Films: 7 Psychopaths + Sound of Belgium

Weinig films gezien de laatste tijd, maar daar zat mijn trip door Kroatië natuurlijk voor iets tussen. Onderweg wel Seven Psychopaths gezien en eenmaal terug in België de documentaire Sound of Belgium bij de launch van de nieuwe Krook.

Seven Psychopaths

Martin McDonagh liet vroeger al In Bruges op ons los en koos voor zijn nieuwe film meteen ook nog eens voor Colin Farrell. Qua script vind ik de film geniaal. Hilarische dialogen, plotwendingen, de meest bizarre karakters en een sterk verhaal. Gooi daar nog eens de geniale Sam Rockwel, Christopher Walken en Woody Harrelson bij en het zit helemaal goed. Veel zwarte humor ook. Maar ik kan me ook perfect inbeelden dat niet iedereen de film zal smaken. Daarvoor is hij misschien iets te atypisch, te bizar. Maar toch. Gewoon proberen!

Sound of Belgium

De communicatiecampagne van de Krook gaat van start en om dat vieren werd de nieuwe documentaire over de geschiedenis van de Belgische dance geprojecteerd in het circus. Zalig stukje non-fictie. Interviews met producers, dj’s en labelmanagers die samen mee de Belgische dance groot gebracht hebben. Hilarische intermezzo’s worden afgewisseld met pompende beats en fantastische quotes en anekdotes. Echt gek eigenlijk hoe belangrijk de Belgjes waren voor de evolutie van de dance-muziek. Ik ging dan ook naar buiten met een enorm gevoel van trots. En potverdikke veel goesting om zwaar te feesten.

Films: Iron Man 3

De superheroes vliegen je om de oren de laatste tijd. Helaas niet letterlijk, maar dan toch op het grote scherm. Nu mag Iron Man nog eens de wereld redden. Ik kreeg de loodzware opdracht de film al eens te gaan voorproeven voor jullie. Ja zo ben ik wel, mijn leven in het teken van mijn lezer. Eigenlijk ben ik ook een beetje een superheld niet?

Tony Stark en zijn ijzerwinkel kunnen ook deze keer weer overtuigen. Vooraf maken ze je wijs dat bij er deze derde film wel een emotionele diepgang is, maar die is al even moeilijk te vinden als een tweede kous ’s morgens vroeg. Hoeft ook helemaal niet. Ik kom voor de explosies, de geekytechnologie en badass muddufuckus. En voor Gwyneth Paltrow uiteraard. Plenty of that in de film.

De slechteriken zijn geniaal, Gwyneth krijgt een grotere rol, alles wat kan ontploffen ontploft met veel bravoure en er zit zelfs een kleine twist in het plot. Verwacht dus zeker geen donkere superheldenfilm á la Sin City en Watchmen maar een goeie verstandopnul actiefilm, met veel coole effecten en humor. En schaarsgeklede vrouwen.

Ah ja, ik heb weer iets weg te geven. De Post verdient goed aan mijn blog. Een Iron Man ijsblokmaker. Kan je zijn kop in je drankje steken. Het petje krijg je er zomaar bij. Al wat je moet doen is een superhero naam voor me bedenken en hem hier in de comments zetten.

foto (2)

Films: Oz, Spring Breakers, Kon-Tiki en Los amantes pasajeros

Oz the Great and Powerful

Ooit moest Dorothy in the Great Wizard of Oz een hart, moed en verstand vinden voor een vogelverschrikker, een leeuw en een tinnen man. Slaagt ze in en uiteindelijk belandt ze bij een valse tovenaar die haar naar huis helpt. Inclusief Michael Jackson! Oz the Great and Powerful is een soort prequel hierop, waarbij verteld wordt hoe de tovenaar in Oz geraakt is.

Nog nooit viel een pauze tijdens een filmvoorstelling zo gepast als hier. Alles ervoor was langdradig, beetje saai en wat overdreven. Maar eens de pauze gepasseerd kwam de film in een tempoversnelling met enkele leuke actiescènes. James Franco kwam los als wizard, de visuals bruisten in de 48 frames per seconde en het decor veranderde eindelijk in die magische wereld waar Dorothy uiteindelijk in zal belanden.

