Sometimes in life you’ve got to be a movie

Moonrise Kingdom

Wes Anderson (Fantastic Mr. Fox, The Darjeeling Limited) die Bruce Willis, Edward Norton, Bill Murray en Harvey Keitel onder zijn vleugels krijgt en er een sixties langspeelfilm uitperst, dat kan niet fout lopen. Doet het ook niet.

Twee twaalfjarigen zijn hun miserabele leventje beu en besluiten om er vandoor te gaan. Op zich geen zot origineel verhaal maar de manier waarop Wes het brengt is briljant. Fantastische shots en camerabewegingen, goddelijke decors, het ouderwetse Technicolor-kleurenpalet en een strakke soundtrack. Gooi er nog wat knallers van acteerprestaties bij en het is helemaal goed.

Maar het sterke zit hem in de sfeer. Zoals de New York Times het verwoordt: Wes Anderson makes films about small worlds in which big things happen: love, heartbreak, calamities, death. Een simpel verhaal maar met een palet aan personages die vol van frustratie, miserie, mislukking en absurditeit zitten, zonder de film loodzwaar te maken. Tragikomisch zonder schaterlachen. Tragikomisch zonder huilbuien. Bijzonder poëtisch ook, vol miniscule levenslessen. Zonder daarbij te filosofisch te willen zijn.


 

Sometimes in life you’ve got to be a movie

Edward Scissorhands

Tim Burton is een held maar dat heb ik al eens gezegd. In een nostalgische bui kreeg ik plots enorm veel zin om Edward Scissorhands nog eens te zien. Gelukkig heb ik hier heel het oeuvre van Burton liggen, dus zo geklaard. Edward is een soort monster van Frankenstein, ondergedompeld in de gothic wereld vol bizarre kapsels en kostuums waar Burton zo bekend voor staat. Hij heeft geen handen maar scharen en als hij via een naiëve verkoopster in het dorp belandt, barst het epos helemaal los.

Wat me vooral opviel is dat de film ook nu nog steeds helemaal overeind blijft. Een tijdloze Johnny Depp, decors die nog altijd verbluffen en geen overdaad aan special effects waardoor de film niet zo snel ouderwets zal lijken. Enige wat ik vergeten was, is dat de muziek toch wel heel Disney aanvoelt. En dat de film eigenlijk echt wel donker en scary overkomt. Nevertheless, zalige film!

Game of Thrones

Het eerste seizoen op mijn iPad gezet voor de vlucht naar Argentinië en in één trek uitgekeken. Daarna het boek gedownload omdat ik niet meer kon wachten om het vervolg te weten en eenmaal in België direct seizoen twee uitgekeken. Ondertussen ben ik bezig aan de andere boeken, want wachten tot volgend jaar zie ik niet zitten. Goeie serie dus.

Het verhaal draait rond verschillende clans die elkaar bestrijden in een middeleeuws decor. Ridderverhalen zijn sowieso de max, maar als er dan nog eens mythische en fantasy wezens bij komen, dan zit het helemaal snor voor mij. In het begin is het even aanpassen aan al die personages, maar keer je ermee weg bent, gaat het snoeihard. En de serie zit boemvol knappe vrouwen, which is nice. En dan heb ik het nog niet over de muziek gehad! Maar misschien moet je die gewoon zelf beluisteren.