Films: Elysium, Mud en The Lone Ranger + Give away

Elysium


Als ik Matt Damon tussen de acteurs zie staan, dan ga ik toch altijd even twijfelen om de cinemazaal binnen te stappen. Maar alles wat science fiction is trekt dan weer net wat meer mijn aandacht. Elysium checken dus. Gaat over een overbevolkte en vervuilde planeet en een ruimtestation waar de gegoede burgerij naar gevlucht is. Een serieuze kloof tussen rijk en arm dus. Max (Matt Damon) raakt tijdens een arbeidsongeval levensgevaarlijk besmet en zijn enige redding is een medpod (geneesbank) op Elysium. En dan is ’t gank natuurlijk.

Je krijgt een leuke sci-fi thriller voorgeschoteld met coole actie-scenes. Bad guy Sharlto Copley speelt een zalige rol, Matt Damon neemt zichzelf te serieus as usual en om één of andere reden spreekt Jodie Foster soms wat Frans. Zeker geen topfilm, maar best wel entertainend. Stukken beter dan Oblivion en consoorten bijvoorbeeld. En daar zitten de decors, effecten en actie zeker voor iets tussen.

Mud



Ewel, dat was nu keer echt een goeie film! Misschien wel een van de betere die ik dit jaar al gezien heb. Won niet voor niets een hele scheet prijzen. Zo wat alles aan de film zit goed. Wondermooie landschappen (de wetlands rond de Mississippi), fantastische acteerprestaties en een sterk en intrigerend verhaal.

Twee pubers gaan op verkenning op een eiland en komen er de zwerver Mud (Matthew McConaughey) tegen. Gaandeweg ontstaat er een echte vriendschap tussen het drietal. Veel meer kan ik niet prijs geven, maar zeker gaan zien. De film voelt aan als een soort lang, hedendaags sprookje waarbij bepaalde scènes je echt naar de keel grijpen. Pure poëzie. Een filmisch gedicht over liefde, vriendschap en uitzichtloosheid.

The Lone Ranger



Het begon goed. Als een western zoals ik ze me herinner van toen ik jong was. Dravende paarden, dynamietstaven, wondermooie treinen, stunts die alleen cowboys kunnen en een slechterik met zilveren tand. Zelfs Tonto, die in eerdere verhalen van The Lone Ranger eigenlijk maar een bijrol speelt, komt hier wat nadrukkelijker naar voor. Grappig in den beginne, maar na een tijdje komt de Jack Sparrow toch iets te nadrukkelijk naar voor. Dringend tijd voor Johnny om eens iets anders te doen. Naar het einde toe ontploft de film in een lange actiescène die zodanig overdreven is dat ze haast niet anders dan ironisch bedoeld kan zijn. Al bij al geen slechte film, af en toe oprecht gelachen, maar ook niet de topper die ik eerst verwacht had.

Give Away

Ik mag van Disney een Lone Ranger pakket weggeven. Een mooie rugzak, usb-key in de vorm van een sheriff ster, een schrijvende veer en een notitieboekje. Wil je die in de bus? Gewoon iets in de comments laten en dan kiest een randomizer een winnaar.

IMG_6445[1]

Chimpanzee en Alastair Fothergill

Ontmoet nooit je helden, teleurstelling kan altijd. Ewel vandaag volgde ik dat advies niet op. Ik ging er zelfs helemaal naar Parijs voor. Merci Enchanté en Disney voor de kans trouwens.

Chimpanzee, de natuurfilm van Disneynature, wordt op Europa losgelaten en daarom zakten de regisseurs even af naar de stad van de liefde voor interviews. Regisseurs aka Alastair Fothergill en Mark Linfield!! Alastair Fothergill! De makers van Earth, African Cats en Frozen Planet, nog steeds bij de mooiste natuurdocumentaires ooit gemaakt. En die mocht ik zomaar wat vragen stellen.

