Films: Les Misérables

Meteen even vermelden dat ik een bloedhekel heb aan musicals. En nog meer aan musicalfilms. Ik denk met veel verschrikking terug aan Sweeney Todd en Chicago. ’t Is maar Disney die er mee weg komt. En Cry-Baby, Music Man en The Wizard of Oz uit de jaren dertig.

Les Misérables was niet veel beter. Sterrenacteurs in een musical droppen is geen goed idee. Bijzonder bizar om Wolverine plots een duetje te zien zingen met the Gladiator. Tragikomisch zelfs, want goed gezongen is het niet. Daar komt nog eens bij dat de film twee uur en een half duurt, er gekozen wordt voor de theatrale stijl inclusief overacting en episodische opbouw. Je zou er nog echt misérable van worden.

Al een geluk dat de decors en kostuums veel goed maakten. Alles tussen 15de en en 19e eeuw blijft mijn favoriete periode in de wereldgeschiedenis met een lichte voorkeur voor de Franse bewegingen. Wat was ik graag een revolutionair geweest. En dat gevoel zit ook wel in Les Misérables. Had ik een Franse vlag, ik stond ermee te zwaaien tijdens bepaalde scènes. En al even slecht mee te zingen. Tijd voor een echte kostuumfilm over de Franse revolutie en al wat daarna gebeurde me dunkt. Spielberg?

Films: Flight en Lincoln

Lincoln

Als ik Steven Spielberg zie staan, dan is dat voor mij voldoende om te gaan zien. In de cinema uiteraard, want als de Steven iets kan brengen, dan is het wel spektakel. In Lincoln ligt de focus daar minder op. Dialoog en opbouw primeren. De onliners vliegen je om de oren, kostuums en decors zijn prachtig en ook al ken je de uitslag van de uiteindelijk stemming, het blijft toch nagelbijten. Daniel Day Lewis kaapt sowieso terecht een oscar weg voor zijn acteerprestatie en al de andere beeldjes zullen ook wel verdiend zijn. Enige wat me stoorde was de extra verhaallijn tussen Lincoln en zijn zoon. Totaal onbelangrijk en veel te cheesy.

Flight

Eerst en vooral, wat een openingsscène! ‘ssup Tina! En het volgende hoofdstuk zit je met je handen rond de leuningen geklemd, precies of je echt op dat neerstortende vliegtuig zit. Cinema-stuff! Daarna evolueert de film in een psychologisch drama waarbij Denzel Washington je door het leven van een alcoholieker sleurt. En dat met bijzonder veel brio doet. Na het vliegtuig crasht ook de held. Ik werd er zelf ongemakkelijk van, had soms zin om op te staan en hem een geprojecteerde bitchslap te geven. Zeker en vast een aanrader deze, vergeet gewoon de laatste twee minuten van de film.

Ah ja; ‘ssup Tina?