Sometimes in life you’ve got to be a movie

The Secret

To avoid giving away the ending, this trailer is based only on the first half of the film. Als er zo’n zinnen in de trailer staan, dan weet je meteen dat er een gigantische plotwending zit aan te komen. Al goed en wel, als de film toch niet zodanig doorzichtig opgesteld is dat je die plotwending eigenlijk al in de eerste helft van de film ziet aankomen. Nu, al bij al is The Secret zeker geen slechte film en ook Jessica Biel zet een goeie acteerprestatie neer.  Maar niet echt de moeite om ervoor naar de cinema te tjekkelen (geen AN woord nee Appelogen!). Meer zo’n film om op Vier te bekijken, ergens tijdens de week. Op een echte goeie horror is het nog even wachten. Misschien Sinister? The Possession?

Hero

Ik was in een Aziatische mood dus bekeek ik enkele classics opnieuw. Hero bijvoorbeeld, nog steeds de beste film van Zhang Yimou. Een wondermooi verhaal over intrige, moed, liefde en oorlog. De cinematografie is fenomenaal, het kleurenspel onvergetelijk en de muziek bijzonder beklijvend. De vechtscènes zijn bijzonder goed georchestreerd en uiteraard blinkt Jet Li uit als nooit tevoor. Absolute aanrader.

Spring summer fall winter… and spring

En we blijven in Azië met een parel van topper Kim Ki-Duk. Een heel ander genre dan hierboven maar minstens even indrukwekkend. Adembenemend in zijn simpelheid. In de film volg je de levenswandel van een monnik en zijn leerling. Via een simpel verhaal, maar ondersteund door prachtige beelden en veel stilte krijg je er een hele levensles bij. Zonder dat ze opgelegd of doorgedramd aanvoelt. Opnieuw een aanrader. Net als zijn andere films Bin Jip en The Bow trouwens.

Sometimes in life you’ve got to be a movie

Broken Circle Breakdown

Alle boekjes zijn bijzonder lovend over de nieuwe film van Felix Van Groeningen, maar zelf ben ik er nog niet goed uit. Bijzonder veel respect voor de regisseur, die er nog maar altijd 35 is en blijft groeien in wat hij doet. Steve&Sky was een topper, maar bij zijn nieuwe weet ik het niet goed. De film zit goed in elkaar, de beelden zijn wondermooi en de acteerprestaties, zeker die van Veerle Baetens zijn uitstekend. En hoewel de enige echte bluegrassfilm Oh Brother where art thou is, ook de muziek werkt aanstekelijk.

Het verhaal over de liefde tussen twee totaal verschillende mensen, de liefde voor een kind, verlies en omgaan met denkwijzen is aangrijpend, maar net hier zit het voor mij het knelpunt. Drama, veel drama. Misschien te veel zelfs. Zeker waar Heldenberg ofte Didier de Vooruit toespreekt over stamcelonderzoek. Erover. En drama, zeker met kinderen, is meestal de makkelijke weg. Maar toch heb ik niet het gevoel dat ik net een cliché tearjerker gezien heb. De ondertoon maakt de film net iets anders. En daar zit de kracht van Van Groeningen.

Brave 

Normaal sta ik als eerste in rij om een nieuwe animatiefilm te checken, maar Brave kon me niet meteen warm maken. Op de weg terug van Israël speelde de film op het vliegtuig, dus gaf ik het kleine rosse meisje toch maar een kans. En ik had meteen spijt dat ik de film niet in de cinema heb gezien. Het verhaal is niet zo vernieuwend, een meisje dat niet wil trouwen en daarom een vloek over haar familie laat uitroepen. De stijl gaat naar het cartooneske en de animaties zijn af. Maar het is de humor die het hem doet. Het samenspel tussen beer en meisje is goddelijk en ook al vreesde ik er wat voor, kinderachtig is de film niet. Het was een plezante terugvlucht!