Films: The Wolf of Wall Street en 12 Years a Slave

wolf of wall street recensie

12 Years a Slave

De cinema buitenkomen en het bestaansrecht van de mensheid in twijfel trekken. Dat effect had 12 Years a Slave op mij. Kan tellen dus. Steve McQueen, bekend van het eveneens fantastische Shame en sublieme Hunger, brengt op bijzonder doordringende wijze het waargebeurde verhaal van Solomon Northup. Die belandt na een kidnapping als slaaf op de plantages van Louisiana. Uitbuiting, vernedering, mishandeling, pure horror, ondersteund door de beeldsetting van McQueen. Surrealistische momenten zoals de danspartij in het huis van de plantage-eigenaar, pijnlijke lange shots en geen blad voor de mond. Harde realiteit is what you get. Met een sublieme Ejiofor en Fassbender. Oscarwinnaar in spé.

The Wolf of Wall Street

Van het ene uiterste naar het andere. Pure decadentie overgoten met een scheut humor. Scorsese op zijn best. Ok, als je je film opent met DiCaprio die wat coke in de kont van een prostituee blaast, dan hoef je niet meer te rekenen op een Oscar in het puriteins Amerika. Maar de drie uur die daarop volgen zijn een aaneenschakeling van kapotlachen, verbazing en walgen. En dan nog te zeggen dat de film een minimalisering is van het echte leven van Jordan Belfort.

Scorsese haalt al zijn kunstjes boven en laat zich vooral niet afremmen door wat anderen zouden kunnen denken. Slow-motions, freeze frames, metafilm en Plastic Bertrand in de soundtrack! Bij momenten is de film trouwens pure slapstick. Leo die zo scheef als het hellend vlak van Ronquières in zijn dikke sportkar probeert te kruipen bijvoorbeeld. Topfilm, die opnieuw geen reclame is voor de menselijke natuur.

Films: The Hobbit en The Secret Life of Walter Mitty

walter mitty

The Hobbit: The Desolation of Smaug

Oh Peter Jackson, ik hou je verantwoordelijk voor het verprutsen van een stuk uit mijn jeugd. Je had nochtans aardig wat krediet opgebouwd met Lord of the Rings. Na de eerste film van The Hobbit begon het alarm al te loeien maar met je laatste uitspatting ben je me toch kwijt.

Eerlijk toegegeven, tijdens de film was ik geregeld mee. Kan ook moeilijk anders aangezien je overdonderd wordt met visueel en letterlijk geweld. Een knoert van een soundtrack erbij en je hebt die typische blockbuster. Smaug wordt heerlijk vertolkt door Benedict Cumberbatch en de slechterikken zien er ook weer badass uit.

Maar het is te veel. Hoe bizar het ook klinkt voor een fantasy-film, maar de geloofwaardigheid ontbreekt. De sfeer van het nochtans zo goed omschreven Demsterbos is helemaal weg. Het gezicht van Legolas is zo hard door de effectenmolen getrokken dat hij er meer uitziet als een potentiële partner voor Fairy Secret Barbie. Tenzij ze in de film al de link naar merchandising wilden steken natuurlijk. Het magische van de boeken komt nu helemaal niet meer naar voor. Als je trouwens in de 2D-versie zit en er elke scène die speciaal voor 3D geschreven is er zo kan uithalen, dan zit er iets niet goed.

Benieuwd wat ze met deel drie gaan uitsteken.

The Secret Life of Walter Mitty

Als ik met een gelukzalig gevoel buitenkom uit de cinema dan is de film al voor een groot deel geslaagd. Kon ook moeilijk anders met dit thema. Een kerel die zijn routineus leven inwisselt voor reizen, mooie landschappen en avontuur. Dan is de tjoolaard in mezelve meteen verkocht.

Ben Stiller is normaal gezien niet de acteur die ik kan associëren met een serieuze rol, maar in deze prent lukt het hem toch grotendeels. Niet simpel als je plots naast dijk van een kerel Sean Penn staat. Maar misschien net omdat hij toch af en toe ook zijn komische zelve mag zijn, met overdrijving als hoofdtool. De ideale manier ook om de overgang naar Walter’s dagdromen te maken. Mooi om zien hoe die dromen stilaan vervagen in realiteit.

