See You Tuesday 4: Tracks

tracks film see you tuesday

See You Tuesday 4 al! Het gaat vooruit. Tijd om nog eens een recensie neer te schrijven. Gisteren schotelden we ons publiek Tracks voor, het waargebeurde verhaal van Robyn Davidson. En het publiek zag dat het goed was. In serieuze avant-première trouwens, want de film verschijnt pas 2 juli.

Het verhaal

“And there are new kinds of nomads, not people who are at home everywhere, but who are at home nowhere. I was one of them ” Kan tellen als openingsquote. De jonge Robyn Davidson kampt met enkele persoonlijke demonen en wil die van zich afwandelen tijdens een ware dodentocht. 2700 kilometer door de Australische woestijn, van Alice Springs naar de westkust, vergezeld door vier dromedarissen en haar hond. En een opdringerige National Geographic fotograaf die hier en daar uit het zand popt.

Wat wij ervan vonden

Avonturiers die het desolate koppelen aan een haast krankzinnige missie, het trekt aan. Denk maar aan Into The Wild, nog steeds één van de absolute toppers in het genre. Tracks doet een poging om ook op dat podium te klimmen.

Eerst en vooral, Mia Wasikowska speelt een glansrol. Ze krijgt niet veel dialoog om in te schitteren en ook haar schare tegenspelers is beperkt. Maar dan nog brengt ze een geloofwaardige twintiger die strijdt met eenzaamheid, nooit alleen zijn, routine en het verleden.

Het verhaal spreekt aan natuurlijk. Avontuur, een roekeloos plan, natuur, spanning. En ook al wordt er eigenlijk vooral gewandeld door zand, de film krijgt nooit een langdradig gevoel. De plotse ontmoetingen met bizarre figuren, Robyn’s innerlijke strijd, de fotograaf als breekpunt en enkele moeilijke momenten tijdens de tocht zorgen voor genoeg afwisseling, zonder het tempo ongeloofwaardig hoog te leggen.

tracks film

Robyn’s dilemma tussen alleen zijn en vechten tegen eenzaamheid komt goed uit en ook de bizarre interactie tussen haar en de fotograaf Rick boeit.

Maar de ultieme reden om deze film te gaan zien – en dat liefst vanal in een cinema- is de prachtige cinematografie. Desolate zandvlaktes, wegwaaiende duinen, het opwippend achterste van Mia wanneer ze in een waterreservoir springt, kamelen bij het kampvuur en de uitgemergelde gezichten van Aboriginals. Je krijgt meteen zin om je reispaspoort van onder het stof te halen.

Als we dan toch kritiek willen geven, dan misschien op de uitdieping van de persoon Robyn. In het boek kom je veel meer te weten over haar persoonlijke gesels. Film vs. boek, you know. Daarnaast leek het op het einde van de film alsof haar tocht nog relatief makkelijk verlopen was, terwijl uit boek en artikel in National Geographic bleek dat de hitte toch echt wel een bitch was.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s