Films

Tijd om nog eens wat films te bespreken. Heel wat gezien de afgelopen tijd, met dank aan enkele gratis tickets en feestdagen.

Man With the Iron Fists

Een samenwerking tussen Quentin Tarantino en The RZA van Wu-Tang Clan, dat kan niet verkeerd lopen. Maar dat het tot iets klassiek zal leiden is sowieso ook al even waarschijnlijk als het einde van de wereld op 21 december. Kort samengevat; Man With the Iron fists is een mix van Kill Bill, From Dusk Till Dawn, Hero en een oldskool kungfu-film. Een cartooneske stijl, veel experimenteel filmgedrag, enkele topacteurs en veel vrouwelijk schoon. Ah ja en liters bloed, darmen en rondvliegende oogballen natuurlijk.

Het verhaal op zich is niet het meest originele, maar hier hoeft dat niet. Het is de manier waarop het in beeld gebracht wordt en de personages die het hem doen. Zeker geen film die iedereen zal smaken, daarvoor is hij te speciaal, maar ik vond het zalig. Al was het maar om die dikke Wu-beats door de speakers van Kinepolis te horen.

Sinister

Eindelijk nog eens een horrorfilm die me kon bekoren. Lang geleden! Het was niet zo simpel om de film te pakken te krijgen, maar uiteindelijk kon ik hem, helaas via illegale weg, wel thuis projecteren op de muur. Leuk extraatje aangezien de film draait rond een projector en oude 8mm-filmpjes. Een schrijver is op zoek naar een nieuwe bestseller en gaat dan maar wonen in een huis waar een onopgeloste moord en ontvoering plaats vond. Op zolder vindt hij een doos met oude filmpjes die de ware gebeurtenissen naar boven brengen. En dan breekt de hel los natuurlijk.

Spannend, dat zeker. En veel opschrikken. Ook qua verhaal zit het behoorlijk strak in elkaar, op de laatste scène na. De visuals zijn goed gemaakt en doen je echt huiveren. Inclusief een paar nieuwe horrorelementen en classics gepikt uit ondermeer The Grudge en The Exorcist. Aanrader, met het volume goed open.

The Impossible

Waar was jij tijdens de tsunami van 26 december 2004? Ik zat thuis en kreeg het nieuws binnen via msn Messenger. Schokkende beelden. Onvoorstelbaar. Maar door The Impossible is het allemaal wat tastbaarder geworden. De film is gebaseerd op het verhaal van een Spaans gezin dat tijdens de tsunami op één van de eilandjes zat. Bittere ellende, waarbij de omvang en impact eindelijk op een degelijke manier in beeld gebracht werd. Ongelofelijk zotte scène wanneer de watermassa het scherm door rolt en alles op zijn weg mee sleurt. Beklijvende momenten waarbij je haast mee zit te zwemmen in je cinemastoel.

Maar ook het stuk film na the incoming grijpt je bij de keel. Wanorde, chaos, verdriet, wanhoop, ijdele hoop, geluk, toeval, het zit er allemaal in. Twee zaken die me stoorden; soms is het er net iets over en te heroïsch. Een echte Hollywoodfilm op dat vlak. Daarnaast komt het lot van de Westerse mens heel sterk naar voor, maar wordt er niet ingezoomd op het leed van de lokale bevolking. Die komen er enkel aan te pas als helpende handen, dokters en chauffeurs. Maar het is een echte aanrader.

Life of Pi

Heb je het boek niet gelezen dan is de film best ok; mooie beelden, aangrijpend verhaal, treffelijke muziek. Heb je boek wel gelezen dan is het allemaal net niet.

Beasts of the Southern Wild

The Bathtub is een excentriek dorpje vol zonderlingen, feestvierders, alcoholiekers en je m’en foutisten. Als ijskappen smelten, wat er elk moment zit aan te komen, dan zal hun stuk grond verzwolgen worden door de zee, dus leven ze daar ook naar. Primitief en met veel plezier. Eenmaal dit gebeurt is hopen de kleine Hushpuppy en haar papa om toch in het moerassige gebied te kunnen blijven. Met allerlei strubbelingen en moeilijkheden vandoen.