Maar ook de setting en bepaalde scènes komen bijzonder overtuigend over. Denk maar aan het stuk in het Groenlands café met de karaoke en laarsglazen. Vreemd sfeertje maar toch de max. Enige minpunt is dat de film altijd wel ergens het commerciële indachtig blijft en dus soms de moraliserende en/of melige toer op gaat.

 

 

Films: Rush + Prisoners

trailer

Rush

Rush is eigenlijk een Instagramfilm. Blitse wagens, veel selfies, een retro-filter en je blijft kijken tot het einde. Want spannend is de film zeker en vast, ook al ken je de afloop van het verhaal al. Waar gebeurd namelijk.

Rush gaat over de vete tussen Formule 1-piloten Oostenrijker Niki Lauda en de Brit James Hunt. De één is een bloedserieus trainingsbeest, bezeten door techniek. De ander een flamboyante dopesmoker, bezeten door vrouwelijk schoon. Het enige wat ze gemeen hebben met elkaar is die 20% kans om bij elke race om te komen. Maar beide acteurs zetten hun rol met veel glans neer. Geen karikaturen, maar geloofwaardige personages.

Bij momenten voelt het alsof je zelf in de cockpit zit en naar het einde toe wordt de film zelfs ongemakkelijk spannend. Echt een aanrader.

Prisoners

Het verhaal begint redelijk cliché. Twee jonge meisjes verdwijnen plots. Jake Gyllenhaal mag als getormenteerde detective op zoek terwijl Hugh Jackman vader en pain in the ass van dienst is. Paul Dano mag de rol van verdachte nummer één op zich nemen. Zowel Jake als Paul -ja ik mag die bij voornaam noemen- zetten een heel sterke prestatie neer, maar Hugh Jackman irriteert mateloos. Onmogelijk ook om die nog los van the Wolverine te zien.

Maar algauw verandert de film in een spannende thriller waarbij ‘schuldig tot het tegendeel bewezen is’ als centraal thema gebruikt wordt. De setting, een regenachtig dorp ergens in Pennsylvania, doet alleszins veel goed aan de spanning in het verhaal. Alleen jammer dat er net iets te veel scenario-truken gebruikt worden, waardoor voormalige filmstudenten (zoals mezelve) al snel doorhebben hoe de vork in de steel zit. De plot is goed, maar licht voorspelbaar dus.

 

Films: Jeune et Jolie + Jobs

Jeune et Jolie



François Ozon komt opnieuw met een pareltje af waarbij hij ook nu vragen rond seksuele moraliteit op een bijzonder sensuele manier weet te brengen. De zeventienjarige Isabelle klust na haar schooluren bij als callgirl, terwijl ze niet eens het geld nodig heeft. Maar geen tienerdrama of te moralistische film hier. Nee, vooral een heel mooi in beeld gebracht portret van een jonge vrouw die haar weg zoekt. Waarbij haar vreemde hobbykeuze eigenlijk gebruikt wordt om hypocrisie en valse moraal van volwassenen aan te kaarten. Op muziek van Françoise Hardy dan nog.

Marine Vacth speelt trouwens fantastisch. Wondermooie vrouw, met een soort diepe tristesse over haar. En dat dan gekoppeld met het sappige Frans en de perfecte beeldvoering van Ozon schept een heel dromerige en mysterieuze wereld. Veel antwoorden krijg je niet in de film, maar dat hoeft ook niet.

Jobs



Als digitale mens voelde het haast als een verplichting om deze biopic te gaan zien. Steve Jobs en al. Apple en zo. Van toen ze nog in de garage aan motherboards zaten te prutsen tot dat Steve buitengekegeld werd en wat later de boel mocht redden. In een verschroeiend tempo, zonder al te veel spanning en emotie. Heel moeilijk om me in te leven in deze, zeker omdat ik steeds opnieuw Kelso een nieuwe gadget zag presenteren. Nu ja, al een geluk dat het geen lange verheerlijking van de persoon Steve Jobs was, maar dat ook zijn tiranieke kantjes aan bod kwamen. Trouwens, wtf was dat met dat idiote loopje van Jobs/Kutcher? En dan te zeggen dat er binnenkort nog een biopic over de Appleboy verschijnt. Je zou er haast Windows van gaan kopen.

