SYT 8: What We Do in the Shadows

what we do in the shadows

Hoeraaa! Beste wensen en al van die dingen! Moge 2015 vol geluk, avontuur, liefde en plezier zitten. Wij gaan alleszins ons best doen om aan je ontembare filmhonger te voldoen. We sloten 2014 trouwens af met een aparte komedie, What We Do in the Shadows.

Het verhaal

What We Do in the Shadows is een mockumentary (fictieve documentaire) over het leven van vier Nieuw-Zeelandse losers die samenwonen. Kibbelen over klusjes, liefdesperikelen, moeite om zich aan te passen, … Op zicht niet zo speciaal buiten dat het hier om vampieren gaat. De 21ste eeuw is duidelijk hun ding niet en dat levert vooral genante situaties op, inclusief aanvaringen met weerwolven en zombies.

Ons gedacht

Gekke outfits, bijzonder droge humor, funky accenten, muziek, overdrijvingen, woordspelingen à volonté… We loved it. What We Do in the Shadows is een soort mengeling van The Adam’s Family, Twilight en Flight Of The Conchords. Niet zo bizar aangezien de film dan ook door Jemaine Clement en Taika Waititi (schrijvers Flight of the Conchords) geschreven is.

In het begin is het wat aanpassen aan de stijl, maar eenmaal op dreef zit je gewoon constant te giechelen met hier en daar een bulderlach. De ongedwongen stijl, het losergehalte, de herkenbaarheid en de overdrijvingen doen hun werk. Misschien wel één van de betere komedies van dit jaar.

 

Recensie: Nightcrawler

nightcrawler

Jake Gyllenhaal mag sinds Prisoners en Enemy op heel wat bijval rekenen van onze kant. Topprestaties! Het was dan ook reikhalzend uitkijken naar zijn nieuwe spruit Nightcrawler. En bloody hell, wat een zieke rol speelt hij nu weer.

Lou Bloom is zijn miserabel leven als koperdief beu en besluit een deftige job te zoeken. Tevergeefs. De economische crisis slaat bikkelhard toe in down town Los Angeles. Maar na een nachtje rondrijden, ontdekt hij zijn roeping. Ongelukken, woningbranden en misdrijven filmen en die beelden verkopen aan nieuwszenders. Wat volgt is een psychotische, uberspannende vervolmaking van de american dream.

Het vraagstuk rond de ethiek van de hedendaagse journalistiek wordt volledig blootgelegd, zonder dat regisseur Dan Gilroy met een belerend vingertje staat te zwaaien. Nee, hij gebruikt razendspannende actiescènes, een nagelbijtend tempo en gitzwarte humor. Een sterk vermagerde Jake Gyllenhaal doet de rest en zet de psycho van 2014 neer. Absolute aanrader.

See You Tuesday 5: Enemy

enemy film recensie

Als het licht terug aangaat en zowat de hele zaal een collectieve “what the fuck” loslaat op de wereld, dan zit je of met een gigantisch slechte film of met een geniale. Enemy neigt voor ons meer naar dat laatste.

Het verhaal

Adam Bell, een geschiedenisleraar, ontdekt per toeval een acteur in een film die wel heel hard op hem gelijkt. Een exacte kopie zelfs. Je zou voor minder van je melk zijn, dus beslist hij om die persoon op te zoeken. Vanaf dan draait de film rond hun ontmoeting, de verwarring bij zichzelf en de vriendinnen en hoe de één met de ander omgaat. Stevig gekruid met allerlei symboliek.

Onze mening

Eerst en vooral, geniale belichting en beeldvoering. De regisseur speelt met surrealistisch licht, gaat voor een niet traditionele montage en maakt de film zo alleen maar mysterieuzer. Ook de bijzonder minimale maar creepy soundtrack en een minimum aan dialogen versterken dat gevoel. Jake Gyllenhaal speelt ook in deze film een knoert van een rol (twee rollen eigenlijk) en weet perfect te schipperen tussen de onzekere Adam en partyboy Antony.

