maar een kudde totaal ontremde agressievelingen. Aanrader!

Under the Dome



Steek Steven Spielberg, Stephen King, Brian Vaughan (script Lost) en Niels Arden Oplev (regisseur The Girl with the Dragon Tattoo) in een team en je krijgt een serie om naar uit te kijken. Ondertussen zitten we drie episodes ver en het begint allemaal behoorlijk spannend te worden. Volledig naar de stijl van King komen ook nu heel wat mensen gevangen te zitten. Dit keer onder een gigantische koepel die op mysterieuze wijze en bijzonder plots verscheen. Niets of niemand komt erin, niets of niemand gaat eruit.

De serie draait uiteraard rond de vraag vanwaar de dome komt, maar tal van subplots maken de boel interessant. Enkele notoiren voerden net voor de dome er kwam heel wat propaan in maar niemand weet waarom. Net zoals niemand weet waarom die ene zonderling eigenlijk in het dorp rondloopt. Of waarom sommige jongeren epileptische aanvallen krijgen. De sfeer en setting zitten ook goed. Pure kleinburgerlijkheid, een plek waar veel mensen dicht op elkaar zitten, mysterie alom en veel wantrouwen. Stephen King dus.

Films: Despicable Me 2 en The Internship

Despicable Me 2



Naar deze heb ik lang uitgekeken. De eerste Despicable Me was hilarisch en ook de korte sketches met de minions die geregeld op youtube verschenen zorgden voor menig plezier. BANANA!  Gru moet ook nu de wereld redden, maar krijgt daarvoor steun van een love interest. En ondertussen moet hij nog zijn vaderlijke gevoelens, dochters en minions onder controle houden. Je snapt het al, opnieuw veel redenen tot hilariteit. Maar toch was de film net iets minder grappig dan de vorige. Wat uiteindelijk nog altijd behoorlijk grappig is natuurlijk. Maar ik had een Amerikaanser gevoel bij de film. Meer moraal. En daar ben ik nu net geen fan van si.

The Internship



Eigenlijk probeer ik alle films met Owen Wilson preventief te vermijden maar de geek in mezelve dwong me richting Kinepolis. Ah ja want het gaat over Google! Twee hopeloos verouderde verkopers moeten op zoek naar een nieuwe job en besluiten dan maar om bij Google als stagiair te beginnen. En dan krijg je anderhalf uur lang alle clichés voorgeschoteld. Team spirit boven alles, een overgetypeerde arrogante fuck die alle plannen dwarsboomt en een plotse aha-erlebenis bij de hoofdacteurs waardoor alles plots toch goedkomt. En uiteraard een knappe deerne die veroverd moet worden. Maar ondanks alle voorspelbaarheid heb ik toch een paar keer gelachen. En eerlijk gezegd, bij het buitenkomen had ik meteen zin om te solliciteren bij Google. Schone reclamefilm.

Films: Man of Steel, After Earth en The Bling Ring

Man Of Steel

Warner is dringend op zoek naar een nieuwe melkkoe nu Harry Potter en Batman van het toneel verdwenen zijn, dus halen ze werelds oudste superheld nog maar eens van onder het stof. Nog maar eens een Superman film dus, en de vorige waren al draken waar ze in Game of Thrones jaloers op kunnen zijn. DC Comics heeft ook al laten blijken deze film te willen gebruiken als opstapje voor een hele reeks en zelfs enkele films rond de Justice League, i.e. Batman, Wonder Woman, Superman, Aquaman, The Green Lantern en Flash. Juist ja, The Avengers maar dan met minder coole superhelden. Op Batman na.

De verwachtingen lagen niet te hoog, ook al staken ze 300-regisseur Zack Snyder en Dark Knight schrijver David Goyer in een team. Die laatste wou duidelijk geheel in lijn met Batman een donkere menselijke kant geven aan Superman. Laat die alien maar worstelen met vragen rond zijn afkomst, zijn doel in het leven en waarom hij in hemelsnaam een slip boven zijn kostuum draagt. Op zich nog redelijk deftige cinema, mede door een integere Kevin Costner, een bloedmooie Amy Adams en een ok Henry Cavill als Superman. Maar dan neemt Zack Snyder het heft in handen.