Maar eerst mocht ik even langs bij dr. Christophe Boesch, primatoloog en al meer dan dertig actief aan het researchen in Afrikaanse wouden, specifiek op chimpansees. Zij die me wat kennen, hebben weet van mijn kleine monkey-obsessie dus je kan al gaan raden hoe blij ik hiermee was. Ik kreeg negen minuten, nam er twintig en het werd een leuk gesprek over de gelijkenis tussen mens en aap, grenzen kennen en hoe wetenschap een enorme verrijking kan zijn voor de film en documentaire. Maar ook over de kwetsbaarheid van de wouden en dus ook de aap zelf. Eco-toerisme kan een oplossing bieden omdat de chimpansees zo een toeristische waarde krijgen en beter beschermd kunnen worden. Allen daarheen dus. Of zijn foundation steunen.

Alastair Fothergill en Mark Linfield

mark-linfield-alastair-fothergill-2009-4-18-18-20-8

Alastair en Mark werkten samen aan Chimpanzee en hadden daar drie en een half jaar ploeteren door de jungle voor nodig. Mark vertelde ronduit over hoe moeilijk het filmen was. Kilometers lang bleven de ze chimps te voet achtervolgen, kilo’s materiaal op hun rug, met alle ongemakken van een jungle er bovenop (puma’s, bijen, agressieve mieren, vochtigheid, warmte, tekort aan licht, modder…)

Alastair zelf is een struise kerel en een man van weinig woorden. Veel zin had hij niet, maar waarschijnlijk zat hij met zijn gedachten al in Alaska voor zijn volgend project met grizzlyberen. Maar de manier waarop hij praatte over het vak en de natuur verraadde zijn immense passie. Blijkbaar wou hij altijd al een film, en geen documentaire, schieten over apen. Juist omdat ze zo menselijk zijn en via hun blik makkelijk emotie kunnen overbrengen.

Hij gaf toch enkele tips mee voor beginnende film- en documentairemakers.

  • Volhouden, hoe hard de omstandigheden ook zijn. En doorzetten.
  • Altijd met een script beginnen, maar er de nodige flexibiliteit insteken. Oscar, hoofdpersonage van Chimpanzee kwam oorspronkelijk niet in het stuk voor bvb.
  • Als je in de natuur en met dieren werkt, hou dan je impact zo laag mogelijk. Laat de natuur zijn gang gaan, kom niet tussen hoe hard het ook mag zijn en let op je veiligheid. Zo mocht de crew nooit dichter dan zeven meter bij de chimps komen, mochten ze geen oogcontact maken en droegen ze altijd mondmaskers om geen ziektes over te brengen.
  • Film zo veel mogelijk. Doe ook alles zelf. Neem je smartphone, film je kat en monteer het. Test ook wat werkt en wat niet op iedereen die je maar kan vastklampen.

Chimpanzee: review

En natuurlijk kreeg ik ook de film zelf te zien. Een film inderdaad en geen documentaire. Ook al is er niets geënsceneerd en is alles een true story. Een voice-over, Tim ‘Buzz lightyear’ Allen voor de Engelse versie en niemand minder dan Matthias Schoenaerts voor de Vlaamse, vertelt het verhaal van kleine Oscar bovenop schitterende beelden uit het woud. Je ziet hoe Oscar moet strijden om zijn plek in de groep, terwijl op elke hoek wel iets van gevaar loert. Veel humor, dat zeker, maar ook drama en spanning. Nature knows how to tell a story.

Ik kan alleen maar aanraden van de film in de cinema te gaan zien. De beelden zijn wondermooi en komen pas volledig tot hun recht als je er zelf helemaal ingezogen wordt. Zouden ze trouwens meer moeten uitzenden in de zalen. Chimpanzee is te zien vanaf 6 februari!

Sometimes in life you’ve got to be a movie

Broken Circle Breakdown

Alle boekjes zijn bijzonder lovend over de nieuwe film van Felix Van Groeningen, maar zelf ben ik er nog niet goed uit. Bijzonder veel respect voor de regisseur, die er nog maar altijd 35 is en blijft groeien in wat hij doet. Steve&Sky was een topper, maar bij zijn nieuwe weet ik het niet goed. De film zit goed in elkaar, de beelden zijn wondermooi en de acteerprestaties, zeker die van Veerle Baetens zijn uitstekend. En hoewel de enige echte bluegrassfilm Oh Brother where art thou is, ook de muziek werkt aanstekelijk.