Films: Elysium, Mud en The Lone Ranger + Give away

Elysium


Als ik Matt Damon tussen de acteurs zie staan, dan ga ik toch altijd even twijfelen om de cinemazaal binnen te stappen. Maar alles wat science fiction is trekt dan weer net wat meer mijn aandacht. Elysium checken dus. Gaat over een overbevolkte en vervuilde planeet en een ruimtestation waar de gegoede burgerij naar gevlucht is. Een serieuze kloof tussen rijk en arm dus. Max (Matt Damon) raakt tijdens een arbeidsongeval levensgevaarlijk besmet en zijn enige redding is een medpod (geneesbank) op Elysium. En dan is ’t gank natuurlijk.

Je krijgt een leuke sci-fi thriller voorgeschoteld met coole actie-scenes. Bad guy Sharlto Copley speelt een zalige rol, Matt Damon neemt zichzelf te serieus as usual en om één of andere reden spreekt Jodie Foster soms wat Frans. Zeker geen topfilm, maar best wel entertainend. Stukken beter dan Oblivion en consoorten bijvoorbeeld. En daar zitten de decors, effecten en actie zeker voor iets tussen.

Mud



Ewel, dat was nu keer echt een goeie film! Misschien wel een van de betere die ik dit jaar al gezien heb. Won niet voor niets een hele scheet prijzen. Zo wat alles aan de film zit goed. Wondermooie landschappen (de wetlands rond de Mississippi), fantastische acteerprestaties en een sterk en intrigerend verhaal.

Twee pubers gaan op verkenning op een eiland en komen er de zwerver Mud (Matthew McConaughey) tegen. Gaandeweg ontstaat er een echte vriendschap tussen het drietal. Veel meer kan ik niet prijs geven, maar zeker gaan zien. De film voelt aan als een soort lang, hedendaags sprookje waarbij bepaalde scènes je echt naar de keel grijpen. Pure poëzie. Een filmisch gedicht over liefde, vriendschap en uitzichtloosheid.

The Lone Ranger



Het begon goed. Als een western zoals ik ze me herinner van toen ik jong was. Dravende paarden, dynamietstaven, wondermooie treinen, stunts die alleen cowboys kunnen en een slechterik met zilveren tand. Zelfs Tonto, die in eerdere verhalen van The Lone Ranger eigenlijk maar een bijrol speelt, komt hier wat nadrukkelijker naar voor. Grappig in den beginne, maar na een tijdje komt de Jack Sparrow toch iets te nadrukkelijk naar voor. Dringend tijd voor Johnny om eens iets anders te doen. Naar het einde toe ontploft de film in een lange actiescène die zodanig overdreven is dat ze haast niet anders dan ironisch bedoeld kan zijn. Al bij al geen slechte film, af en toe oprecht gelachen, maar ook niet de topper die ik eerst verwacht had.

Give Away

Ik mag van Disney een Lone Ranger pakket weggeven. Een mooie rugzak, usb-key in de vorm van een sheriff ster, een schrijvende veer en een notitieboekje. Wil je die in de bus? Gewoon iets in de comments laten en dan kiest een randomizer een winnaar.

IMG_6445[1]

Films: The Wolverine en Pacific Rim

The Wolverine


Gebeurt niet veel dat ik na een Marvel-film wat teleurgesteld buiten kom. Misschien wat te veel verwend geweest door vorige films? Misschien te veel afgegaan op de hype? Misschien gewoon wat minder in vorm die avond?

De film speelt zich nochtans zo goed als volledig af in Japan, land der landen. Muziek zit goed, actie is perfect, de vrouwen zijn knap en af en toe heb ik zelfs moeten lachen. Visuals waren zeker ok, decors wondermooi en bij momenten was het zo spannend dat zelfs de stinkerd naast me even ophield met zuigen op zijn popcorn. En uiteraard zette Hugh Jackman ook weer een perfecte getormenteerde Wolverine neer. Met een interessant dilemma tussen het eeuwige leven of een zorgeloze dood.

