Films: Iron Man 3

De superheroes vliegen je om de oren de laatste tijd. Helaas niet letterlijk, maar dan toch op het grote scherm. Nu mag Iron Man nog eens de wereld redden. Ik kreeg de loodzware opdracht de film al eens te gaan voorproeven voor jullie. Ja zo ben ik wel, mijn leven in het teken van mijn lezer. Eigenlijk ben ik ook een beetje een superheld niet?

Tony Stark en zijn ijzerwinkel kunnen ook deze keer weer overtuigen. Vooraf maken ze je wijs dat bij er deze derde film wel een emotionele diepgang is, maar die is al even moeilijk te vinden als een tweede kous ’s morgens vroeg. Hoeft ook helemaal niet. Ik kom voor de explosies, de geekytechnologie en badass muddufuckus. En voor Gwyneth Paltrow uiteraard. Plenty of that in de film.

De slechteriken zijn geniaal, Gwyneth krijgt een grotere rol, alles wat kan ontploffen ontploft met veel bravoure en er zit zelfs een kleine twist in het plot. Verwacht dus zeker geen donkere superheldenfilm á la Sin City en Watchmen maar een goeie verstandopnul actiefilm, met veel coole effecten en humor. En schaarsgeklede vrouwen.

Ah ja, ik heb weer iets weg te geven. De Post verdient goed aan mijn blog. Een Iron Man ijsblokmaker. Kan je zijn kop in je drankje steken. Het petje krijg je er zomaar bij. Al wat je moet doen is een superhero naam voor me bedenken en hem hier in de comments zetten.

foto (2)

Films: Jack the Giant Slayer

Jack the Giant Slayer

De laatste tijd regent het remakes van sprookjes. Snow White and the Huntsmen, Hansel&Gretel, Roodkapje, binnenkort Assepoester. En nu ook Jaak en de Bonenstaak. Iets minder bekend misschien, maar toch een mooi verhaaltje.

Voor de film hebben ze het scenario wat uitgebreid, zonder er echt een miskleun van te maken. Ok hier en daar wordt belachelijk geacteerd en origineel is het ook allemaal niet, maar toch kon deze overtuigen. Niet evident voor een sprookjesverfilming. Zeker niet omdat ze alle leeftijden toegelaten is.

De effecten zitten goed, bij momenten is het echt spannend en ik moet toegeven dat ik geregeld luidop hebben moeten lachen om de droge moppen. Zeker met het mini-hoofdje van de opperreus. Er was zelfs een moment waar ik eindelijk het nut van 3D te zien kreeg. Als er plots een snuffelende reus over je hoofd gaat, dan kan dat wel tellen.

Ik zou deze film trouwens graag eens in een 16+ verfilming zien. Moet de max zijn met legers reuzen die mensen als tandenstokers gebruiken terwijl ze schapen als veredelde tampons gebruiken.

20130321-174727.jpg

Films: Les Misérables

Meteen even vermelden dat ik een bloedhekel heb aan musicals. En nog meer aan musicalfilms. Ik denk met veel verschrikking terug aan Sweeney Todd en Chicago. ’t Is maar Disney die er mee weg komt. En Cry-Baby, Music Man en The Wizard of Oz uit de jaren dertig.

Les Misérables was niet veel beter. Sterrenacteurs in een musical droppen is geen goed idee. Bijzonder bizar om Wolverine plots een duetje te zien zingen met the Gladiator. Tragikomisch zelfs, want goed gezongen is het niet. Daar komt nog eens bij dat de film twee uur en een half duurt, er gekozen wordt voor de theatrale stijl inclusief overacting en episodische opbouw. Je zou er nog echt misérable van worden.

Al een geluk dat de decors en kostuums veel goed maakten. Alles tussen 15de en en 19e eeuw blijft mijn favoriete periode in de wereldgeschiedenis met een lichte voorkeur voor de Franse bewegingen. Wat was ik graag een revolutionair geweest. En dat gevoel zit ook wel in Les Misérables. Had ik een Franse vlag, ik stond ermee te zwaaien tijdens bepaalde scènes. En al even slecht mee te zingen. Tijd voor een echte kostuumfilm over de Franse revolutie en al wat daarna gebeurde me dunkt. Spielberg?

Films: Flight en Lincoln

Lincoln

Als ik Steven Spielberg zie staan, dan is dat voor mij voldoende om te gaan zien. In de cinema uiteraard, want als de Steven iets kan brengen, dan is het wel spektakel. In Lincoln ligt de focus daar minder op. Dialoog en opbouw primeren. De onliners vliegen je om de oren, kostuums en decors zijn prachtig en ook al ken je de uitslag van de uiteindelijk stemming, het blijft toch nagelbijten. Daniel Day Lewis kaapt sowieso terecht een oscar weg voor zijn acteerprestatie en al de andere beeldjes zullen ook wel verdiend zijn. Enige wat me stoorde was de extra verhaallijn tussen Lincoln en zijn zoon. Totaal onbelangrijk en veel te cheesy.