De film zelf komt wat traag op gang, maar algauw zit je helemaal in de sfeer van deze psychologische thriller. Stap voor stap, via een doolhof aan vragen, spinnen, mysterieuze objecten en symboliek, lijk je dichter te komen bij een antwoord. Tot de laatste scène. Niets te antwoord. Zoek het zelf maar uit. Net zoals de openingsquote van de film het eigenlijk voorspeld had: “Chaos is order yet undeciphered.” En als je effectief gaat ontcijferen, dan snap je hoe geniaal de film eigenlijk echt is.

Onze ontcijfering

*SPOILER ALERT*

Ga sowieso eerst naar de film zien voor je dit leest. Anders ga je helemaal niets aan Enemy hebben. Heb je hem al gezien? Dit is hoe wij denken dat de vork in de steel zit.

Adam en Antony zijn één en dezelfde persoon. Waarbij Antony het verzinsel is van Adam. Zijn onbewuste ik. Een waanbeeld waarin hij al zijn slechte eigenschappen stopt. Flierefluiter, ontrouw, niet in staat zijn driften te controleren. Via zijn onderbewuste probeert Adam komaf te maken met die persoon. Zijn vrouw is zwanger en dat verandert de zaak. Tijd om een serieuze mens te worden.

Uiteindelijk slaagt Adam daar ook in door zijn alter ego in het onderbewuste te laten sterven in een autocrash, terwijl zijn zwangere vrouw vraagt om terug bij haar te komen. Maar dan ontdekt Adam de sleutel in de briefomslag, de sleutel naar de stripclub waar de film begon. En op dat moment beseft Adam dat heel zijn poging om zijn slechte ik te onderdrukken eigenlijk voor niets geweest is. “It’s a pattern” zoals hij zelf zei in de les. Hij roept zijn vrouw dat hij weg moet die avond. En dan verandert zijn zwangere vrouw in een achteruit deinende spin.

Die spinnen zijn een vaste symboliek in de film en staan, volgens ons toch, symbool voor vrouwen en relaties. Adam voelt zich gevangen in het net van zijn vrouw en van zijn moeder. Het moment waarop Adam denkt verlost te zijn van zijn driften, is zijn vrouw echt een vrouw. Maar van zodra Adam de sleutel ziet, beseft hij dat hij nog steeds gedreven wordt door zijn verlangens, maar gevangen zit in een web. De enige manier om eraan te ontsnappen is de spin te doden. Van daar ook de achteruit deinende spin op het einde. Ook zijn vrouw beseft dat Adam helemaal niet verbeterd is en heeft schrik voor wat komen zal.

Wat denken jullie?

Nogmaals een heel dikke merci trouwens aan het team van Why Not Monday voor de overheerlijke snacks!

See You Tuesday 4: Tracks

tracks film see you tuesday

See You Tuesday 4 al! Het gaat vooruit. Tijd om nog eens een recensie neer te schrijven. Gisteren schotelden we ons publiek Tracks voor, het waargebeurde verhaal van Robyn Davidson. En het publiek zag dat het goed was. In serieuze avant-première trouwens, want de film verschijnt pas 2 juli.

Het verhaal

“And there are new kinds of nomads, not people who are at home everywhere, but who are at home nowhere. I was one of them ” Kan tellen als openingsquote. De jonge Robyn Davidson kampt met enkele persoonlijke demonen en wil die van zich afwandelen tijdens een ware dodentocht. 2700 kilometer door de Australische woestijn, van Alice Springs naar de westkust, vergezeld door vier dromedarissen en haar hond. En een opdringerige National Geographic fotograaf die hier en daar uit het zand popt.

Wat wij ervan vonden

Avonturiers die het desolate koppelen aan een haast krankzinnige missie, het trekt aan. Denk maar aan Into The Wild, nog steeds één van de absolute toppers in het genre. Tracks doet een poging om ook op dat podium te klimmen.

Eerst en vooral, Mia Wasikowska speelt een glansrol. Ze krijgt niet veel dialoog om in te schitteren en ook haar schare tegenspelers is beperkt. Maar dan nog brengt ze een geloofwaardige twintiger die strijdt met eenzaamheid, nooit alleen zijn, routine en het verleden.

