Films: Flight en Lincoln

Lincoln

Als ik Steven Spielberg zie staan, dan is dat voor mij voldoende om te gaan zien. In de cinema uiteraard, want als de Steven iets kan brengen, dan is het wel spektakel. In Lincoln ligt de focus daar minder op. Dialoog en opbouw primeren. De onliners vliegen je om de oren, kostuums en decors zijn prachtig en ook al ken je de uitslag van de uiteindelijk stemming, het blijft toch nagelbijten. Daniel Day Lewis kaapt sowieso terecht een oscar weg voor zijn acteerprestatie en al de andere beeldjes zullen ook wel verdiend zijn. Enige wat me stoorde was de extra verhaallijn tussen Lincoln en zijn zoon. Totaal onbelangrijk en veel te cheesy.

Flight

Eerst en vooral, wat een openingssc√®ne! ‘ssup Tina! En het volgende hoofdstuk zit je met je handen rond de leuningen geklemd, precies of je echt op dat neerstortende vliegtuig zit. Cinema-stuff! Daarna evolueert de film in een psychologisch drama waarbij Denzel Washington je door het leven van een alcoholieker sleurt. En dat met bijzonder veel brio doet. Na het vliegtuig crasht ook de held. Ik werd er zelf ongemakkelijk van, had soms zin om op te staan en hem een geprojecteerde bitchslap te geven. Zeker en vast een aanrader deze, vergeet gewoon de laatste twee minuten van de film.

Ah ja; ‘ssup Tina?