Plots krijgen we een visueel overdreven aaneenschakeling van ontploffende objecten, rondvliegende Kryptonners en instortende gebouwen. Weg ingetogenheid, weg menselijkheid, weg geloofwaardigheid. Al even geloofwaardig als Clark Kent zijn vermomming aka een bril en een coupe gellé. Nee DC Comics, om Marvel te kunnen evenaren is nog heel wat werk aan de winkel.

After Earth 

Misschien moet ik wel eens schrijven naar het Guinness Book want ik heb tot op vandaag alles met Will Smith als acteur in gezien. Ook zijn laatste nieuwe. Helaas. Deed pijn aan mijn ogen. After Earth is precies het platform geworden waarmee Big Will zijn zoon Jaden het acteerdom definitief wil inlanceren maar die kleinen slaagt daar voorlopig nog voor geen meter in. Weinig geloofwaardig zijn prestaties. Steek daar dan nog eens een cliché verhaal, slechte CGI, overdreven cliché Amerikaanse moraal en een sterk verouderde Will Smith met constant getormenteerde blik in en je hebt een film waarna ik me spontaan ergens in India bij een orgaanhandelaar wil aanbieden. Here, take my eyes.

The Bling Ring

Dit wordt een makkelijke review. The Bling Ring is anderhalf uur lang een nest trienen die zo luid mogelijk designermerken roepen en daarbij omtermeest “oh my gods” uit hun snobberige mini-lijfjes persen. Veel show, veel kleren, een zwakke Emma Watson en een anderhalf uur uit mijn leven kwijt. Wat is er gebeurd Sofia Coppola?

Films: Star Trek, The Grandmaster en Silver Linings Playbook

Star Trek: Into Darkness



Ben je een Trekkie of een Warsie? Een Warsie! Als dat de juiste benaming is voor een Star Wars-fan dan toch. Hoewel ik toch een disturbance in the force voel na de nieuwe Star Trek gezien te hebben in Kinepolis. Eerste keer trouwens dat ik me niet gestoord heb aan de 3D.

Al van bij de eerste scène kletsen ze de actie tegen je kop. En dat is dan ook meteen de leidraad door de film. Boemvol actie. Vuistslagen, ontploffende ruimteschepen, rondvliegende aliens, warpspeed-accidenten, het kan niet op. En net als je denkt dat het ten einde is, knallen ze er nog wat bij. Visueel en auditief bijzonder overdonderend. Precies wat dit genre films moet doen voor mij.

Regisseur Abrams wou met deze film de leken overtuigen van de Star Trek-saga en is daar bij mij goed in geslaagd. Ok ik kende wel al enkele figuren, vooral omdat ik de vorige film zag, maar nu was ik helemaal mee. Mee met de Star Fleet verre planeten gaan ontdekken, ondertussen met enkele ethische kwesties worstelen, grappige oneliners lossen en genieten van goeie acteerprestaties van mijn crew, daar teken ik meteen voor. Veel meer kan ik niet vertellen over de inhoud, want het is bijzonder moeilijk om geen spoilers te lossen. Duizend-en-één verrassingen en mini-plots. Het is sowieso een aanrader en dat in de cinema!

The Grandmaster



Oorspronkelijk moest dit een film worden over Bruce Lee, maar Wong Kar Wai raakte tijdens het opnemen van de film meer en meer gefascineerd door Ip Man, Bruce Lee zijn leermeester.  Wong Kar Wai gooide het roer om en veranderde van perspectief. Misschien daarom dat de film geregeld nogal verwarrend wordt en de verhaallijnen soms met haken en ogen aan elkaar hangen. De vele sprongen in de geschiedenis, overdaad aan personages en locatiewissels doen er geen goed aan.

Al een geluk dat de film visueel prachtig is. Het tempo ligt laag, maar elk beeld, elke beweging en elke vechtscène is minitieus uitgewerkt. De choreografie is fenomenaal en bij het buitenkomen had ik al meteen zin om een muur op te lopen, met dubbele achterwaartse salto over het terras van de Sphinx te springen en met een welgeplaatste zweeftrap een totaal verbaasde en toevallige voorbijganger tegen de grond te werken. Maar ja, wat verder blinkt een tegen tegen zinloos geweld, dus hield ik me in.