Spring Breakers

Ik weet nog goed hoeveel impact Kids indertijd had. Zelf aan het puberen, ronddolend door mijn dorp op een skate en experimenteren met vanalles en nog wat. Als dezelfde scenarist met een nieuwe film op de proppen komt, dan wil ik die uiteraard zien. Ook al zijn de meeste kritieken slecht.

Larry Clark klaagt graag de uitzichtloosheid, de verveling en het extraverte aan. Doet hij ook in Spring Breakers. We krijgen een lichtelijk overdreven beeld van de jeugd van tegenwoordig die constant op zoek gaat naar nieuwe thrills. En daar blijkbaar heel ver voor gaat. Tot crimineel gedrag toe. Tot blote tietens toe! Hier was 3D misschien wel gepast.

De film zelf is fantastisch in beeld gebracht. Wondermooie belichting, zalige effecten met fluo en mise-en-scène en coole shots. Amper bijgekleurd en bewerkt volgens de regisseur zelf. Ook de acteerprestaties kunnen door de beugel. James Franco, weer hij, speelt overtuigend een cliché gangsta wigger. En ook de chicks doen goed mee, op Selena Gomez na. Te getypecast die. En haar hoofd is echt te rond.

De storyline komt in eerste instantie veel te MTV en overdreven over. Is ook zo, maar dan bewust. Net met die overdrijving wil Larry Clark de verveling en decadentie die leeft bij jongeren tonen. Of dat nu in de jaren negentig of euhm de jaren tien was. Hoe omschrijf je deze jaren nu eigenlijk? Soit het heden dus. Eens je daar voorbij bent, snap je dat de film eigenlijk niet zo slecht is. Maar het mocht misschien wat ruwer.

Kon-Tiki

Eentje voor de avonturiers. Thor Heyerdahl, schrijver en ontdekker, woonde al een klein jaar met zijn vrouw op een Polynesisch eiland toen hij plots de ingeving kreeg dat de eerste Polynesiërs wel eens van Peru zouden kunnen komen. Hoongelach vanuit de wetenschappelijke wereld, dus besloot Heyerdahl zijn theorie gewoon om te zetten in de praktijk. Met een authentiek nagebouwd vlot vaart hij met zijn crew de Stille Oceaan over. Inclusief allerlei avonturen op zee natuurlijk. Waargebeurd trouwens.

Mooie film en bijzonder spannend, ook al gebeurt er eigenlijk niet zo veel. Het is vooral het claustrofobische gevoel op het kleine vlot dat je haren overeind krijgt. En de machteloosheid ten opzichte van de natuur. Zijn theorie werd later trouwens helemaal ontkracht op basis van DNA-onderzoek.

Los Amantes Pasajeros

Een nieuwe Almodovar! Na La Piel Que Habito, Volver en La mala educación keek ik hoopvol uit om nog eens overdonderd te worden. Een vliegtuig moet een noodlanding maken en de film brengt het laatste uur aan boord in beeld. Op zich een oerstevig uitgangspunt maar helaas kon deze film niet echt overtuigen. Ok af en toe kon ik wel eens lachen om de flauwe gay-humor en de decors zaten goed, maar al bij al vond ik het maar een saaie film. Te makkelijke humor en oppervlakkige absurditeit. Hopelijk is zijn volgende film weer van een ander niveau.

Films: Jurassic Park 3D

Mijn 400ste post op deze blog. En dat jubileum verdient een ander. Twintig jaar Jurassic Park bijvoorbeeld. Twintig jaar al, man man. Ik zie me daar nog zitten als kleine pagader in de Cine Rialto van Oostende. Bezeten van dinosaurussen dus sowieso in hun kamp. Sterf Dennis Nedry, sterf! Van de Sint kreeg ik de VHS-versie en nu pronkt de limited edition mooi in mijn dvd-kast.

