See You Tuesday 9: Foxcatcher

foxcatcher

Hier en daar toch wat schuifelende voetjes in de zaal. Meende die enen van See You Tuesday die zijn haar nooit kamt dat nu? Gaan ze werkelijk 50 Shades Of Grey draaien? Niet dus. Ok, ook veel lichamelijk contact en hier en daar zelfs een streep bloot, maar Foxcatcher is toch een film van een heel ander kaliber.

Het verhaal

Foxcatcher is gebaseerd op het waargebeurde verhaal van Mark Schultz, een olympisch kampioen worstelen die uit de schaduw van zijn broer wil stappen en daarvoor onder de vleugels van excentrieke multimiljonair John du Pont kruipt. Wat volgt is een psychologisch spel van manipuleren, zelfvernietiging en een stevige boterham mental issues, gesetteld in het trieste Pennsylvania. Denk mommy issues, onderdanigheid, gebroken zelfbeelden, machtslust, …

Ons gedacht

Sublieme film. Regisseur Bennett Miller kreeg dan ook terecht het beeldje voor beste regie in Cannes. Onvoorstelbaar wat voor een prestaties hij uit Channing Tatum, Steve Carell en Mark Ruffalo krijgt. Pluimen voor hen ook natuurlijk.

Zo weet je nooit echt goed wat denken over du Pont. Een door geld en macht om zeep geholpen persoonlijkheid die eigenlijk gewoon snakt naar oprechte emoties, vriendschap en erkenning. Dat in contrast met een heel sterke oudere broer en een onderdanige Mark Schultz die de wereld eigenlijk niet in zijn eentje aankan.

Maar nog straffer is hoe Miller het tempo van de film en het alsmaar killer worden van zowel camera als decor gebruikt om op te bouwen naar de climax. De constante spanning, onwetendheid over de exacte relatie tussen worstelaar en miljonair, en het gepingpong tussen medelijden met en diepgewortelde haat voor du Pont zorgen ervoor dat het einde bijna als een opluchting komt.

EXTRA EXTRA

Volgende See You Tuesday is meteen een verjaardagseditie! We bestaan exact één jaar dan. Hoera! Hoezé! Feest! We maken er dus iets speciaal van met goodies en zo. Hou zeker de Facebookpagina en Twitter in de gaten.

SYT 8: What We Do in the Shadows

what we do in the shadows

Hoeraaa! Beste wensen en al van die dingen! Moge 2015 vol geluk, avontuur, liefde en plezier zitten. Wij gaan alleszins ons best doen om aan je ontembare filmhonger te voldoen. We sloten 2014 trouwens af met een aparte komedie, What We Do in the Shadows.

Het verhaal

What We Do in the Shadows is een mockumentary (fictieve documentaire) over het leven van vier Nieuw-Zeelandse losers die samenwonen. Kibbelen over klusjes, liefdesperikelen, moeite om zich aan te passen, … Op zicht niet zo speciaal buiten dat het hier om vampieren gaat. De 21ste eeuw is duidelijk hun ding niet en dat levert vooral genante situaties op, inclusief aanvaringen met weerwolven en zombies.

Ons gedacht

Gekke outfits, bijzonder droge humor, funky accenten, muziek, overdrijvingen, woordspelingen à volonté… We loved it. What We Do in the Shadows is een soort mengeling van The Adam’s Family, Twilight en Flight Of The Conchords. Niet zo bizar aangezien de film dan ook door Jemaine Clement en Taika Waititi (schrijvers Flight of the Conchords) geschreven is.

In het begin is het wat aanpassen aan de stijl, maar eenmaal op dreef zit je gewoon constant te giechelen met hier en daar een bulderlach. De ongedwongen stijl, het losergehalte, de herkenbaarheid en de overdrijvingen doen hun werk. Misschien wel één van de betere komedies van dit jaar.

 

SYT 7: The Salt of the Earth

salt of the earth

Het noodlot sloeg toe deze keer. Moest er eens van komen. Kort voor de vertoning bleek de file van de oorspronkelijk geplande film corrupt te zijn. Dus gingen we last minute op zoek naar een alternatief: The Salt of the Earth

Het verhaal

The Salt of the Earth is een autobiografische documentaire over het leven Sebastiao Salgado, de Braziliaanse topfotograaf. Misschien ken je zijn werken GenesisExodus of Workers wel. Stuk voor stuk prachtige fotocollecties. Salt is een tour door het boeiende leven van Salgado. Over de impact van het lange reizen op hemzelf maar ook op zijn gezinsleven. Over wat al die ellende die hij zag, deed met zijn leven. Over zijn foto’s, maar ook over de emotie die erin schuilt.