Met een heel klein budget weet Zeitlin (regisseur) toch een wondermooie wereld neer te zetten, mede ondersteund door sterke acteerprestaties en goeie karaktervorming. Enkel de doorgedreven ecologische moraal moet je er bijpakken.

Sometimes in life you’ve got to be a movie

The Secret

To avoid giving away the ending, this trailer is based only on the first half of the film. Als er zo’n zinnen in de trailer staan, dan weet je meteen dat er een gigantische plotwending zit aan te komen. Al goed en wel, als de film toch niet zodanig doorzichtig opgesteld is dat je die plotwending eigenlijk al in de eerste helft van de film ziet aankomen. Nu, al bij al is The Secret zeker geen slechte film en ook Jessica Biel zet een goeie acteerprestatie neer.  Maar niet echt de moeite om ervoor naar de cinema te tjekkelen (geen AN woord nee Appelogen!). Meer zo’n film om op Vier te bekijken, ergens tijdens de week. Op een echte goeie horror is het nog even wachten. Misschien Sinister? The Possession?

Hero

Ik was in een Aziatische mood dus bekeek ik enkele classics opnieuw. Hero bijvoorbeeld, nog steeds de beste film van Zhang Yimou. Een wondermooi verhaal over intrige, moed, liefde en oorlog. De cinematografie is fenomenaal, het kleurenspel onvergetelijk en de muziek bijzonder beklijvend. De vechtscènes zijn bijzonder goed georchestreerd en uiteraard blinkt Jet Li uit als nooit tevoor. Absolute aanrader.

Spring summer fall winter… and spring

En we blijven in Azië met een parel van topper Kim Ki-Duk. Een heel ander genre dan hierboven maar minstens even indrukwekkend. Adembenemend in zijn simpelheid. In de film volg je de levenswandel van een monnik en zijn leerling. Via een simpel verhaal, maar ondersteund door prachtige beelden en veel stilte krijg je er een hele levensles bij. Zonder dat ze opgelegd of doorgedramd aanvoelt. Opnieuw een aanrader. Net als zijn andere films Bin Jip en The Bow trouwens.

Sometimes in life you’ve got to be a movie

Broken Circle Breakdown

Alle boekjes zijn bijzonder lovend over de nieuwe film van Felix Van Groeningen, maar zelf ben ik er nog niet goed uit. Bijzonder veel respect voor de regisseur, die er nog maar altijd 35 is en blijft groeien in wat hij doet. Steve&Sky was een topper, maar bij zijn nieuwe weet ik het niet goed. De film zit goed in elkaar, de beelden zijn wondermooi en de acteerprestaties, zeker die van Veerle Baetens zijn uitstekend. En hoewel de enige echte bluegrassfilm Oh Brother where art thou is, ook de muziek werkt aanstekelijk.

Het verhaal over de liefde tussen twee totaal verschillende mensen, de liefde voor een kind, verlies en omgaan met denkwijzen is aangrijpend, maar net hier zit het voor mij het knelpunt. Drama, veel drama. Misschien te veel zelfs. Zeker waar Heldenberg ofte Didier de Vooruit toespreekt over stamcelonderzoek. Erover. En drama, zeker met kinderen, is meestal de makkelijke weg. Maar toch heb ik niet het gevoel dat ik net een cliché tearjerker gezien heb. De ondertoon maakt de film net iets anders. En daar zit de kracht van Van Groeningen.

Brave 

Normaal sta ik als eerste in rij om een nieuwe animatiefilm te checken, maar Brave kon me niet meteen warm maken. Op de weg terug van Israël speelde de film op het vliegtuig, dus gaf ik het kleine rosse meisje toch maar een kans. En ik had meteen spijt dat ik de film niet in de cinema heb gezien. Het verhaal is niet zo vernieuwend, een meisje dat niet wil trouwen en daarom een vloek over haar familie laat uitroepen. De stijl gaat naar het cartooneske en de animaties zijn af. Maar het is de humor die het hem doet. Het samenspel tussen beer en meisje is goddelijk en ook al vreesde ik er wat voor, kinderachtig is de film niet. Het was een plezante terugvlucht!