De avant avant-première van Jurassic Park 3D op BIFFF in Bozar kon ik dus absoluut niet missen. En zo dachten de 400 andere enthousiastelingen er ook over. Normaal gezien komen mijn haren recht als er te veel lawaai gemaakt wordt tijdens een film, maar nu kon het allemaal. Mensen die de film nog niet gezien hadden en zo moedig waren van dat ook toe te geven, werden uitgejouwd en de begingeneriek werd door een halve zaal meegezongen. Telkens een protagonist voor het eerst in beeld kwam, werd er gejuicht en toen fuckface Nedry zijn eerste seconden kreeg, vlogen de scheldwoorden in het rond.

JP-WhenDinosaursRuled

En blijkbaar waren er nog fans van dinopower. De T-Rex werd constant aangemoedigd en iedereen ging uit zijn dak toen de Tyrannosaurus uiteindelijk de held van de dag werd. Een verdwaalde cosplayer liet zelfs zijn hoorn door de zaal schallen.

De film zelf blijft legendarisch natuurlijk. Weinig verouderd op wat elementen na. Interactieve cd-roms, waaaaw. De kleuren en beelden zijn goed opgesmukt, de soundtrack zit goed en ook de 3D biedt een meerwaarde. Heel even had ik de neiging mijn arm uit te steken zodat de T-Rex mijn nagels kon knippen. En eindelijk nog eens Jurassic Park zoals je hem moet zien; op groot scherm!

Films: Dead Sushi

Vorig jaar belandde ik op een erotische muzikal tijdens het Japan Square filmfestival dus de lat lag hoog voor deze editie. Dus gooiden ze Dead Sushi op mijn bord. Total freakines! Sushi die door een gekke professor tot leven wordt gebracht uit wraakgevoelens. Leentjebuur bij Attack of The killer tomatoes, maar overgoten met japanse madnes.

Denk seksende, zingende en moordende sushi’s tegen een karateka met daddy issues, een chefkok met fobie voor messen, een pretty boy en een guest appearance van een paar borsten. Ah ja en een gemuteerde tonijn met hakbijl. Echt een gestoord absurde film maar ik heb me ziek gelachen. En veel bijgeleerd over de kunst van het sushi maken vreemd genoeg.

Merci GKY voor de tickets trouwens!

Films: Jack the Giant Slayer

Jack the Giant Slayer

De laatste tijd regent het remakes van sprookjes. Snow White and the Huntsmen, Hansel&Gretel, Roodkapje, binnenkort Assepoester. En nu ook Jaak en de Bonenstaak. Iets minder bekend misschien, maar toch een mooi verhaaltje.

Voor de film hebben ze het scenario wat uitgebreid, zonder er echt een miskleun van te maken. Ok hier en daar wordt belachelijk geacteerd en origineel is het ook allemaal niet, maar toch kon deze overtuigen. Niet evident voor een sprookjesverfilming. Zeker niet omdat ze alle leeftijden toegelaten is.

De effecten zitten goed, bij momenten is het echt spannend en ik moet toegeven dat ik geregeld luidop hebben moeten lachen om de droge moppen. Zeker met het mini-hoofdje van de opperreus. Er was zelfs een moment waar ik eindelijk het nut van 3D te zien kreeg. Als er plots een snuffelende reus over je hoofd gaat, dan kan dat wel tellen.

Ik zou deze film trouwens graag eens in een 16+ verfilming zien. Moet de max zijn met legers reuzen die mensen als tandenstokers gebruiken terwijl ze schapen als veredelde tampons gebruiken.

20130321-174727.jpg

Films: Les Misérables

Meteen even vermelden dat ik een bloedhekel heb aan musicals. En nog meer aan musicalfilms. Ik denk met veel verschrikking terug aan Sweeney Todd en Chicago. ’t Is maar Disney die er mee weg komt. En Cry-Baby, Music Man en The Wizard of Oz uit de jaren dertig.

Les Misérables was niet veel beter. Sterrenacteurs in een musical droppen is geen goed idee. Bijzonder bizar om Wolverine plots een duetje te zien zingen met the Gladiator. Tragikomisch zelfs, want goed gezongen is het niet. Daar komt nog eens bij dat de film twee uur en een half duurt, er gekozen wordt voor de theatrale stijl inclusief overacting en episodische opbouw. Je zou er nog echt misérable van worden.

