Films: Man of Steel, After Earth en The Bling Ring

Man Of Steel

Warner is dringend op zoek naar een nieuwe melkkoe nu Harry Potter en Batman van het toneel verdwenen zijn, dus halen ze werelds oudste superheld nog maar eens van onder het stof. Nog maar eens een Superman film dus, en de vorige waren al draken waar ze in Game of Thrones jaloers op kunnen zijn. DC Comics heeft ook al laten blijken deze film te willen gebruiken als opstapje voor een hele reeks en zelfs enkele films rond de Justice League, i.e. Batman, Wonder Woman, Superman, Aquaman, The Green Lantern en Flash. Juist ja, The Avengers maar dan met minder coole superhelden. Op Batman na.

De verwachtingen lagen niet te hoog, ook al staken ze 300-regisseur Zack Snyder en Dark Knight schrijver David Goyer in een team. Die laatste wou duidelijk geheel in lijn met Batman een donkere menselijke kant geven aan Superman. Laat die alien maar worstelen met vragen rond zijn afkomst, zijn doel in het leven en waarom hij in hemelsnaam een slip boven zijn kostuum draagt. Op zich nog redelijk deftige cinema, mede door een integere Kevin Costner, een bloedmooie Amy Adams en een ok Henry Cavill als Superman. Maar dan neemt Zack Snyder het heft in handen.

Plots krijgen we een visueel overdreven aaneenschakeling van ontploffende objecten, rondvliegende Kryptonners en instortende gebouwen. Weg ingetogenheid, weg menselijkheid, weg geloofwaardigheid. Al even geloofwaardig als Clark Kent zijn vermomming aka een bril en een coupe gellé. Nee DC Comics, om Marvel te kunnen evenaren is nog heel wat werk aan de winkel.

After Earth 

Misschien moet ik wel eens schrijven naar het Guinness Book want ik heb tot op vandaag alles met Will Smith als acteur in gezien. Ook zijn laatste nieuwe. Helaas. Deed pijn aan mijn ogen. After Earth is precies het platform geworden waarmee Big Will zijn zoon Jaden het acteerdom definitief wil inlanceren maar die kleinen slaagt daar voorlopig nog voor geen meter in. Weinig geloofwaardig zijn prestaties. Steek daar dan nog eens een cliché verhaal, slechte CGI, overdreven cliché Amerikaanse moraal en een sterk verouderde Will Smith met constant getormenteerde blik in en je hebt een film waarna ik me spontaan ergens in India bij een orgaanhandelaar wil aanbieden. Here, take my eyes.

The Bling Ring

Dit wordt een makkelijke review. The Bling Ring is anderhalf uur lang een nest trienen die zo luid mogelijk designermerken roepen en daarbij omtermeest “oh my gods” uit hun snobberige mini-lijfjes persen. Veel show, veel kleren, een zwakke Emma Watson en een anderhalf uur uit mijn leven kwijt. Wat is er gebeurd Sofia Coppola?

Films: Star Trek, The Grandmaster en Silver Linings Playbook

Star Trek: Into Darkness



Ben je een Trekkie of een Warsie? Een Warsie! Als dat de juiste benaming is voor een Star Wars-fan dan toch. Hoewel ik toch een disturbance in the force voel na de nieuwe Star Trek gezien te hebben in Kinepolis. Eerste keer trouwens dat ik me niet gestoord heb aan de 3D.

Al van bij de eerste scène kletsen ze de actie tegen je kop. En dat is dan ook meteen de leidraad door de film. Boemvol actie. Vuistslagen, ontploffende ruimteschepen, rondvliegende aliens, warpspeed-accidenten, het kan niet op. En net als je denkt dat het ten einde is, knallen ze er nog wat bij. Visueel en auditief bijzonder overdonderend. Precies wat dit genre films moet doen voor mij.

Regisseur Abrams wou met deze film de leken overtuigen van de Star Trek-saga en is daar bij mij goed in geslaagd. Ok ik kende wel al enkele figuren, vooral omdat ik de vorige film zag, maar nu was ik helemaal mee. Mee met de Star Fleet verre planeten gaan ontdekken, ondertussen met enkele ethische kwesties worstelen, grappige oneliners lossen en genieten van goeie acteerprestaties van mijn crew, daar teken ik meteen voor. Veel meer kan ik niet vertellen over de inhoud, want het is bijzonder moeilijk om geen spoilers te lossen. Duizend-en-één verrassingen en mini-plots. Het is sowieso een aanrader en dat in de cinema!

The Grandmaster



Oorspronkelijk moest dit een film worden over Bruce Lee, maar Wong Kar Wai raakte tijdens het opnemen van de film meer en meer gefascineerd door Ip Man, Bruce Lee zijn leermeester.  Wong Kar Wai gooide het roer om en veranderde van perspectief. Misschien daarom dat de film geregeld nogal verwarrend wordt en de verhaallijnen soms met haken en ogen aan elkaar hangen. De vele sprongen in de geschiedenis, overdaad aan personages en locatiewissels doen er geen goed aan.

Al een geluk dat de film visueel prachtig is. Het tempo ligt laag, maar elk beeld, elke beweging en elke vechtscène is minitieus uitgewerkt. De choreografie is fenomenaal en bij het buitenkomen had ik al meteen zin om een muur op te lopen, met dubbele achterwaartse salto over het terras van de Sphinx te springen en met een welgeplaatste zweeftrap een totaal verbaasde en toevallige voorbijganger tegen de grond te werken. Maar ja, wat verder blinkt een tegen tegen zinloos geweld, dus hield ik me in.

Silver Linings Playbook



Een film waarbij twee psychiatrische patienten hun aandoening overwinnen en elkaar vinden via dansen; mijn chickflick-alarm begon al te loeien. Toch maar eens zien in de kleine lettertjes of Hugh Grant en Julia Roberts niet meedoen. Soit, toch maar een kans gegeven en uiteindelijk viel de film beter mee dan verwacht. Ik vond het zelfs even spannend. Bijna even spannend als de derrière van een goddelijke Jennifer Lawrence.

Serieuze cast met Jennifer, Bradley Cooper, Robert de Niro en Chris Tucker. Jennifer Lawrence haalde trouwens een Oscar binnen voor haar rol en dat is meer dan terecht. Ze heeft er een nieuwe fan bij en dat niet alleen voor haar wipkont. Maar ook Bradley Cooper toont eindelijk eens dat hij ook kan acteren.

Het verhaal is kort samen te vatten: vrouw verliest man en belandt in een soort depressie. Man wordt bedrogen door zijn vrouw, waardoor zijn bipolaire stoornis alleen maar erger wordt. Man leert vrouw toevallig kennen. Er bloeit iets, maar wat? Daar komt het zo wat op neer. Maar dan opgespekt met grappige momenten, emotionele stukken en spannende ontknopingen. En uiteraard een Hollywood-einde. Mocht wat rauwer voor mij. De ware kracht van de film zit hem trouwens in de dunne lijn tussen gek en normaal zijn.