Films: Jeune et Jolie + Jobs

Jeune et Jolie



François Ozon komt opnieuw met een pareltje af waarbij hij ook nu vragen rond seksuele moraliteit op een bijzonder sensuele manier weet te brengen. De zeventienjarige Isabelle klust na haar schooluren bij als callgirl, terwijl ze niet eens het geld nodig heeft. Maar geen tienerdrama of te moralistische film hier. Nee, vooral een heel mooi in beeld gebracht portret van een jonge vrouw die haar weg zoekt. Waarbij haar vreemde hobbykeuze eigenlijk gebruikt wordt om hypocrisie en valse moraal van volwassenen aan te kaarten. Op muziek van Françoise Hardy dan nog.

Marine Vacth speelt trouwens fantastisch. Wondermooie vrouw, met een soort diepe tristesse over haar. En dat dan gekoppeld met het sappige Frans en de perfecte beeldvoering van Ozon schept een heel dromerige en mysterieuze wereld. Veel antwoorden krijg je niet in de film, maar dat hoeft ook niet.

Jobs



Als digitale mens voelde het haast als een verplichting om deze biopic te gaan zien. Steve Jobs en al. Apple en zo. Van toen ze nog in de garage aan motherboards zaten te prutsen tot dat Steve buitengekegeld werd en wat later de boel mocht redden. In een verschroeiend tempo, zonder al te veel spanning en emotie. Heel moeilijk om me in te leven in deze, zeker omdat ik steeds opnieuw Kelso een nieuwe gadget zag presenteren. Nu ja, al een geluk dat het geen lange verheerlijking van de persoon Steve Jobs was, maar dat ook zijn tiranieke kantjes aan bod kwamen. Trouwens, wtf was dat met dat idiote loopje van Jobs/Kutcher? En dan te zeggen dat er binnenkort nog een biopic over de Appleboy verschijnt. Je zou er haast Windows van gaan kopen.

Films: Star Trek, The Grandmaster en Silver Linings Playbook

Star Trek: Into Darkness



Ben je een Trekkie of een Warsie? Een Warsie! Als dat de juiste benaming is voor een Star Wars-fan dan toch. Hoewel ik toch een disturbance in the force voel na de nieuwe Star Trek gezien te hebben in Kinepolis. Eerste keer trouwens dat ik me niet gestoord heb aan de 3D.

Al van bij de eerste scène kletsen ze de actie tegen je kop. En dat is dan ook meteen de leidraad door de film. Boemvol actie. Vuistslagen, ontploffende ruimteschepen, rondvliegende aliens, warpspeed-accidenten, het kan niet op. En net als je denkt dat het ten einde is, knallen ze er nog wat bij. Visueel en auditief bijzonder overdonderend. Precies wat dit genre films moet doen voor mij.

Regisseur Abrams wou met deze film de leken overtuigen van de Star Trek-saga en is daar bij mij goed in geslaagd. Ok ik kende wel al enkele figuren, vooral omdat ik de vorige film zag, maar nu was ik helemaal mee. Mee met de Star Fleet verre planeten gaan ontdekken, ondertussen met enkele ethische kwesties worstelen, grappige oneliners lossen en genieten van goeie acteerprestaties van mijn crew, daar teken ik meteen voor. Veel meer kan ik niet vertellen over de inhoud, want het is bijzonder moeilijk om geen spoilers te lossen. Duizend-en-één verrassingen en mini-plots. Het is sowieso een aanrader en dat in de cinema!

The Grandmaster



Oorspronkelijk moest dit een film worden over Bruce Lee, maar Wong Kar Wai raakte tijdens het opnemen van de film meer en meer gefascineerd door Ip Man, Bruce Lee zijn leermeester.  Wong Kar Wai gooide het roer om en veranderde van perspectief. Misschien daarom dat de film geregeld nogal verwarrend wordt en de verhaallijnen soms met haken en ogen aan elkaar hangen. De vele sprongen in de geschiedenis, overdaad aan personages en locatiewissels doen er geen goed aan.