Het verhaal spreekt aan natuurlijk. Avontuur, een roekeloos plan, natuur, spanning. En ook al wordt er eigenlijk vooral gewandeld door zand, de film krijgt nooit een langdradig gevoel. De plotse ontmoetingen met bizarre figuren, Robyn’s innerlijke strijd, de fotograaf als breekpunt en enkele moeilijke momenten tijdens de tocht zorgen voor genoeg afwisseling, zonder het tempo ongeloofwaardig hoog te leggen.

tracks film

Robyn’s dilemma tussen alleen zijn en vechten tegen eenzaamheid komt goed uit en ook de bizarre interactie tussen haar en de fotograaf Rick boeit.

Maar de ultieme reden om deze film te gaan zien – en dat liefst vanal in een cinema- is de prachtige cinematografie. Desolate zandvlaktes, wegwaaiende duinen, het opwippend achterste van Mia wanneer ze in een waterreservoir springt, kamelen bij het kampvuur en de uitgemergelde gezichten van Aboriginals. Je krijgt meteen zin om je reispaspoort van onder het stof te halen.

Als we dan toch kritiek willen geven, dan misschien op de uitdieping van de persoon Robyn. In het boek kom je veel meer te weten over haar persoonlijke gesels. Film vs. boek, you know. Daarnaast leek het op het einde van de film alsof haar tocht nog relatief makkelijk verlopen was, terwijl uit boek en artikel in National Geographic bleek dat de hitte toch echt wel een bitch was.

See You Tuesdag 1: Snowpiercer + wedstrijd!

snowpiercer see you tuesday

’t Is zover! De allereerste editie van See You Tuesday achter de rug. En meteen een succesje. Toffe bende, gezellige afterdrink in het café en een bijzondere film. Snowpiercer mocht de spits afbijten.

Het verhaal

2031. Na een mislukt experiment om de klimaatopwarming te stoppen, is moedertje Aarde in een ijstijd beland. Al wat nog overblijft van de mensheid zit samengepakt in een gigantisch lange trein, een soort ark van Noah. Inclusief eigen eco-systeem, kweektuinen, school en sushi-bar. Maar ook met klassen.

De richies en bon monde zitten vooraan in de trein en hoe meer naar achter, hoe armer het volk. Het gepeupel leeft in erbarmelijke toestand. De ideale voedingsbodem voor een revolte en die komt er dan ook, onder leiding van Curtis. Einddoel? De locomotief van de trein.

Wat wij ervan vonden

Speciale film. Maar met Joon-Ho Bong (The Host, Memories of Murder) aan het roer kan dat ook moeilijk anders. Quentin Tarantino is er niet voor niets gek van. De Koreaan speelt met een heel palet aan cinematechnieken, om zo een visueel heel aparte maar indrukwekkende film neer te zetten.

De basislijn van het verhaal is simpel. Onderdrukte mens revolteert en op weg naar de verantwoordelijken voor alle miserie moeten ze allerlei hindernissen overwinnen. Elke wagon is een nieuw decor en hoe verder ze lopen, hoe absurder het ook wordt. Zelfs Willy Wonka zou bij momenten zijn wenbrauwen opgetrokken hebben.

Bruut geweld wordt afgewisseld met prachtige slowmotions en de absurde humor van Joon-Ho sijpelt overal tussen. De regisseur speelt met licht (nightvision battles), houdt van heel bizarre wendingen (happy new year) en brengt hier en daar wat speciale personages op het toneel.

Geen makkelijke film, zal zeker niet iedereen kunnen bekoren en ook het einde is bedenkelijk. Maar toch een aanrader.

Win een Snowpiercer comic 

Snowpiercer is gebaseerd op de Franse graphic novel ‘Le Transperceneige’ en daarvan mogen we er vijf weggeven. What to do:

  1. Like even onze Facebook-pagina
  2. Antwoorden op: Hoeveel minuten waren er nodig alvorens de man op de foto hieronder zijn arm door en door bevroren was?
  3. Schiftingsvraag: Met hoeveel waren we op de allereerste See You Tuesday?
  4. Antwoorden mag je sturen naar heyseeyoutuesday@gmail.com

see you tuesday snowpiercer

Alvast een heel dikke merci aan iedereen die afgekomen is! Hou de site in de gaten voor de volgende editie. Zal weer speciaal zijn. See you tuesday!