Silver Linings Playbook



Een film waarbij twee psychiatrische patienten hun aandoening overwinnen en elkaar vinden via dansen; mijn chickflick-alarm begon al te loeien. Toch maar eens zien in de kleine lettertjes of Hugh Grant en Julia Roberts niet meedoen. Soit, toch maar een kans gegeven en uiteindelijk viel de film beter mee dan verwacht. Ik vond het zelfs even spannend. Bijna even spannend als de derrière van een goddelijke Jennifer Lawrence.

Serieuze cast met Jennifer, Bradley Cooper, Robert de Niro en Chris Tucker. Jennifer Lawrence haalde trouwens een Oscar binnen voor haar rol en dat is meer dan terecht. Ze heeft er een nieuwe fan bij en dat niet alleen voor haar wipkont. Maar ook Bradley Cooper toont eindelijk eens dat hij ook kan acteren.

Het verhaal is kort samen te vatten: vrouw verliest man en belandt in een soort depressie. Man wordt bedrogen door zijn vrouw, waardoor zijn bipolaire stoornis alleen maar erger wordt. Man leert vrouw toevallig kennen. Er bloeit iets, maar wat? Daar komt het zo wat op neer. Maar dan opgespekt met grappige momenten, emotionele stukken en spannende ontknopingen. En uiteraard een Hollywood-einde. Mocht wat rauwer voor mij. De ware kracht van de film zit hem trouwens in de dunne lijn tussen gek en normaal zijn.

Films: 7 Psychopaths + Sound of Belgium

Weinig films gezien de laatste tijd, maar daar zat mijn trip door Kroatië natuurlijk voor iets tussen. Onderweg wel Seven Psychopaths gezien en eenmaal terug in België de documentaire Sound of Belgium bij de launch van de nieuwe Krook.

Seven Psychopaths

Martin McDonagh liet vroeger al In Bruges op ons los en koos voor zijn nieuwe film meteen ook nog eens voor Colin Farrell. Qua script vind ik de film geniaal. Hilarische dialogen, plotwendingen, de meest bizarre karakters en een sterk verhaal. Gooi daar nog eens de geniale Sam Rockwel, Christopher Walken en Woody Harrelson bij en het zit helemaal goed. Veel zwarte humor ook. Maar ik kan me ook perfect inbeelden dat niet iedereen de film zal smaken. Daarvoor is hij misschien iets te atypisch, te bizar. Maar toch. Gewoon proberen!

Sound of Belgium

De communicatiecampagne van de Krook gaat van start en om dat vieren werd de nieuwe documentaire over de geschiedenis van de Belgische dance geprojecteerd in het circus. Zalig stukje non-fictie. Interviews met producers, dj’s en labelmanagers die samen mee de Belgische dance groot gebracht hebben. Hilarische intermezzo’s worden afgewisseld met pompende beats en fantastische quotes en anekdotes. Echt gek eigenlijk hoe belangrijk de Belgjes waren voor de evolutie van de dance-muziek. Ik ging dan ook naar buiten met een enorm gevoel van trots. En potverdikke veel goesting om zwaar te feesten.

Films: Iron Man 3

De superheroes vliegen je om de oren de laatste tijd. Helaas niet letterlijk, maar dan toch op het grote scherm. Nu mag Iron Man nog eens de wereld redden. Ik kreeg de loodzware opdracht de film al eens te gaan voorproeven voor jullie. Ja zo ben ik wel, mijn leven in het teken van mijn lezer. Eigenlijk ben ik ook een beetje een superheld niet?

Tony Stark en zijn ijzerwinkel kunnen ook deze keer weer overtuigen. Vooraf maken ze je wijs dat bij er deze derde film wel een emotionele diepgang is, maar die is al even moeilijk te vinden als een tweede kous ’s morgens vroeg. Hoeft ook helemaal niet. Ik kom voor de explosies, de geekytechnologie en badass muddufuckus. En voor Gwyneth Paltrow uiteraard. Plenty of that in de film.

De slechteriken zijn geniaal, Gwyneth krijgt een grotere rol, alles wat kan ontploffen ontploft met veel bravoure en er zit zelfs een kleine twist in het plot. Verwacht dus zeker geen donkere superheldenfilm á la Sin City en Watchmen maar een goeie verstandopnul actiefilm, met veel coole effecten en humor. En schaarsgeklede vrouwen.