Sometimes in life you’ve got to be a movie

Heel wat schade in te halen want toch behoorlijk wat films gezien de laatste tijd. Here we go.

Wreck-it Ralph

De mensen van Disney belden onlangs. Of ik geen zin had in een sneak peek van hun nieuwe animatiefilm. Een half uurtje raw edited materiaal, inclusief security met nachtkijkers om te controleren of er zeker niemand aan het filmen is.

Wreck-It Ralph is de slechterik uit een jaren 80 videospelletje en is het meer dan zat om nooit eens erkenning te krijgen. Hij besluit de rollen te veranderen en ook eens iets te gaan winnen. Tijdens zijn queeste belandt hij zo in vier verschillende werelden. De zijne, die van de hypermoderne shooter Hero’s Duty, maar ook in de hub waar alle videogame-helden samenkomen. De vierde is de wereld van het mariokartachtige Sugar Rush. Waar hij een vriendinnetje opscharrelt en haar wil helpen om ooit een race te winnen.

De vier werelden zijn elk in hun stijl adembenemend en uit het weinige materiaal dat ik al te zien kreeg, kan ik alleen maar afleiden dat het weer goed lachen zal worden. Zeker met al de guest appearances van helden uit de game-wereld. Twaalf december in de zalen.

Trollhunter

Deze Noorse film probeert de wereld van Rec en Blair Witch Project opnieuw tot leven te roepen met een mockumentary over trollen. Een groep journalistiekstudenten volgt een vermeende stroper, maar ontdekken al snel dat die mens eigenlijk helemaal niet op beren jaagt. Trollen dus.

Duidelijk een b-film, want de effecten zijn behoorlijk flauwtjes. Op geen enkel ogenblik komen de trollen echt angstaanjagend over en de slechte visuals werken eigenlijk alleen maar op de lachspieren. Het einde is nog schabouwelijker en maakt het de film al helemaal lachwekkend.

Iron Sky

Tijd voor een betere b-film dan maar. Er is veel te doen geweest rond de crowdfunded film van het Finse team. Mensen konden zelf de film subsidiëren en via internetpolls werd beslist waar de film zou draaien. In België speelde hij maar één dag, dus kocht ik de dvd.

Het verhaal in het kort: Na WOII is een deel van de nazi’s gevlucht naar de donkere kant van de maan, om er zich te hergroeperen, te herbewapenen en vooral klaar te stomen voor een nieuwe aanval op aarde. Knoert van een scenario dus.

De effecten zijn redelijk, de acteurprestaties bewust slecht en de film is zo overdreven dat het eigenlijk echt amusant wordt. Debiele oneliners, veel clichés en weinig diepgang. Maar het zijn space-nazi’s met de maan als uitvalsbasis, die de Aarde willen aanvallen. Dan mag alles!

Deze oneliner bespaar ik je alvast niet:

Twee Nazi’s bekijken een moderne Playboy: “These girls are all hairles down under. And if they do have hair it look likes … Hitler’s mustache!”

Sometimes in life you’ve got to be a movie

Moonrise Kingdom

Wes Anderson (Fantastic Mr. Fox, The Darjeeling Limited) die Bruce Willis, Edward Norton, Bill Murray en Harvey Keitel onder zijn vleugels krijgt en er een sixties langspeelfilm uitperst, dat kan niet fout lopen. Doet het ook niet.

Twee twaalfjarigen zijn hun miserabele leventje beu en besluiten om er vandoor te gaan. Op zich geen zot origineel verhaal maar de manier waarop Wes het brengt is briljant. Fantastische shots en camerabewegingen, goddelijke decors, het ouderwetse Technicolor-kleurenpalet en een strakke soundtrack. Gooi er nog wat knallers van acteerprestaties bij en het is helemaal goed.