Maar misschien zat het probleem daar juist. Ook al speelde de film zich af in Japan en ook al is het normaal niet de stijl van Marvel, maar de psychologische problemen van Wolverine werden toch iets te cliché Amerikaans in beeld gebracht. Zo werd de rol van Jean Grey beperkt tot liggende sideboob en bleef Logan maar hetzelfde zinnetje prevelen. De vechtscène op de metro ging er ook los over en ook het einde mocht wat minder cliché.

Pacific Rim



Ik had zin in hersenloos vertier dus zette ik me neer in een cinemazetel voor Pacific Rim. En maar goed ook dat ik niet met hoger verwachtingen was afgezakt, ook al zat Guillermo Del Toro achter de knoppen. Verwacht je maar aan mix van Godzilla, Gundam robotten en jaren tachtig fluo. Grote aliens komen via een portal op Aarde terecht en telkens ene sterft, komt er een nieuwe nog sterkere naar boven. De mensheid biedt antwoord met gigantische robotten, bestuurd door twee macho-piloten.

Een verhaal, en dus ook film, boordevol clichés, flauwe humor en visueel spektakel. Alles is gigantisch. Monsters zo groot als een halve stad en dus ook robots die moeiteloos door een oceaan wandelen. Met de nodige oog voor detail, waarvoor dank Guillermo Del Toro. Maar meer dan visueel genot zit er niet in helaas. Flinterdun scenario en elk karakter is een cliché zo hoog als … wel ja pakt één van de robots dan.

Films: World War Z en Under the Dome

World War Z



Op voorhand had ik gelezen in de boekjes dat het boek stukken beter is dan de film. Dat die laatste wat leeg overkomt en belangrijke elementen uit de roman weglaat. Nochtans is er zes jaar aan gewerkt, knalden ze er een gigantisch budget tegenaan en werden hele stukken uit de film herschreven en opnieuw ingeblikt. Maar ik heb het boek niet gelezen dus kon in zonder vooroordelen de film absorberen.

Strakke film, dat sowieso. Dat er budget was, dat zie je aan de zotte beelden en prachtige decors. Hello Jeruzalem! Maar ook het verhaal grijpt naar de keel. Bijzonder spannend allemaal. Zeker als goed presterende Brad Pitt in een ziekenhuis op zoek gaat naar een remedie tegen de zombies. Atypische zombies trouwens. Geen traag slenterende Hammer-creaturen maar een kudde totaal ontremde agressievelingen. Aanrader!

Under the Dome



Steek Steven Spielberg, Stephen King, Brian Vaughan (script Lost) en Niels Arden Oplev (regisseur The Girl with the Dragon Tattoo) in een team en je krijgt een serie om naar uit te kijken. Ondertussen zitten we drie episodes ver en het begint allemaal behoorlijk spannend te worden. Volledig naar de stijl van King komen ook nu heel wat mensen gevangen te zitten. Dit keer onder een gigantische koepel die op mysterieuze wijze en bijzonder plots verscheen. Niets of niemand komt erin, niets of niemand gaat eruit.

De serie draait uiteraard rond de vraag vanwaar de dome komt, maar tal van subplots maken de boel interessant. Enkele notoiren voerden net voor de dome er kwam heel wat propaan in maar niemand weet waarom. Net zoals niemand weet waarom die ene zonderling eigenlijk in het dorp rondloopt. Of waarom sommige jongeren epileptische aanvallen krijgen. De sfeer en setting zitten ook goed. Pure kleinburgerlijkheid, een plek waar veel mensen dicht op elkaar zitten, mysterie alom en veel wantrouwen. Stephen King dus.

Films: Despicable Me 2 en The Internship

Despicable Me 2



Naar deze heb ik lang uitgekeken. De eerste Despicable Me was hilarisch en ook de korte sketches met de minions die geregeld op youtube verschenen zorgden voor menig plezier. BANANA!  Gru moet ook nu de wereld redden, maar krijgt daarvoor steun van een love interest. En ondertussen moet hij nog zijn vaderlijke gevoelens, dochters en minions onder controle houden. Je snapt het al, opnieuw veel redenen tot hilariteit. Maar toch was de film net iets minder grappig dan de vorige. Wat uiteindelijk nog altijd behoorlijk grappig is natuurlijk. Maar ik had een Amerikaanser gevoel bij de film. Meer moraal. En daar ben ik nu net geen fan van si.