Al een geluk dat de decors en kostuums veel goed maakten. Alles tussen 15de en en 19e eeuw blijft mijn favoriete periode in de wereldgeschiedenis met een lichte voorkeur voor de Franse bewegingen. Wat was ik graag een revolutionair geweest. En dat gevoel zit ook wel in Les Misérables. Had ik een Franse vlag, ik stond ermee te zwaaien tijdens bepaalde scènes. En al even slecht mee te zingen. Tijd voor een echte kostuumfilm over de Franse revolutie en al wat daarna gebeurde me dunkt. Spielberg?

Films: Flight en Lincoln

Lincoln

Als ik Steven Spielberg zie staan, dan is dat voor mij voldoende om te gaan zien. In de cinema uiteraard, want als de Steven iets kan brengen, dan is het wel spektakel. In Lincoln ligt de focus daar minder op. Dialoog en opbouw primeren. De onliners vliegen je om de oren, kostuums en decors zijn prachtig en ook al ken je de uitslag van de uiteindelijk stemming, het blijft toch nagelbijten. Daniel Day Lewis kaapt sowieso terecht een oscar weg voor zijn acteerprestatie en al de andere beeldjes zullen ook wel verdiend zijn. Enige wat me stoorde was de extra verhaallijn tussen Lincoln en zijn zoon. Totaal onbelangrijk en veel te cheesy.

Flight

Eerst en vooral, wat een openingsscène! ‘ssup Tina! En het volgende hoofdstuk zit je met je handen rond de leuningen geklemd, precies of je echt op dat neerstortende vliegtuig zit. Cinema-stuff! Daarna evolueert de film in een psychologisch drama waarbij Denzel Washington je door het leven van een alcoholieker sleurt. En dat met bijzonder veel brio doet. Na het vliegtuig crasht ook de held. Ik werd er zelf ongemakkelijk van, had soms zin om op te staan en hem een geprojecteerde bitchslap te geven. Zeker en vast een aanrader deze, vergeet gewoon de laatste twee minuten van de film.

Ah ja; ‘ssup Tina?

Films: Perks of a Wallflower :: Django

Django Unchained

Als ik buitenkom uit de cinema, mezelf een vrijgevochten slaaf waan en zin heb om vanaf nu met zwepen, geweren en cowboyboots door het leven te gaan, dan is een film geslaagd. Eerder al genoten van een nieuwe telg van grootmeester Tarantino, maar Django Unchained is toch nog een niveau apart. Bruut geweld, liters bloed, filmtechnische experimenten en een dikke laag retro. Niets nieuw hier, maar het scenario, de acteerprestaties en de dialogen zitten uberstrak. Zo strak als dit! Of dit! Een topper die zich mooi naast Inglorious Bastards plaatst. En Christoph Waltz is weer zijn zalige zelve.

The Perks of Being a Wallflower

Soms heb ik gewoon zin om in een cinemazaal te zitten. Ik hou van de stoelen, het geluid, de overdaad, het gedrag van de mensen rondom mij en uiteraard ook het feit dat er een film afgespeeld wordt. Maar soms heb ik zo goed als alles al gezien. En dan ga ik zomaar wat zien. Veel teleurstelling, dat zeker. Maar van The Perks of Being a Wallflower heb ik toch genoten. Torenhoge clichés, de dikste stereotypes, een klassiek schlemieltje zoekt lief-verhaal, maar toch een instant bevrediging door één, de fantastische soundtrack en twee, een soort algeheel gelukzalig gevoel dat uit de film spat. En hier en daar wel een grappig moment. Aanrader, maar kan net zo goed op het televisiescherm bekeken worden.

Chimpanzee en Alastair Fothergill

Ontmoet nooit je helden, teleurstelling kan altijd. Ewel vandaag volgde ik dat advies niet op. Ik ging er zelfs helemaal naar Parijs voor. Merci Enchanté en Disney voor de kans trouwens.