Maar het sterke zit hem in de sfeer. Zoals de New York Times het verwoordt: Wes Anderson makes films about small worlds in which big things happen: love, heartbreak, calamities, death. Een simpel verhaal maar met een palet aan personages die vol van frustratie, miserie, mislukking en absurditeit zitten, zonder de film loodzwaar te maken. Tragikomisch zonder schaterlachen. Tragikomisch zonder huilbuien. Bijzonder poëtisch ook, vol miniscule levenslessen. Zonder daarbij te filosofisch te willen zijn.


 

Sometimes in life you’ve got to be a movie

Edward Scissorhands

Tim Burton is een held maar dat heb ik al eens gezegd. In een nostalgische bui kreeg ik plots enorm veel zin om Edward Scissorhands nog eens te zien. Gelukkig heb ik hier heel het oeuvre van Burton liggen, dus zo geklaard. Edward is een soort monster van Frankenstein, ondergedompeld in de gothic wereld vol bizarre kapsels en kostuums waar Burton zo bekend voor staat. Hij heeft geen handen maar scharen en als hij via een naiëve verkoopster in het dorp belandt, barst het epos helemaal los.

Wat me vooral opviel is dat de film ook nu nog steeds helemaal overeind blijft. Een tijdloze Johnny Depp, decors die nog altijd verbluffen en geen overdaad aan special effects waardoor de film niet zo snel ouderwets zal lijken. Enige wat ik vergeten was, is dat de muziek toch wel heel Disney aanvoelt. En dat de film eigenlijk echt wel donker en scary overkomt. Nevertheless, zalige film!

Game of Thrones

Het eerste seizoen op mijn iPad gezet voor de vlucht naar Argentinië en in één trek uitgekeken. Daarna het boek gedownload omdat ik niet meer kon wachten om het vervolg te weten en eenmaal in België direct seizoen twee uitgekeken. Ondertussen ben ik bezig aan de andere boeken, want wachten tot volgend jaar zie ik niet zitten. Goeie serie dus.

Het verhaal draait rond verschillende clans die elkaar bestrijden in een middeleeuws decor. Ridderverhalen zijn sowieso de max, maar als er dan nog eens mythische en fantasy wezens bij komen, dan zit het helemaal snor voor mij. In het begin is het even aanpassen aan al die personages, maar keer je ermee weg bent, gaat het snoeihard. En de serie zit boemvol knappe vrouwen, which is nice. En dan heb ik het nog niet over de muziek gehad! Maar misschien moet je die gewoon zelf beluisteren.

Sometimes in life you’ve got to be a movie

Toppenerveus en irritant gelijk een kleuter die de volgende dag naar Disneyland mag, zo zat ik een hele dag te popelen op mijn bureaustoel. Eindelijk de laatste nieuwe Batman! Eindelijk het slotstuk van de trilogie! Batman Begins en The Dark Knight waren allebei toppers, dus de verwachtingen stonden hooggespannen. Ultieme schrik voor een tandartsscenario. Je weet wel, denken dat je naar Disneyland gaat, maar uiteindelijk bij de tandarts belanden.

Christopher Nolan heeft opnieuw zijn serieuze best gedaan en grafisch zit het allemaal weer zo strak als de jeansbroek van een emo-kid met overgewicht. Coole effecten, vette voertuigen, veel ontploffingen, een indrukwekkende bad guy met zotte fight moves en vrouwelijk schoon. Naar verhaal en sfeer toe vond ik het wel de minste van de drie. Af en toe net te ver gezocht, te voor de hand liggend of te veel op zoek naar emotionele diepgang. De plot zat wel ok. Spijtig, maar uiteindelijk ben toch weer buitengekomen, denkende dat ik de nieuwe Batman moet zijn en alle slechterikken in Gentham City een pak voor de broek moet geven.