Wim Wenders, bekend van onder andere de documentaire over Buena Vista Social Club, kiest voor een trage stijl, met veel nadruk op de foto’s, het gezicht en de stem van Salgado. Juliano Salgado, zoon van, vult de documentaire op met kleurbeelden van zijn vader in actie.

Wat wij ervan vonden

Zie je Wim Wenders staan, dan heb je meteen hoge verwachtingen. En al zeker als het over een persoon als Salgado gaat. Ze schuwen de clichés niet en vervallen soms in platte metaforen, maar onmogelijk om buiten te komen zonder gemeende adoratie voor Salgado. Wat een leven heeft die man gehad! En wat een talent. Zijn foto’s en hun dreigende zwart-wit compositie komen op het groot scherm nog meer tot hun recht.

Die kleine twee uur vlogen voorbij en zowat elke emotie passeerde de revue. Je voelt zijn teleurstelling in de mensheid na de doortocht door Rwanda, maar ook hoe zijn zoon naar hem opkijkt. Hoe ze Brazilië missen en weer levensvreugde vinden in een gigantisch ecologisch project. Hoe ook Wim Wenders met bijzonder veel ontzag kijkt naar Salgado. Maar strafst van al was de rol van Leila, vrouw van Sebastiao. Steun en toeverlaat in de meest extreme vorm. Zonder Leila gegarandeerd geen Salgado.

Recensie: Nightcrawler

nightcrawler

Jake Gyllenhaal mag sinds Prisoners en Enemy op heel wat bijval rekenen van onze kant. Topprestaties! Het was dan ook reikhalzend uitkijken naar zijn nieuwe spruit Nightcrawler. En bloody hell, wat een zieke rol speelt hij nu weer.

Lou Bloom is zijn miserabel leven als koperdief beu en besluit een deftige job te zoeken. Tevergeefs. De economische crisis slaat bikkelhard toe in down town Los Angeles. Maar na een nachtje rondrijden, ontdekt hij zijn roeping. Ongelukken, woningbranden en misdrijven filmen en die beelden verkopen aan nieuwszenders. Wat volgt is een psychotische, uberspannende vervolmaking van de american dream.

Het vraagstuk rond de ethiek van de hedendaagse journalistiek wordt volledig blootgelegd, zonder dat regisseur Dan Gilroy met een belerend vingertje staat te zwaaien. Nee, hij gebruikt razendspannende actiescènes, een nagelbijtend tempo en gitzwarte humor. Een sterk vermagerde Jake Gyllenhaal doet de rest en zet de psycho van 2014 neer. Absolute aanrader.

See You Tuesday 4: Tracks

tracks film see you tuesday

See You Tuesday 4 al! Het gaat vooruit. Tijd om nog eens een recensie neer te schrijven. Gisteren schotelden we ons publiek Tracks voor, het waargebeurde verhaal van Robyn Davidson. En het publiek zag dat het goed was. In serieuze avant-première trouwens, want de film verschijnt pas 2 juli.

Het verhaal

“And there are new kinds of nomads, not people who are at home everywhere, but who are at home nowhere. I was one of them ” Kan tellen als openingsquote. De jonge Robyn Davidson kampt met enkele persoonlijke demonen en wil die van zich afwandelen tijdens een ware dodentocht. 2700 kilometer door de Australische woestijn, van Alice Springs naar de westkust, vergezeld door vier dromedarissen en haar hond. En een opdringerige National Geographic fotograaf die hier en daar uit het zand popt.

Wat wij ervan vonden

Avonturiers die het desolate koppelen aan een haast krankzinnige missie, het trekt aan. Denk maar aan Into The Wild, nog steeds één van de absolute toppers in het genre. Tracks doet een poging om ook op dat podium te klimmen.

Eerst en vooral, Mia Wasikowska speelt een glansrol. Ze krijgt niet veel dialoog om in te schitteren en ook haar schare tegenspelers is beperkt. Maar dan nog brengt ze een geloofwaardige twintiger die strijdt met eenzaamheid, nooit alleen zijn, routine en het verleden.