Flight

Eerst en vooral, wat een openingsscène! ‘ssup Tina! En het volgende hoofdstuk zit je met je handen rond de leuningen geklemd, precies of je echt op dat neerstortende vliegtuig zit. Cinema-stuff! Daarna evolueert de film in een psychologisch drama waarbij Denzel Washington je door het leven van een alcoholieker sleurt. En dat met bijzonder veel brio doet. Na het vliegtuig crasht ook de held. Ik werd er zelf ongemakkelijk van, had soms zin om op te staan en hem een geprojecteerde bitchslap te geven. Zeker en vast een aanrader deze, vergeet gewoon de laatste twee minuten van de film.

Ah ja; ‘ssup Tina?

Films: Perks of a Wallflower :: Django

Django Unchained

Als ik buitenkom uit de cinema, mezelf een vrijgevochten slaaf waan en zin heb om vanaf nu met zwepen, geweren en cowboyboots door het leven te gaan, dan is een film geslaagd. Eerder al genoten van een nieuwe telg van grootmeester Tarantino, maar Django Unchained is toch nog een niveau apart. Bruut geweld, liters bloed, filmtechnische experimenten en een dikke laag retro. Niets nieuw hier, maar het scenario, de acteerprestaties en de dialogen zitten uberstrak. Zo strak als dit! Of dit! Een topper die zich mooi naast Inglorious Bastards plaatst. En Christoph Waltz is weer zijn zalige zelve.

The Perks of Being a Wallflower

Soms heb ik gewoon zin om in een cinemazaal te zitten. Ik hou van de stoelen, het geluid, de overdaad, het gedrag van de mensen rondom mij en uiteraard ook het feit dat er een film afgespeeld wordt. Maar soms heb ik zo goed als alles al gezien. En dan ga ik zomaar wat zien. Veel teleurstelling, dat zeker. Maar van The Perks of Being a Wallflower heb ik toch genoten. Torenhoge clichés, de dikste stereotypes, een klassiek schlemieltje zoekt lief-verhaal, maar toch een instant bevrediging door één, de fantastische soundtrack en twee, een soort algeheel gelukzalig gevoel dat uit de film spat. En hier en daar wel een grappig moment. Aanrader, maar kan net zo goed op het televisiescherm bekeken worden.

Sometimes in life you’ve got to be a movie

Snow White and the Huntsman

Ik ben één van die gelukzakkinderen die voorleesouders had. Pluk van de Petterflet, Pietje Puk, Pol en natuurlijk duizend en één sprookjes. Fantastisch vond ik dat, die fictieve wereld vol magie, gekke wezens en avontuur. Sneeuwwitje was zelfs één van mijn allereerste films ooit in de cinema. Sprookjes omzetten naar het groot scherm is meestal geen sinecure, vooral omdat de regisseurs en filmmakers moeten strijden tegen overbekende formats, waar iedereen al wel eens zijn verbeelding op los gelaten heeft.

Regisseur Rupert Sanders koos alvast voor de grimmige sfeer, juist zoals de oorspronkelijke versie van het sprookje geschreven was. Toch voor Walt Disney er zijn duivels op los liet. Charlize Theron speelt een magistrale rol als boze koningin en de scène waarin ze ondergedompeld wordt in een witte vloeistof is fingerlicking. De special effects zitten goed, zeker wanneer glazen ridders in duizend brokken openspatten en ook het Donkere Woud ziet er uit als een gigantische bad trip. Freaky all over.

Maar Snow White kan het niveau niet hoog houden. Naar het einde toe vervalt de film in clichés en passeren zowel Braveheart, Narnia, Kingdom of Heaven, Jeanne D’Arc, Troy en Lord of the Rings de revue. Kristen Stewart moet algauw opdraven als de zoveelste heldin te paard en kan haar prestaties van On the Road niet evenaren. Maar de Huntsman, gespeeld door Xavier Malisse look-a-like Chris Hemsworth, draait de film helemaal de nek om.

De opbouw naar het hoogtepunt van de film zit verkeerd, waardoor het einde echt door je strot geramd wordt en veel van zijn power verliest. Sander’s gok om het sprookje van Sneeuwwitje enkel losjes te interpreteren en er een donkere draai aan te geven, was de juiste. Maar naar het einde toe verliest hij de grip op het scenario en vervalt hij toch in clichés.

Als je de film toch wil zien, ga dan kijken in de cinema, vooral omdat de film het moet hebben van zijn sfeer, geluid en special effects.