Sometimes in life you’ve got to be a movie

Snow White and the Huntsman

Ik ben één van die gelukzakkinderen die voorleesouders had. Pluk van de Petterflet, Pietje Puk, Pol en natuurlijk duizend en één sprookjes. Fantastisch vond ik dat, die fictieve wereld vol magie, gekke wezens en avontuur. Sneeuwwitje was zelfs één van mijn allereerste films ooit in de cinema. Sprookjes omzetten naar het groot scherm is meestal geen sinecure, vooral omdat de regisseurs en filmmakers moeten strijden tegen overbekende formats, waar iedereen al wel eens zijn verbeelding op los gelaten heeft.

Regisseur Rupert Sanders koos alvast voor de grimmige sfeer, juist zoals de oorspronkelijke versie van het sprookje geschreven was. Toch voor Walt Disney er zijn duivels op los liet. Charlize Theron speelt een magistrale rol als boze koningin en de scène waarin ze ondergedompeld wordt in een witte vloeistof is fingerlicking. De special effects zitten goed, zeker wanneer glazen ridders in duizend brokken openspatten en ook het Donkere Woud ziet er uit als een gigantische bad trip. Freaky all over.

Maar Snow White kan het niveau niet hoog houden. Naar het einde toe vervalt de film in clichés en passeren zowel Braveheart, Narnia, Kingdom of Heaven, Jeanne D’Arc, Troy en Lord of the Rings de revue. Kristen Stewart moet algauw opdraven als de zoveelste heldin te paard en kan haar prestaties van On the Road niet evenaren. Maar de Huntsman, gespeeld door Xavier Malisse look-a-like Chris Hemsworth, draait de film helemaal de nek om.

De opbouw naar het hoogtepunt van de film zit verkeerd, waardoor het einde echt door je strot geramd wordt en veel van zijn power verliest. Sander’s gok om het sprookje van Sneeuwwitje enkel losjes te interpreteren en er een donkere draai aan te geven, was de juiste. Maar naar het einde toe verliest hij de grip op het scenario en vervalt hij toch in clichés.

Als je de film toch wil zien, ga dan kijken in de cinema, vooral omdat de film het moet hebben van zijn sfeer, geluid en special effects.

Sometimes in life you’ve got to be a movie

On the Road

Het verhaal van een schrijver die op zoek gaat naar inspiratie, daarvoor de wijde wereld intrekt, experimenteert met alles wat hij tegenkomt en ondertussen enorm veel waarde hecht aan vriendschap. Klinkt te bekend om niet geinteresseerd te zijn. Maar krijg het maar eens als opdracht om On the Road te verfilmen. Het boek, van Jacques Kerouac is geniaal, maar bijzonder complex. Zeker om zo maar even in beeld om te zetten.

Maar met regisseur Walter Salles, scenarist José Rivera (beiden bekend van de verfilming van Che Guevara’s The Motorcycle Diariesen een team sterke acteurs (extra pluim voor Garrett Hedlund die fenomenaal speelt) komt de verfilming toch een beetje in de buurt. De onontbeerlijke chaos komt goed naar voor, de drang naar vrijheid zit in alle shots en ook de complexe relaties tussen de vrienden onderling wordt behoorlijk in beeld gebracht. Niet de typische roadmovie, maar zeker de moeite waard, al is het maar vanuit je zetel. De cinema-experience zit hem vooral in de goddelijke soundtrack.

Sometimes in life you’ve got to be Gregory Colbert

I have been tusked by an elephant, almost eaten by a sperm whale, knocked off my feet by a rhinoceros, embraced by a jaguar, given a haircut by a tiger shark, chased by a hippo and a black mamba, brought to my knees by malaria and dengue. But I was able to avoid the greatest danger of all. Never stop exploring the things that open you, or that you love.

Een quote van Gregory Colbert, een mens waar ik graag naar opkijk. De Canadees is een fotograaf en filmmaker, gespecialiseerd in natuurdocumentaire. Ashes and Snow is zijn bekendste werk. Tien jaar lang trok hij door Indië, Birma, Sri Lanka, Egypte, Dominica, Ethiopië, Kenia, Tonga, Namibië en Antartica om er de speciale band tussen mens en dier vast te leggen. Zijn site en Facebook voor meer info en hieronder een selectie uit zijn werk. Van een droomjob gesproken.