Al een geluk dat de film visueel prachtig is. Het tempo ligt laag, maar elk beeld, elke beweging en elke vechtscène is minitieus uitgewerkt. De choreografie is fenomenaal en bij het buitenkomen had ik al meteen zin om een muur op te lopen, met dubbele achterwaartse salto over het terras van de Sphinx te springen en met een welgeplaatste zweeftrap een totaal verbaasde en toevallige voorbijganger tegen de grond te werken. Maar ja, wat verder blinkt een tegen tegen zinloos geweld, dus hield ik me in.

Silver Linings Playbook



Een film waarbij twee psychiatrische patienten hun aandoening overwinnen en elkaar vinden via dansen; mijn chickflick-alarm begon al te loeien. Toch maar eens zien in de kleine lettertjes of Hugh Grant en Julia Roberts niet meedoen. Soit, toch maar een kans gegeven en uiteindelijk viel de film beter mee dan verwacht. Ik vond het zelfs even spannend. Bijna even spannend als de derrière van een goddelijke Jennifer Lawrence.

Serieuze cast met Jennifer, Bradley Cooper, Robert de Niro en Chris Tucker. Jennifer Lawrence haalde trouwens een Oscar binnen voor haar rol en dat is meer dan terecht. Ze heeft er een nieuwe fan bij en dat niet alleen voor haar wipkont. Maar ook Bradley Cooper toont eindelijk eens dat hij ook kan acteren.

Het verhaal is kort samen te vatten: vrouw verliest man en belandt in een soort depressie. Man wordt bedrogen door zijn vrouw, waardoor zijn bipolaire stoornis alleen maar erger wordt. Man leert vrouw toevallig kennen. Er bloeit iets, maar wat? Daar komt het zo wat op neer. Maar dan opgespekt met grappige momenten, emotionele stukken en spannende ontknopingen. En uiteraard een Hollywood-einde. Mocht wat rauwer voor mij. De ware kracht van de film zit hem trouwens in de dunne lijn tussen gek en normaal zijn.

Films

Tijd om nog eens wat films te bespreken. Heel wat gezien de afgelopen tijd, met dank aan enkele gratis tickets en feestdagen.

Man With the Iron Fists

Een samenwerking tussen Quentin Tarantino en The RZA van Wu-Tang Clan, dat kan niet verkeerd lopen. Maar dat het tot iets klassiek zal leiden is sowieso ook al even waarschijnlijk als het einde van de wereld op 21 december. Kort samengevat; Man With the Iron fists is een mix van Kill Bill, From Dusk Till Dawn, Hero en een oldskool kungfu-film. Een cartooneske stijl, veel experimenteel filmgedrag, enkele topacteurs en veel vrouwelijk schoon. Ah ja en liters bloed, darmen en rondvliegende oogballen natuurlijk.

Het verhaal op zich is niet het meest originele, maar hier hoeft dat niet. Het is de manier waarop het in beeld gebracht wordt en de personages die het hem doen. Zeker geen film die iedereen zal smaken, daarvoor is hij te speciaal, maar ik vond het zalig. Al was het maar om die dikke Wu-beats door de speakers van Kinepolis te horen.

Sinister

Eindelijk nog eens een horrorfilm die me kon bekoren. Lang geleden! Het was niet zo simpel om de film te pakken te krijgen, maar uiteindelijk kon ik hem, helaas via illegale weg, wel thuis projecteren op de muur. Leuk extraatje aangezien de film draait rond een projector en oude 8mm-filmpjes. Een schrijver is op zoek naar een nieuwe bestseller en gaat dan maar wonen in een huis waar een onopgeloste moord en ontvoering plaats vond. Op zolder vindt hij een doos met oude filmpjes die de ware gebeurtenissen naar boven brengen. En dan breekt de hel los natuurlijk.

Spannend, dat zeker. En veel opschrikken. Ook qua verhaal zit het behoorlijk strak in elkaar, op de laatste scène na. De visuals zijn goed gemaakt en doen je echt huiveren. Inclusief een paar nieuwe horrorelementen en classics gepikt uit ondermeer The Grudge en The Exorcist. Aanrader, met het volume goed open.

