Sometimes in life you’ve got to be a movie

Snow White and the Huntsman

Ik ben één van die gelukzakkinderen die voorleesouders had. Pluk van de Petterflet, Pietje Puk, Pol en natuurlijk duizend en één sprookjes. Fantastisch vond ik dat, die fictieve wereld vol magie, gekke wezens en avontuur. Sneeuwwitje was zelfs één van mijn allereerste films ooit in de cinema. Sprookjes omzetten naar het groot scherm is meestal geen sinecure, vooral omdat de regisseurs en filmmakers moeten strijden tegen overbekende formats, waar iedereen al wel eens zijn verbeelding op los gelaten heeft.

Regisseur Rupert Sanders koos alvast voor de grimmige sfeer, juist zoals de oorspronkelijke versie van het sprookje geschreven was. Toch voor Walt Disney er zijn duivels op los liet. Charlize Theron speelt een magistrale rol als boze koningin en de scène waarin ze ondergedompeld wordt in een witte vloeistof is fingerlicking. De special effects zitten goed, zeker wanneer glazen ridders in duizend brokken openspatten en ook het Donkere Woud ziet er uit als een gigantische bad trip. Freaky all over.

Maar Snow White kan het niveau niet hoog houden. Naar het einde toe vervalt de film in clichés en passeren zowel Braveheart, Narnia, Kingdom of Heaven, Jeanne D’Arc, Troy en Lord of the Rings de revue. Kristen Stewart moet algauw opdraven als de zoveelste heldin te paard en kan haar prestaties van On the Road niet evenaren. Maar de Huntsman, gespeeld door Xavier Malisse look-a-like Chris Hemsworth, draait de film helemaal de nek om.

De opbouw naar het hoogtepunt van de film zit verkeerd, waardoor het einde echt door je strot geramd wordt en veel van zijn power verliest. Sander’s gok om het sprookje van Sneeuwwitje enkel losjes te interpreteren en er een donkere draai aan te geven, was de juiste. Maar naar het einde toe verliest hij de grip op het scenario en vervalt hij toch in clichés.

Als je de film toch wil zien, ga dan kijken in de cinema, vooral omdat de film het moet hebben van zijn sfeer, geluid en special effects.

Sometimes in life you’ve got to be a movie

On the Road

Het verhaal van een schrijver die op zoek gaat naar inspiratie, daarvoor de wijde wereld intrekt, experimenteert met alles wat hij tegenkomt en ondertussen enorm veel waarde hecht aan vriendschap. Klinkt te bekend om niet geinteresseerd te zijn. Maar krijg het maar eens als opdracht om On the Road te verfilmen. Het boek, van Jacques Kerouac is geniaal, maar bijzonder complex. Zeker om zo maar even in beeld om te zetten.

Maar met regisseur Walter Salles, scenarist José Rivera (beiden bekend van de verfilming van Che Guevara’s The Motorcycle Diariesen een team sterke acteurs (extra pluim voor Garrett Hedlund die fenomenaal speelt) komt de verfilming toch een beetje in de buurt. De onontbeerlijke chaos komt goed naar voor, de drang naar vrijheid zit in alle shots en ook de complexe relaties tussen de vrienden onderling wordt behoorlijk in beeld gebracht. Niet de typische roadmovie, maar zeker de moeite waard, al is het maar vanuit je zetel. De cinema-experience zit hem vooral in de goddelijke soundtrack.

Sometimes in life you’ve got to be Gregory Colbert

I have been tusked by an elephant, almost eaten by a sperm whale, knocked off my feet by a rhinoceros, embraced by a jaguar, given a haircut by a tiger shark, chased by a hippo and a black mamba, brought to my knees by malaria and dengue. But I was able to avoid the greatest danger of all. Never stop exploring the things that open you, or that you love.

Een quote van Gregory Colbert, een mens waar ik graag naar opkijk. De Canadees is een fotograaf en filmmaker, gespecialiseerd in natuurdocumentaire. Ashes and Snow is zijn bekendste werk. Tien jaar lang trok hij door Indië, Birma, Sri Lanka, Egypte, Dominica, Ethiopië, Kenia, Tonga, Namibië en Antartica om er de speciale band tussen mens en dier vast te leggen. Zijn site en Facebook voor meer info en hieronder een selectie uit zijn werk. Van een droomjob gesproken.

Sometimes in life you’ve got to be a movie

Prometheus

Ridley Scott is een held. Gladiator, American Gangster, Black Hawk Down, 1492, Kingdom of Heaven, Matchstick Men, Blade Runner en natuurlijk Alien. Stuk voor stuk galetten van films. Geen wonder dat ik zo opgefokt als iets klaar stond om zijn nieuwste film te gaan checken. Ok, de enorme teasercampagne zal er ook wel iets mee te maken hebben. Prometheus is een soort prequel op het meesterwerk Alien en vertelt het verhaal van een team wetenschappers dat op zoek gaat naar onze scheppers. Om spoilers te vermijden ga ik niet verder in op het verhaal, maar verwacht je maar -opnieuw- aan een waar spektakelstuk. Gekke special effects, dikke soundtrack, superspannend, sterke acteerprestaties en een einde om “ja goeienoene” tegen te zeggen. Een film die in je in de cinema moet zien! Zonder 3d weliswaar.

Into the Wild

Normaal gezien koop ik nooit films op blu-ray maar Into The Wild vond ik op groot scherm zo impressionant qua cinematografie en muziek dat ik het toch maar eens deed. Wondermooie landschappen en een zot -deels waargebeurd- verhaal over een jonge kerel die de wereld en vooral zichzelf wil ontdekken. Normaal kan ik niet zo goed stilzitten, maar denk dat ik bij deze film geen vin verroerd heb.