Het verhaal spreekt aan natuurlijk. Avontuur, een roekeloos plan, natuur, spanning. En ook al wordt er eigenlijk vooral gewandeld door zand, de film krijgt nooit een langdradig gevoel. De plotse ontmoetingen met bizarre figuren, Robyn’s innerlijke strijd, de fotograaf als breekpunt en enkele moeilijke momenten tijdens de tocht zorgen voor genoeg afwisseling, zonder het tempo ongeloofwaardig hoog te leggen.

tracks film

Robyn’s dilemma tussen alleen zijn en vechten tegen eenzaamheid komt goed uit en ook de bizarre interactie tussen haar en de fotograaf Rick boeit.

Maar de ultieme reden om deze film te gaan zien – en dat liefst vanal in een cinema- is de prachtige cinematografie. Desolate zandvlaktes, wegwaaiende duinen, het opwippend achterste van Mia wanneer ze in een waterreservoir springt, kamelen bij het kampvuur en de uitgemergelde gezichten van Aboriginals. Je krijgt meteen zin om je reispaspoort van onder het stof te halen.

Als we dan toch kritiek willen geven, dan misschien op de uitdieping van de persoon Robyn. In het boek kom je veel meer te weten over haar persoonlijke gesels. Film vs. boek, you know. Daarnaast leek het op het einde van de film alsof haar tocht nog relatief makkelijk verlopen was, terwijl uit boek en artikel in National Geographic bleek dat de hitte toch echt wel een bitch was.

See You Tuesdag 1: Snowpiercer + wedstrijd!

snowpiercer see you tuesday

’t Is zover! De allereerste editie van See You Tuesday achter de rug. En meteen een succesje. Toffe bende, gezellige afterdrink in het café en een bijzondere film. Snowpiercer mocht de spits afbijten.

Het verhaal

2031. Na een mislukt experiment om de klimaatopwarming te stoppen, is moedertje Aarde in een ijstijd beland. Al wat nog overblijft van de mensheid zit samengepakt in een gigantisch lange trein, een soort ark van Noah. Inclusief eigen eco-systeem, kweektuinen, school en sushi-bar. Maar ook met klassen.

De richies en bon monde zitten vooraan in de trein en hoe meer naar achter, hoe armer het volk. Het gepeupel leeft in erbarmelijke toestand. De ideale voedingsbodem voor een revolte en die komt er dan ook, onder leiding van Curtis. Einddoel? De locomotief van de trein.

Wat wij ervan vonden

Speciale film. Maar met Joon-Ho Bong (The Host, Memories of Murder) aan het roer kan dat ook moeilijk anders. Quentin Tarantino is er niet voor niets gek van. De Koreaan speelt met een heel palet aan cinematechnieken, om zo een visueel heel aparte maar indrukwekkende film neer te zetten.

De basislijn van het verhaal is simpel. Onderdrukte mens revolteert en op weg naar de verantwoordelijken voor alle miserie moeten ze allerlei hindernissen overwinnen. Elke wagon is een nieuw decor en hoe verder ze lopen, hoe absurder het ook wordt. Zelfs Willy Wonka zou bij momenten zijn wenbrauwen opgetrokken hebben.

Bruut geweld wordt afgewisseld met prachtige slowmotions en de absurde humor van Joon-Ho sijpelt overal tussen. De regisseur speelt met licht (nightvision battles), houdt van heel bizarre wendingen (happy new year) en brengt hier en daar wat speciale personages op het toneel.

Geen makkelijke film, zal zeker niet iedereen kunnen bekoren en ook het einde is bedenkelijk. Maar toch een aanrader.

Win een Snowpiercer comic 

Snowpiercer is gebaseerd op de Franse graphic novel ‘Le Transperceneige’ en daarvan mogen we er vijf weggeven. What to do:

  1. Like even onze Facebook-pagina
  2. Antwoorden op: Hoeveel minuten waren er nodig alvorens de man op de foto hieronder zijn arm door en door bevroren was?
  3. Schiftingsvraag: Met hoeveel waren we op de allereerste See You Tuesday?
  4. Antwoorden mag je sturen naar heyseeyoutuesday@gmail.com

see you tuesday snowpiercer

Alvast een heel dikke merci aan iedereen die afgekomen is! Hou de site in de gaten voor de volgende editie. Zal weer speciaal zijn. See you tuesday!