The Impossible

Waar was jij tijdens de tsunami van 26 december 2004? Ik zat thuis en kreeg het nieuws binnen via msn Messenger. Schokkende beelden. Onvoorstelbaar. Maar door The Impossible is het allemaal wat tastbaarder geworden. De film is gebaseerd op het verhaal van een Spaans gezin dat tijdens de tsunami op één van de eilandjes zat. Bittere ellende, waarbij de omvang en impact eindelijk op een degelijke manier in beeld gebracht werd. Ongelofelijk zotte scène wanneer de watermassa het scherm door rolt en alles op zijn weg mee sleurt. Beklijvende momenten waarbij je haast mee zit te zwemmen in je cinemastoel.

Maar ook het stuk film na the incoming grijpt je bij de keel. Wanorde, chaos, verdriet, wanhoop, ijdele hoop, geluk, toeval, het zit er allemaal in. Twee zaken die me stoorden; soms is het er net iets over en te heroïsch. Een echte Hollywoodfilm op dat vlak. Daarnaast komt het lot van de Westerse mens heel sterk naar voor, maar wordt er niet ingezoomd op het leed van de lokale bevolking. Die komen er enkel aan te pas als helpende handen, dokters en chauffeurs. Maar het is een echte aanrader.

Life of Pi

Heb je het boek niet gelezen dan is de film best ok; mooie beelden, aangrijpend verhaal, treffelijke muziek. Heb je boek wel gelezen dan is het allemaal net niet.

Beasts of the Southern Wild

The Bathtub is een excentriek dorpje vol zonderlingen, feestvierders, alcoholiekers en je m’en foutisten. Als ijskappen smelten, wat er elk moment zit aan te komen, dan zal hun stuk grond verzwolgen worden door de zee, dus leven ze daar ook naar. Primitief en met veel plezier. Eenmaal dit gebeurt is hopen de kleine Hushpuppy en haar papa om toch in het moerassige gebied te kunnen blijven. Met allerlei strubbelingen en moeilijkheden vandoen.

Met een heel klein budget weet Zeitlin (regisseur) toch een wondermooie wereld neer te zetten, mede ondersteund door sterke acteerprestaties en goeie karaktervorming. Enkel de doorgedreven ecologische moraal moet je er bijpakken.

Sometimes in life you’ve got to be a movie

Edward Scissorhands

Tim Burton is een held maar dat heb ik al eens gezegd. In een nostalgische bui kreeg ik plots enorm veel zin om Edward Scissorhands nog eens te zien. Gelukkig heb ik hier heel het oeuvre van Burton liggen, dus zo geklaard. Edward is een soort monster van Frankenstein, ondergedompeld in de gothic wereld vol bizarre kapsels en kostuums waar Burton zo bekend voor staat. Hij heeft geen handen maar scharen en als hij via een naiëve verkoopster in het dorp belandt, barst het epos helemaal los.

Wat me vooral opviel is dat de film ook nu nog steeds helemaal overeind blijft. Een tijdloze Johnny Depp, decors die nog altijd verbluffen en geen overdaad aan special effects waardoor de film niet zo snel ouderwets zal lijken. Enige wat ik vergeten was, is dat de muziek toch wel heel Disney aanvoelt. En dat de film eigenlijk echt wel donker en scary overkomt. Nevertheless, zalige film!

Game of Thrones

Het eerste seizoen op mijn iPad gezet voor de vlucht naar Argentinië en in één trek uitgekeken. Daarna het boek gedownload omdat ik niet meer kon wachten om het vervolg te weten en eenmaal in België direct seizoen twee uitgekeken. Ondertussen ben ik bezig aan de andere boeken, want wachten tot volgend jaar zie ik niet zitten. Goeie serie dus.

Het verhaal draait rond verschillende clans die elkaar bestrijden in een middeleeuws decor. Ridderverhalen zijn sowieso de max, maar als er dan nog eens mythische en fantasy wezens bij komen, dan zit het helemaal snor voor mij. In het begin is het even aanpassen aan al die personages, maar keer je ermee weg bent, gaat het snoeihard. En de serie zit boemvol knappe vrouwen, which is nice. En dan heb ik het nog niet over de muziek gehad! Maar misschien moet je die gewoon zelf beluisteren.