Chimpanzee, de natuurfilm van Disneynature, wordt op Europa losgelaten en daarom zakten de regisseurs even af naar de stad van de liefde voor interviews. Regisseurs aka Alastair Fothergill en Mark Linfield!! Alastair Fothergill! De makers van Earth, African Cats en Frozen Planet, nog steeds bij de mooiste natuurdocumentaires ooit gemaakt. En die mocht ik zomaar wat vragen stellen.

Maar eerst mocht ik even langs bij dr. Christophe Boesch, primatoloog en al meer dan dertig actief aan het researchen in Afrikaanse wouden, specifiek op chimpansees. Zij die me wat kennen, hebben weet van mijn kleine monkey-obsessie dus je kan al gaan raden hoe blij ik hiermee was. Ik kreeg negen minuten, nam er twintig en het werd een leuk gesprek over de gelijkenis tussen mens en aap, grenzen kennen en hoe wetenschap een enorme verrijking kan zijn voor de film en documentaire. Maar ook over de kwetsbaarheid van de wouden en dus ook de aap zelf. Eco-toerisme kan een oplossing bieden omdat de chimpansees zo een toeristische waarde krijgen en beter beschermd kunnen worden. Allen daarheen dus. Of zijn foundation steunen.

Alastair Fothergill en Mark Linfield

mark-linfield-alastair-fothergill-2009-4-18-18-20-8

Alastair en Mark werkten samen aan Chimpanzee en hadden daar drie en een half jaar ploeteren door de jungle voor nodig. Mark vertelde ronduit over hoe moeilijk het filmen was. Kilometers lang bleven de ze chimps te voet achtervolgen, kilo’s materiaal op hun rug, met alle ongemakken van een jungle er bovenop (puma’s, bijen, agressieve mieren, vochtigheid, warmte, tekort aan licht, modder…)

Alastair zelf is een struise kerel en een man van weinig woorden. Veel zin had hij niet, maar waarschijnlijk zat hij met zijn gedachten al in Alaska voor zijn volgend project met grizzlyberen. Maar de manier waarop hij praatte over het vak en de natuur verraadde zijn immense passie. Blijkbaar wou hij altijd al een film, en geen documentaire, schieten over apen. Juist omdat ze zo menselijk zijn en via hun blik makkelijk emotie kunnen overbrengen.

Hij gaf toch enkele tips mee voor beginnende film- en documentairemakers.

  • Volhouden, hoe hard de omstandigheden ook zijn. En doorzetten.
  • Altijd met een script beginnen, maar er de nodige flexibiliteit insteken. Oscar, hoofdpersonage van Chimpanzee kwam oorspronkelijk niet in het stuk voor bvb.
  • Als je in de natuur en met dieren werkt, hou dan je impact zo laag mogelijk. Laat de natuur zijn gang gaan, kom niet tussen hoe hard het ook mag zijn en let op je veiligheid. Zo mocht de crew nooit dichter dan zeven meter bij de chimps komen, mochten ze geen oogcontact maken en droegen ze altijd mondmaskers om geen ziektes over te brengen.
  • Film zo veel mogelijk. Doe ook alles zelf. Neem je smartphone, film je kat en monteer het. Test ook wat werkt en wat niet op iedereen die je maar kan vastklampen.

Chimpanzee: review

En natuurlijk kreeg ik ook de film zelf te zien. Een film inderdaad en geen documentaire. Ook al is er niets geënsceneerd en is alles een true story. Een voice-over, Tim ‘Buzz lightyear’ Allen voor de Engelse versie en niemand minder dan Matthias Schoenaerts voor de Vlaamse, vertelt het verhaal van kleine Oscar bovenop schitterende beelden uit het woud. Je ziet hoe Oscar moet strijden om zijn plek in de groep, terwijl op elke hoek wel iets van gevaar loert. Veel humor, dat zeker, maar ook drama en spanning. Nature knows how to tell a story.

Ik kan alleen maar aanraden van de film in de cinema te gaan zien. De beelden zijn wondermooi en komen pas volledig tot hun recht als je er zelf helemaal ingezogen wordt. Zouden ze trouwens meer moeten uitzenden in de zalen. Chimpanzee is te zien vanaf 6 februari!