Films: The Wolf of Wall Street en 12 Years a Slave

wolf of wall street recensie

12 Years a Slave

De cinema buitenkomen en het bestaansrecht van de mensheid in twijfel trekken. Dat effect had 12 Years a Slave op mij. Kan tellen dus. Steve McQueen, bekend van het eveneens fantastische Shame en sublieme Hunger, brengt op bijzonder doordringende wijze het waargebeurde verhaal van Solomon Northup. Die belandt na een kidnapping als slaaf op de plantages van Louisiana. Uitbuiting, vernedering, mishandeling, pure horror, ondersteund door de beeldsetting van McQueen. Surrealistische momenten zoals de danspartij in het huis van de plantage-eigenaar, pijnlijke lange shots en geen blad voor de mond. Harde realiteit is what you get. Met een sublieme Ejiofor en Fassbender. Oscarwinnaar in spé.

The Wolf of Wall Street

Van het ene uiterste naar het andere. Pure decadentie overgoten met een scheut humor. Scorsese op zijn best. Ok, als je je film opent met DiCaprio die wat coke in de kont van een prostituee blaast, dan hoef je niet meer te rekenen op een Oscar in het puriteins Amerika. Maar de drie uur die daarop volgen zijn een aaneenschakeling van kapotlachen, verbazing en walgen. En dan nog te zeggen dat de film een minimalisering is van het echte leven van Jordan Belfort.

Scorsese haalt al zijn kunstjes boven en laat zich vooral niet afremmen door wat anderen zouden kunnen denken. Slow-motions, freeze frames, metafilm en Plastic Bertrand in de soundtrack! Bij momenten is de film trouwens pure slapstick. Leo die zo scheef als het hellend vlak van Ronquières in zijn dikke sportkar probeert te kruipen bijvoorbeeld. Topfilm, die opnieuw geen reclame is voor de menselijke natuur.

Films: The Hobbit en The Secret Life of Walter Mitty

walter mitty

The Hobbit: The Desolation of Smaug

Oh Peter Jackson, ik hou je verantwoordelijk voor het verprutsen van een stuk uit mijn jeugd. Je had nochtans aardig wat krediet opgebouwd met Lord of the Rings. Na de eerste film van The Hobbit begon het alarm al te loeien maar met je laatste uitspatting ben je me toch kwijt.

Eerlijk toegegeven, tijdens de film was ik geregeld mee. Kan ook moeilijk anders aangezien je overdonderd wordt met visueel en letterlijk geweld. Een knoert van een soundtrack erbij en je hebt die typische blockbuster. Smaug wordt heerlijk vertolkt door Benedict Cumberbatch en de slechterikken zien er ook weer badass uit.

Maar het is te veel. Hoe bizar het ook klinkt voor een fantasy-film, maar de geloofwaardigheid ontbreekt. De sfeer van het nochtans zo goed omschreven Demsterbos is helemaal weg. Het gezicht van Legolas is zo hard door de effectenmolen getrokken dat hij er meer uitziet als een potentiële partner voor Fairy Secret Barbie. Tenzij ze in de film al de link naar merchandising wilden steken natuurlijk. Het magische van de boeken komt nu helemaal niet meer naar voor. Als je trouwens in de 2D-versie zit en er elke scène die speciaal voor 3D geschreven is er zo kan uithalen, dan zit er iets niet goed.

Benieuwd wat ze met deel drie gaan uitsteken.

The Secret Life of Walter Mitty

Als ik met een gelukzalig gevoel buitenkom uit de cinema dan is de film al voor een groot deel geslaagd. Kon ook moeilijk anders met dit thema. Een kerel die zijn routineus leven inwisselt voor reizen, mooie landschappen en avontuur. Dan is de tjoolaard in mezelve meteen verkocht.