Films: The Wolf of Wall Street en 12 Years a Slave

wolf of wall street recensie

12 Years a Slave

De cinema buitenkomen en het bestaansrecht van de mensheid in twijfel trekken. Dat effect had 12 Years a Slave op mij. Kan tellen dus. Steve McQueen, bekend van het eveneens fantastische Shame en sublieme Hunger, brengt op bijzonder doordringende wijze het waargebeurde verhaal van Solomon Northup. Die belandt na een kidnapping als slaaf op de plantages van Louisiana. Uitbuiting, vernedering, mishandeling, pure horror, ondersteund door de beeldsetting van McQueen. Surrealistische momenten zoals de danspartij in het huis van de plantage-eigenaar, pijnlijke lange shots en geen blad voor de mond. Harde realiteit is what you get. Met een sublieme Ejiofor en Fassbender. Oscarwinnaar in spé.

The Wolf of Wall Street

Van het ene uiterste naar het andere. Pure decadentie overgoten met een scheut humor. Scorsese op zijn best. Ok, als je je film opent met DiCaprio die wat coke in de kont van een prostituee blaast, dan hoef je niet meer te rekenen op een Oscar in het puriteins Amerika. Maar de drie uur die daarop volgen zijn een aaneenschakeling van kapotlachen, verbazing en walgen. En dan nog te zeggen dat de film een minimalisering is van het echte leven van Jordan Belfort.

Scorsese haalt al zijn kunstjes boven en laat zich vooral niet afremmen door wat anderen zouden kunnen denken. Slow-motions, freeze frames, metafilm en Plastic Bertrand in de soundtrack! Bij momenten is de film trouwens pure slapstick. Leo die zo scheef als het hellend vlak van Ronquières in zijn dikke sportkar probeert te kruipen bijvoorbeeld. Topfilm, die opnieuw geen reclame is voor de menselijke natuur.

Films: The Hobbit en The Secret Life of Walter Mitty

walter mitty

The Hobbit: The Desolation of Smaug

Oh Peter Jackson, ik hou je verantwoordelijk voor het verprutsen van een stuk uit mijn jeugd. Je had nochtans aardig wat krediet opgebouwd met Lord of the Rings. Na de eerste film van The Hobbit begon het alarm al te loeien maar met je laatste uitspatting ben je me toch kwijt.

Eerlijk toegegeven, tijdens de film was ik geregeld mee. Kan ook moeilijk anders aangezien je overdonderd wordt met visueel en letterlijk geweld. Een knoert van een soundtrack erbij en je hebt die typische blockbuster. Smaug wordt heerlijk vertolkt door Benedict Cumberbatch en de slechterikken zien er ook weer badass uit.

Maar het is te veel. Hoe bizar het ook klinkt voor een fantasy-film, maar de geloofwaardigheid ontbreekt. De sfeer van het nochtans zo goed omschreven Demsterbos is helemaal weg. Het gezicht van Legolas is zo hard door de effectenmolen getrokken dat hij er meer uitziet als een potentiële partner voor Fairy Secret Barbie. Tenzij ze in de film al de link naar merchandising wilden steken natuurlijk. Het magische van de boeken komt nu helemaal niet meer naar voor. Als je trouwens in de 2D-versie zit en er elke scène die speciaal voor 3D geschreven is er zo kan uithalen, dan zit er iets niet goed.

Benieuwd wat ze met deel drie gaan uitsteken.

The Secret Life of Walter Mitty

Als ik met een gelukzalig gevoel buitenkom uit de cinema dan is de film al voor een groot deel geslaagd. Kon ook moeilijk anders met dit thema. Een kerel die zijn routineus leven inwisselt voor reizen, mooie landschappen en avontuur. Dan is de tjoolaard in mezelve meteen verkocht.

Ben Stiller is normaal gezien niet de acteur die ik kan associëren met een serieuze rol, maar in deze prent lukt het hem toch grotendeels. Niet simpel als je plots naast dijk van een kerel Sean Penn staat. Maar misschien net omdat hij toch af en toe ook zijn komische zelve mag zijn, met overdrijving als hoofdtool. De ideale manier ook om de overgang naar Walter’s dagdromen te maken. Mooi om zien hoe die dromen stilaan vervagen in realiteit.