The Internship



Eigenlijk probeer ik alle films met Owen Wilson preventief te vermijden maar de geek in mezelve dwong me richting Kinepolis. Ah ja want het gaat over Google! Twee hopeloos verouderde verkopers moeten op zoek naar een nieuwe job en besluiten dan maar om bij Google als stagiair te beginnen. En dan krijg je anderhalf uur lang alle clichés voorgeschoteld. Team spirit boven alles, een overgetypeerde arrogante fuck die alle plannen dwarsboomt en een plotse aha-erlebenis bij de hoofdacteurs waardoor alles plots toch goedkomt. En uiteraard een knappe deerne die veroverd moet worden. Maar ondanks alle voorspelbaarheid heb ik toch een paar keer gelachen. En eerlijk gezegd, bij het buitenkomen had ik meteen zin om te solliciteren bij Google. Schone reclamefilm.

Films: Man of Steel, After Earth en The Bling Ring

Man Of Steel

Warner is dringend op zoek naar een nieuwe melkkoe nu Harry Potter en Batman van het toneel verdwenen zijn, dus halen ze werelds oudste superheld nog maar eens van onder het stof. Nog maar eens een Superman film dus, en de vorige waren al draken waar ze in Game of Thrones jaloers op kunnen zijn. DC Comics heeft ook al laten blijken deze film te willen gebruiken als opstapje voor een hele reeks en zelfs enkele films rond de Justice League, i.e. Batman, Wonder Woman, Superman, Aquaman, The Green Lantern en Flash. Juist ja, The Avengers maar dan met minder coole superhelden. Op Batman na.

De verwachtingen lagen niet te hoog, ook al staken ze 300-regisseur Zack Snyder en Dark Knight schrijver David Goyer in een team. Die laatste wou duidelijk geheel in lijn met Batman een donkere menselijke kant geven aan Superman. Laat die alien maar worstelen met vragen rond zijn afkomst, zijn doel in het leven en waarom hij in hemelsnaam een slip boven zijn kostuum draagt. Op zich nog redelijk deftige cinema, mede door een integere Kevin Costner, een bloedmooie Amy Adams en een ok Henry Cavill als Superman. Maar dan neemt Zack Snyder het heft in handen.

Plots krijgen we een visueel overdreven aaneenschakeling van ontploffende objecten, rondvliegende Kryptonners en instortende gebouwen. Weg ingetogenheid, weg menselijkheid, weg geloofwaardigheid. Al even geloofwaardig als Clark Kent zijn vermomming aka een bril en een coupe gellé. Nee DC Comics, om Marvel te kunnen evenaren is nog heel wat werk aan de winkel.

After Earth 

Misschien moet ik wel eens schrijven naar het Guinness Book want ik heb tot op vandaag alles met Will Smith als acteur in gezien. Ook zijn laatste nieuwe. Helaas. Deed pijn aan mijn ogen. After Earth is precies het platform geworden waarmee Big Will zijn zoon Jaden het acteerdom definitief wil inlanceren maar die kleinen slaagt daar voorlopig nog voor geen meter in. Weinig geloofwaardig zijn prestaties. Steek daar dan nog eens een cliché verhaal, slechte CGI, overdreven cliché Amerikaanse moraal en een sterk verouderde Will Smith met constant getormenteerde blik in en je hebt een film waarna ik me spontaan ergens in India bij een orgaanhandelaar wil aanbieden. Here, take my eyes.

The Bling Ring

Dit wordt een makkelijke review. The Bling Ring is anderhalf uur lang een nest trienen die zo luid mogelijk designermerken roepen en daarbij omtermeest “oh my gods” uit hun snobberige mini-lijfjes persen. Veel show, veel kleren, een zwakke Emma Watson en een anderhalf uur uit mijn leven kwijt. Wat is er gebeurd Sofia Coppola?