Ben Stiller is normaal gezien niet de acteur die ik kan associëren met een serieuze rol, maar in deze prent lukt het hem toch grotendeels. Niet simpel als je plots naast dijk van een kerel Sean Penn staat. Maar misschien net omdat hij toch af en toe ook zijn komische zelve mag zijn, met overdrijving als hoofdtool. De ideale manier ook om de overgang naar Walter’s dagdromen te maken. Mooi om zien hoe die dromen stilaan vervagen in realiteit.

Maar ook de setting en bepaalde scènes komen bijzonder overtuigend over. Denk maar aan het stuk in het Groenlands café met de karaoke en laarsglazen. Vreemd sfeertje maar toch de max. Enige minpunt is dat de film altijd wel ergens het commerciële indachtig blijft en dus soms de moraliserende en/of melige toer op gaat.

 

 

Films: Jeune et Jolie + Jobs

Jeune et Jolie



François Ozon komt opnieuw met een pareltje af waarbij hij ook nu vragen rond seksuele moraliteit op een bijzonder sensuele manier weet te brengen. De zeventienjarige Isabelle klust na haar schooluren bij als callgirl, terwijl ze niet eens het geld nodig heeft. Maar geen tienerdrama of te moralistische film hier. Nee, vooral een heel mooi in beeld gebracht portret van een jonge vrouw die haar weg zoekt. Waarbij haar vreemde hobbykeuze eigenlijk gebruikt wordt om hypocrisie en valse moraal van volwassenen aan te kaarten. Op muziek van Françoise Hardy dan nog.

Marine Vacth speelt trouwens fantastisch. Wondermooie vrouw, met een soort diepe tristesse over haar. En dat dan gekoppeld met het sappige Frans en de perfecte beeldvoering van Ozon schept een heel dromerige en mysterieuze wereld. Veel antwoorden krijg je niet in de film, maar dat hoeft ook niet.

Jobs



Als digitale mens voelde het haast als een verplichting om deze biopic te gaan zien. Steve Jobs en al. Apple en zo. Van toen ze nog in de garage aan motherboards zaten te prutsen tot dat Steve buitengekegeld werd en wat later de boel mocht redden. In een verschroeiend tempo, zonder al te veel spanning en emotie. Heel moeilijk om me in te leven in deze, zeker omdat ik steeds opnieuw Kelso een nieuwe gadget zag presenteren. Nu ja, al een geluk dat het geen lange verheerlijking van de persoon Steve Jobs was, maar dat ook zijn tiranieke kantjes aan bod kwamen. Trouwens, wtf was dat met dat idiote loopje van Jobs/Kutcher? En dan te zeggen dat er binnenkort nog een biopic over de Appleboy verschijnt. Je zou er haast Windows van gaan kopen.

Films: Elysium, Mud en The Lone Ranger + Give away

Elysium


Als ik Matt Damon tussen de acteurs zie staan, dan ga ik toch altijd even twijfelen om de cinemazaal binnen te stappen. Maar alles wat science fiction is trekt dan weer net wat meer mijn aandacht. Elysium checken dus. Gaat over een overbevolkte en vervuilde planeet en een ruimtestation waar de gegoede burgerij naar gevlucht is. Een serieuze kloof tussen rijk en arm dus. Max (Matt Damon) raakt tijdens een arbeidsongeval levensgevaarlijk besmet en zijn enige redding is een medpod (geneesbank) op Elysium. En dan is ’t gank natuurlijk.

Je krijgt een leuke sci-fi thriller voorgeschoteld met coole actie-scenes. Bad guy Sharlto Copley speelt een zalige rol, Matt Damon neemt zichzelf te serieus as usual en om één of andere reden spreekt Jodie Foster soms wat Frans. Zeker geen topfilm, maar best wel entertainend. Stukken beter dan Oblivion en consoorten bijvoorbeeld. En daar zitten de decors, effecten en actie zeker voor iets tussen.

Mud



Ewel, dat was nu keer echt een goeie film! Misschien wel een van de betere die ik dit jaar al gezien heb. Won niet voor niets een hele scheet prijzen. Zo wat alles aan de film zit goed. Wondermooie landschappen (de wetlands rond de Mississippi), fantastische acteerprestaties en een sterk en intrigerend verhaal.