Ah ja, ik heb weer iets weg te geven. De Post verdient goed aan mijn blog. Een Iron Man ijsblokmaker. Kan je zijn kop in je drankje steken. Het petje krijg je er zomaar bij. Al wat je moet doen is een superhero naam voor me bedenken en hem hier in de comments zetten.

foto (2)

Films: Oz, Spring Breakers, Kon-Tiki en Los amantes pasajeros

Oz the Great and Powerful

Ooit moest Dorothy in the Great Wizard of Oz een hart, moed en verstand vinden voor een vogelverschrikker, een leeuw en een tinnen man. Slaagt ze in en uiteindelijk belandt ze bij een valse tovenaar die haar naar huis helpt. Inclusief Michael Jackson! Oz the Great and Powerful is een soort prequel hierop, waarbij verteld wordt hoe de tovenaar in Oz geraakt is.

Nog nooit viel een pauze tijdens een filmvoorstelling zo gepast als hier. Alles ervoor was langdradig, beetje saai en wat overdreven. Maar eens de pauze gepasseerd kwam de film in een tempoversnelling met enkele leuke actiescènes. James Franco kwam los als wizard, de visuals bruisten in de 48 frames per seconde en het decor veranderde eindelijk in die magische wereld waar Dorothy uiteindelijk in zal belanden.

Spring Breakers

Ik weet nog goed hoeveel impact Kids indertijd had. Zelf aan het puberen, ronddolend door mijn dorp op een skate en experimenteren met vanalles en nog wat. Als dezelfde scenarist met een nieuwe film op de proppen komt, dan wil ik die uiteraard zien. Ook al zijn de meeste kritieken slecht.

Larry Clark klaagt graag de uitzichtloosheid, de verveling en het extraverte aan. Doet hij ook in Spring Breakers. We krijgen een lichtelijk overdreven beeld van de jeugd van tegenwoordig die constant op zoek gaat naar nieuwe thrills. En daar blijkbaar heel ver voor gaat. Tot crimineel gedrag toe. Tot blote tietens toe! Hier was 3D misschien wel gepast.

De film zelf is fantastisch in beeld gebracht. Wondermooie belichting, zalige effecten met fluo en mise-en-scène en coole shots. Amper bijgekleurd en bewerkt volgens de regisseur zelf. Ook de acteerprestaties kunnen door de beugel. James Franco, weer hij, speelt overtuigend een cliché gangsta wigger. En ook de chicks doen goed mee, op Selena Gomez na. Te getypecast die. En haar hoofd is echt te rond.

De storyline komt in eerste instantie veel te MTV en overdreven over. Is ook zo, maar dan bewust. Net met die overdrijving wil Larry Clark de verveling en decadentie die leeft bij jongeren tonen. Of dat nu in de jaren negentig of euhm de jaren tien was. Hoe omschrijf je deze jaren nu eigenlijk? Soit het heden dus. Eens je daar voorbij bent, snap je dat de film eigenlijk niet zo slecht is. Maar het mocht misschien wat ruwer.

Kon-Tiki

Eentje voor de avonturiers. Thor Heyerdahl, schrijver en ontdekker, woonde al een klein jaar met zijn vrouw op een Polynesisch eiland toen hij plots de ingeving kreeg dat de eerste Polynesiërs wel eens van Peru zouden kunnen komen. Hoongelach vanuit de wetenschappelijke wereld, dus besloot Heyerdahl zijn theorie gewoon om te zetten in de praktijk. Met een authentiek nagebouwd vlot vaart hij met zijn crew de Stille Oceaan over. Inclusief allerlei avonturen op zee natuurlijk. Waargebeurd trouwens.

Mooie film en bijzonder spannend, ook al gebeurt er eigenlijk niet zo veel. Het is vooral het claustrofobische gevoel op het kleine vlot dat je haren overeind krijgt. En de machteloosheid ten opzichte van de natuur. Zijn theorie werd later trouwens helemaal ontkracht op basis van DNA-onderzoek.

Los Amantes Pasajeros

Een nieuwe Almodovar! Na La Piel Que Habito, Volver en La mala educación keek ik hoopvol uit om nog eens overdonderd te worden. Een vliegtuig moet een noodlanding maken en de film brengt het laatste uur aan boord in beeld. Op zich een oerstevig uitgangspunt maar helaas kon deze film niet echt overtuigen. Ok af en toe kon ik wel eens lachen om de flauwe gay-humor en de decors zaten goed, maar al bij al vond ik het maar een saaie film. Te makkelijke humor en oppervlakkige absurditeit. Hopelijk is zijn volgende film weer van een ander niveau.