Films: Star Trek, The Grandmaster en Silver Linings Playbook

Star Trek: Into Darkness



Ben je een Trekkie of een Warsie? Een Warsie! Als dat de juiste benaming is voor een Star Wars-fan dan toch. Hoewel ik toch een disturbance in the force voel na de nieuwe Star Trek gezien te hebben in Kinepolis. Eerste keer trouwens dat ik me niet gestoord heb aan de 3D.

Al van bij de eerste scène kletsen ze de actie tegen je kop. En dat is dan ook meteen de leidraad door de film. Boemvol actie. Vuistslagen, ontploffende ruimteschepen, rondvliegende aliens, warpspeed-accidenten, het kan niet op. En net als je denkt dat het ten einde is, knallen ze er nog wat bij. Visueel en auditief bijzonder overdonderend. Precies wat dit genre films moet doen voor mij.

Regisseur Abrams wou met deze film de leken overtuigen van de Star Trek-saga en is daar bij mij goed in geslaagd. Ok ik kende wel al enkele figuren, vooral omdat ik de vorige film zag, maar nu was ik helemaal mee. Mee met de Star Fleet verre planeten gaan ontdekken, ondertussen met enkele ethische kwesties worstelen, grappige oneliners lossen en genieten van goeie acteerprestaties van mijn crew, daar teken ik meteen voor. Veel meer kan ik niet vertellen over de inhoud, want het is bijzonder moeilijk om geen spoilers te lossen. Duizend-en-één verrassingen en mini-plots. Het is sowieso een aanrader en dat in de cinema!

The Grandmaster



Oorspronkelijk moest dit een film worden over Bruce Lee, maar Wong Kar Wai raakte tijdens het opnemen van de film meer en meer gefascineerd door Ip Man, Bruce Lee zijn leermeester.  Wong Kar Wai gooide het roer om en veranderde van perspectief. Misschien daarom dat de film geregeld nogal verwarrend wordt en de verhaallijnen soms met haken en ogen aan elkaar hangen. De vele sprongen in de geschiedenis, overdaad aan personages en locatiewissels doen er geen goed aan.

Al een geluk dat de film visueel prachtig is. Het tempo ligt laag, maar elk beeld, elke beweging en elke vechtscène is minitieus uitgewerkt. De choreografie is fenomenaal en bij het buitenkomen had ik al meteen zin om een muur op te lopen, met dubbele achterwaartse salto over het terras van de Sphinx te springen en met een welgeplaatste zweeftrap een totaal verbaasde en toevallige voorbijganger tegen de grond te werken. Maar ja, wat verder blinkt een tegen tegen zinloos geweld, dus hield ik me in.

Silver Linings Playbook



Een film waarbij twee psychiatrische patienten hun aandoening overwinnen en elkaar vinden via dansen; mijn chickflick-alarm begon al te loeien. Toch maar eens zien in de kleine lettertjes of Hugh Grant en Julia Roberts niet meedoen. Soit, toch maar een kans gegeven en uiteindelijk viel de film beter mee dan verwacht. Ik vond het zelfs even spannend. Bijna even spannend als de derrière van een goddelijke Jennifer Lawrence.

Serieuze cast met Jennifer, Bradley Cooper, Robert de Niro en Chris Tucker. Jennifer Lawrence haalde trouwens een Oscar binnen voor haar rol en dat is meer dan terecht. Ze heeft er een nieuwe fan bij en dat niet alleen voor haar wipkont. Maar ook Bradley Cooper toont eindelijk eens dat hij ook kan acteren.

Het verhaal is kort samen te vatten: vrouw verliest man en belandt in een soort depressie. Man wordt bedrogen door zijn vrouw, waardoor zijn bipolaire stoornis alleen maar erger wordt. Man leert vrouw toevallig kennen. Er bloeit iets, maar wat? Daar komt het zo wat op neer. Maar dan opgespekt met grappige momenten, emotionele stukken en spannende ontknopingen. En uiteraard een Hollywood-einde. Mocht wat rauwer voor mij. De ware kracht van de film zit hem trouwens in de dunne lijn tussen gek en normaal zijn.