Twee pubers gaan op verkenning op een eiland en komen er de zwerver Mud (Matthew McConaughey) tegen. Gaandeweg ontstaat er een echte vriendschap tussen het drietal. Veel meer kan ik niet prijs geven, maar zeker gaan zien. De film voelt aan als een soort lang, hedendaags sprookje waarbij bepaalde scènes je echt naar de keel grijpen. Pure poëzie. Een filmisch gedicht over liefde, vriendschap en uitzichtloosheid.

The Lone Ranger



Het begon goed. Als een western zoals ik ze me herinner van toen ik jong was. Dravende paarden, dynamietstaven, wondermooie treinen, stunts die alleen cowboys kunnen en een slechterik met zilveren tand. Zelfs Tonto, die in eerdere verhalen van The Lone Ranger eigenlijk maar een bijrol speelt, komt hier wat nadrukkelijker naar voor. Grappig in den beginne, maar na een tijdje komt de Jack Sparrow toch iets te nadrukkelijk naar voor. Dringend tijd voor Johnny om eens iets anders te doen. Naar het einde toe ontploft de film in een lange actiescène die zodanig overdreven is dat ze haast niet anders dan ironisch bedoeld kan zijn. Al bij al geen slechte film, af en toe oprecht gelachen, maar ook niet de topper die ik eerst verwacht had.

Give Away

Ik mag van Disney een Lone Ranger pakket weggeven. Een mooie rugzak, usb-key in de vorm van een sheriff ster, een schrijvende veer en een notitieboekje. Wil je die in de bus? Gewoon iets in de comments laten en dan kiest een randomizer een winnaar.

IMG_6445[1]

Films: The Wolverine en Pacific Rim

The Wolverine


Gebeurt niet veel dat ik na een Marvel-film wat teleurgesteld buiten kom. Misschien wat te veel verwend geweest door vorige films? Misschien te veel afgegaan op de hype? Misschien gewoon wat minder in vorm die avond?

De film speelt zich nochtans zo goed als volledig af in Japan, land der landen. Muziek zit goed, actie is perfect, de vrouwen zijn knap en af en toe heb ik zelfs moeten lachen. Visuals waren zeker ok, decors wondermooi en bij momenten was het zo spannend dat zelfs de stinkerd naast me even ophield met zuigen op zijn popcorn. En uiteraard zette Hugh Jackman ook weer een perfecte getormenteerde Wolverine neer. Met een interessant dilemma tussen het eeuwige leven of een zorgeloze dood.

Maar misschien zat het probleem daar juist. Ook al speelde de film zich af in Japan en ook al is het normaal niet de stijl van Marvel, maar de psychologische problemen van Wolverine werden toch iets te cliché Amerikaans in beeld gebracht. Zo werd de rol van Jean Grey beperkt tot liggende sideboob en bleef Logan maar hetzelfde zinnetje prevelen. De vechtscène op de metro ging er ook los over en ook het einde mocht wat minder cliché.

Pacific Rim



Ik had zin in hersenloos vertier dus zette ik me neer in een cinemazetel voor Pacific Rim. En maar goed ook dat ik niet met hoger verwachtingen was afgezakt, ook al zat Guillermo Del Toro achter de knoppen. Verwacht je maar aan mix van Godzilla, Gundam robotten en jaren tachtig fluo. Grote aliens komen via een portal op Aarde terecht en telkens ene sterft, komt er een nieuwe nog sterkere naar boven. De mensheid biedt antwoord met gigantische robotten, bestuurd door twee macho-piloten.

Een verhaal, en dus ook film, boordevol clichés, flauwe humor en visueel spektakel. Alles is gigantisch. Monsters zo groot als een halve stad en dus ook robots die moeiteloos door een oceaan wandelen. Met de nodige oog voor detail, waarvoor dank Guillermo Del Toro. Maar meer dan visueel genot zit er niet in helaas. Flinterdun scenario en elk karakter is een cliché zo hoog als … wel ja pakt één van de robots dan.