Het verhaal over de liefde tussen twee totaal verschillende mensen, de liefde voor een kind, verlies en omgaan met denkwijzen is aangrijpend, maar net hier zit het voor mij het knelpunt. Drama, veel drama. Misschien te veel zelfs. Zeker waar Heldenberg ofte Didier de Vooruit toespreekt over stamcelonderzoek. Erover. En drama, zeker met kinderen, is meestal de makkelijke weg. Maar toch heb ik niet het gevoel dat ik net een cliché tearjerker gezien heb. De ondertoon maakt de film net iets anders. En daar zit de kracht van Van Groeningen.

Brave 

Normaal sta ik als eerste in rij om een nieuwe animatiefilm te checken, maar Brave kon me niet meteen warm maken. Op de weg terug van Israël speelde de film op het vliegtuig, dus gaf ik het kleine rosse meisje toch maar een kans. En ik had meteen spijt dat ik de film niet in de cinema heb gezien. Het verhaal is niet zo vernieuwend, een meisje dat niet wil trouwen en daarom een vloek over haar familie laat uitroepen. De stijl gaat naar het cartooneske en de animaties zijn af. Maar het is de humor die het hem doet. Het samenspel tussen beer en meisje is goddelijk en ook al vreesde ik er wat voor, kinderachtig is de film niet. Het was een plezante terugvlucht!

Sometimes in life you’ve got to be a movie

Heel wat schade in te halen want toch behoorlijk wat films gezien de laatste tijd. Here we go.

Wreck-it Ralph

De mensen van Disney belden onlangs. Of ik geen zin had in een sneak peek van hun nieuwe animatiefilm. Een half uurtje raw edited materiaal, inclusief security met nachtkijkers om te controleren of er zeker niemand aan het filmen is.

Wreck-It Ralph is de slechterik uit een jaren 80 videospelletje en is het meer dan zat om nooit eens erkenning te krijgen. Hij besluit de rollen te veranderen en ook eens iets te gaan winnen. Tijdens zijn queeste belandt hij zo in vier verschillende werelden. De zijne, die van de hypermoderne shooter Hero’s Duty, maar ook in de hub waar alle videogame-helden samenkomen. De vierde is de wereld van het mariokartachtige Sugar Rush. Waar hij een vriendinnetje opscharrelt en haar wil helpen om ooit een race te winnen.

De vier werelden zijn elk in hun stijl adembenemend en uit het weinige materiaal dat ik al te zien kreeg, kan ik alleen maar afleiden dat het weer goed lachen zal worden. Zeker met al de guest appearances van helden uit de game-wereld. Twaalf december in de zalen.

Trollhunter

Deze Noorse film probeert de wereld van Rec en Blair Witch Project opnieuw tot leven te roepen met een mockumentary over trollen. Een groep journalistiekstudenten volgt een vermeende stroper, maar ontdekken al snel dat die mens eigenlijk helemaal niet op beren jaagt. Trollen dus.

Duidelijk een b-film, want de effecten zijn behoorlijk flauwtjes. Op geen enkel ogenblik komen de trollen echt angstaanjagend over en de slechte visuals werken eigenlijk alleen maar op de lachspieren. Het einde is nog schabouwelijker en maakt het de film al helemaal lachwekkend.

Iron Sky

Tijd voor een betere b-film dan maar. Er is veel te doen geweest rond de crowdfunded film van het Finse team. Mensen konden zelf de film subsidiëren en via internetpolls werd beslist waar de film zou draaien. In België speelde hij maar één dag, dus kocht ik de dvd.

Het verhaal in het kort: Na WOII is een deel van de nazi’s gevlucht naar de donkere kant van de maan, om er zich te hergroeperen, te herbewapenen en vooral klaar te stomen voor een nieuwe aanval op aarde. Knoert van een scenario dus.

De effecten zijn redelijk, de acteurprestaties bewust slecht en de film is zo overdreven dat het eigenlijk echt amusant wordt. Debiele oneliners, veel clichés en weinig diepgang. Maar het zijn space-nazi’s met de maan als uitvalsbasis, die de Aarde willen aanvallen. Dan mag alles!

Deze oneliner bespaar ik je alvast niet:

Twee Nazi’s bekijken een moderne Playboy: “These girls are all hairles down under. And if they do have hair it look likes … Hitler’s mustache!”