Films: Jack the Giant Slayer

Jack the Giant Slayer

De laatste tijd regent het remakes van sprookjes. Snow White and the Huntsmen, Hansel&Gretel, Roodkapje, binnenkort Assepoester. En nu ook Jaak en de Bonenstaak. Iets minder bekend misschien, maar toch een mooi verhaaltje.

Voor de film hebben ze het scenario wat uitgebreid, zonder er echt een miskleun van te maken. Ok hier en daar wordt belachelijk geacteerd en origineel is het ook allemaal niet, maar toch kon deze overtuigen. Niet evident voor een sprookjesverfilming. Zeker niet omdat ze alle leeftijden toegelaten is.

De effecten zitten goed, bij momenten is het echt spannend en ik moet toegeven dat ik geregeld luidop hebben moeten lachen om de droge moppen. Zeker met het mini-hoofdje van de opperreus. Er was zelfs een moment waar ik eindelijk het nut van 3D te zien kreeg. Als er plots een snuffelende reus over je hoofd gaat, dan kan dat wel tellen.

Ik zou deze film trouwens graag eens in een 16+ verfilming zien. Moet de max zijn met legers reuzen die mensen als tandenstokers gebruiken terwijl ze schapen als veredelde tampons gebruiken.

20130321-174727.jpg

Films: Les Misérables

Meteen even vermelden dat ik een bloedhekel heb aan musicals. En nog meer aan musicalfilms. Ik denk met veel verschrikking terug aan Sweeney Todd en Chicago. ’t Is maar Disney die er mee weg komt. En Cry-Baby, Music Man en The Wizard of Oz uit de jaren dertig.

Les Misérables was niet veel beter. Sterrenacteurs in een musical droppen is geen goed idee. Bijzonder bizar om Wolverine plots een duetje te zien zingen met the Gladiator. Tragikomisch zelfs, want goed gezongen is het niet. Daar komt nog eens bij dat de film twee uur en een half duurt, er gekozen wordt voor de theatrale stijl inclusief overacting en episodische opbouw. Je zou er nog echt misérable van worden.

Al een geluk dat de decors en kostuums veel goed maakten. Alles tussen 15de en en 19e eeuw blijft mijn favoriete periode in de wereldgeschiedenis met een lichte voorkeur voor de Franse bewegingen. Wat was ik graag een revolutionair geweest. En dat gevoel zit ook wel in Les Misérables. Had ik een Franse vlag, ik stond ermee te zwaaien tijdens bepaalde scènes. En al even slecht mee te zingen. Tijd voor een echte kostuumfilm over de Franse revolutie en al wat daarna gebeurde me dunkt. Spielberg?

Films: Flight en Lincoln

Lincoln

Als ik Steven Spielberg zie staan, dan is dat voor mij voldoende om te gaan zien. In de cinema uiteraard, want als de Steven iets kan brengen, dan is het wel spektakel. In Lincoln ligt de focus daar minder op. Dialoog en opbouw primeren. De onliners vliegen je om de oren, kostuums en decors zijn prachtig en ook al ken je de uitslag van de uiteindelijk stemming, het blijft toch nagelbijten. Daniel Day Lewis kaapt sowieso terecht een oscar weg voor zijn acteerprestatie en al de andere beeldjes zullen ook wel verdiend zijn. Enige wat me stoorde was de extra verhaallijn tussen Lincoln en zijn zoon. Totaal onbelangrijk en veel te cheesy.

Flight

Eerst en vooral, wat een openingsscène! ‘ssup Tina! En het volgende hoofdstuk zit je met je handen rond de leuningen geklemd, precies of je echt op dat neerstortende vliegtuig zit. Cinema-stuff! Daarna evolueert de film in een psychologisch drama waarbij Denzel Washington je door het leven van een alcoholieker sleurt. En dat met bijzonder veel brio doet. Na het vliegtuig crasht ook de held. Ik werd er zelf ongemakkelijk van, had soms zin om op te staan en hem een geprojecteerde bitchslap te geven. Zeker en vast een aanrader deze, vergeet gewoon de laatste twee minuten van de film.

Ah ja; ‘ssup Tina?