Maar ook de setting en bepaalde scènes komen bijzonder overtuigend over. Denk maar aan het stuk in het Groenlands café met de karaoke en laarsglazen. Vreemd sfeertje maar toch de max. Enige minpunt is dat de film altijd wel ergens het commerciële indachtig blijft en dus soms de moraliserende en/of melige toer op gaat.

 

 

Films: Rush + Prisoners

trailer

Rush

Rush is eigenlijk een Instagramfilm. Blitse wagens, veel selfies, een retro-filter en je blijft kijken tot het einde. Want spannend is de film zeker en vast, ook al ken je de afloop van het verhaal al. Waar gebeurd namelijk.

Rush gaat over de vete tussen Formule 1-piloten Oostenrijker Niki Lauda en de Brit James Hunt. De één is een bloedserieus trainingsbeest, bezeten door techniek. De ander een flamboyante dopesmoker, bezeten door vrouwelijk schoon. Het enige wat ze gemeen hebben met elkaar is die 20% kans om bij elke race om te komen. Maar beide acteurs zetten hun rol met veel glans neer. Geen karikaturen, maar geloofwaardige personages.

Bij momenten voelt het alsof je zelf in de cockpit zit en naar het einde toe wordt de film zelfs ongemakkelijk spannend. Echt een aanrader.

Prisoners

Het verhaal begint redelijk cliché. Twee jonge meisjes verdwijnen plots. Jake Gyllenhaal mag als getormenteerde detective op zoek terwijl Hugh Jackman vader en pain in the ass van dienst is. Paul Dano mag de rol van verdachte nummer één op zich nemen. Zowel Jake als Paul -ja ik mag die bij voornaam noemen- zetten een heel sterke prestatie neer, maar Hugh Jackman irriteert mateloos. Onmogelijk ook om die nog los van the Wolverine te zien.

Maar algauw verandert de film in een spannende thriller waarbij ‘schuldig tot het tegendeel bewezen is’ als centraal thema gebruikt wordt. De setting, een regenachtig dorp ergens in Pennsylvania, doet alleszins veel goed aan de spanning in het verhaal. Alleen jammer dat er net iets te veel scenario-truken gebruikt worden, waardoor voormalige filmstudenten (zoals mezelve) al snel doorhebben hoe de vork in de steel zit. De plot is goed, maar licht voorspelbaar dus.

 

Films: Jeune et Jolie + Jobs

Jeune et Jolie



François Ozon komt opnieuw met een pareltje af waarbij hij ook nu vragen rond seksuele moraliteit op een bijzonder sensuele manier weet te brengen. De zeventienjarige Isabelle klust na haar schooluren bij als callgirl, terwijl ze niet eens het geld nodig heeft. Maar geen tienerdrama of te moralistische film hier. Nee, vooral een heel mooi in beeld gebracht portret van een jonge vrouw die haar weg zoekt. Waarbij haar vreemde hobbykeuze eigenlijk gebruikt wordt om hypocrisie en valse moraal van volwassenen aan te kaarten. Op muziek van Françoise Hardy dan nog.

Marine Vacth speelt trouwens fantastisch. Wondermooie vrouw, met een soort diepe tristesse over haar. En dat dan gekoppeld met het sappige Frans en de perfecte beeldvoering van Ozon schept een heel dromerige en mysterieuze wereld. Veel antwoorden krijg je niet in de film, maar dat hoeft ook niet.

Jobs



Als digitale mens voelde het haast als een verplichting om deze biopic te gaan zien. Steve Jobs en al. Apple en zo. Van toen ze nog in de garage aan motherboards zaten te prutsen tot dat Steve buitengekegeld werd en wat later de boel mocht redden. In een verschroeiend tempo, zonder al te veel spanning en emotie. Heel moeilijk om me in te leven in deze, zeker omdat ik steeds opnieuw Kelso een nieuwe gadget zag presenteren. Nu ja, al een geluk dat het geen lange verheerlijking van de persoon Steve Jobs was, maar dat ook zijn tiranieke kantjes aan bod kwamen. Trouwens, wtf was dat met dat idiote loopje van Jobs/Kutcher? En dan te zeggen dat er binnenkort nog een biopic over de Appleboy verschijnt. Je zou er haast Windows van gaan kopen.