Sometimes in life you’ve got to be a movie

Drukke week deze week, dus maar één film kunnen bekijken.

Men In Black 3

Will Smith is een held, laat me dat toch maar eerst eens zeggen. Geen enkele film uit zijn repertoire heb ik gemist. Dus ook Men In Black en Men in Black 2 niet. De eerste vond ik geweldig, zeker die soundtrack. De tweede was al iets minder, dus alle vrees voor de derde. Maar die viel al bij al wel nog mee. Ook nu weer is er een alien met kwade bedoelingen en om de wereld te redden moeten Will en Agent K deze keer terugreizen in de tijd. Fantastische prestatie van Josh Brolin, die een gespogen jonge Tommy Lee Jones neerzet. Het verhaal is iets volwassener dan we gewoon zijn, maar de humor is niet veranderd. Maar toch ontbreekt er iets. Misschien ben ik gewoon te oud geworden voor dit genre films? Want aan Will kan het alleszins niet liggen!
Soit ik doe gewoon nog eens dit dansje en dan is het allemaal al weer goed.

Sometimes in life you’ve got to be a movie

Eigenlijk echt gek dat ik hier zo weinig over film schrijf, toch één van mijn grotere passies. Daarom dit rubriekje invoeren: de films die ik deze week gezien heb.

The Avengers

Ondertussen wel al bij iedereen bekend denk ik. Een collectief van superhelden wordt opgeroepen om de wereld te redden. Op zich geen vernieuwend concept, dus uitvoering is des te belangrijker. En daar hebben ze goed hun best gedaan. Special effects zijn ok, de humor van Marvel zit erin, coole vijanden en dito helden en Scarlet Johanson! Een aanrader, zeker in de cinema.

Dark Shadows

Tim Burton is naast Luc Besson en Spielberg één van mijn favoriete regisseurs. Kijk maar naar Big Fish, wat een topfilm. Als er een nieuwe Burton verschijnt dan sta ik ook meteen als eerste in rij om die te checken. Dark Shadows, opnieuw met Depp en Carter, vertelt het verhaal van de Vampier Colins die zijn familiebedrijf probeert te redden. Daarvoor moet hij, als middeleeuwer, echter de gouden jaren ’60 weten te overleven. Het openingskwartier is ware Burton-stijl en adembenemend, maar dan zakt de film wat weg in clichés en flauwe woordgrappen. Niets zijn beste werk, maar zeker amusant voor een avondje in de zetel.

The Dictator

Daar is hij weer, die Sasha. Opnieuw met een typetje, klaar om te choqueren. Deze keer niet in mockumentary-vorm maar als echte fictiefilm. Als dictator van een verzonnen staatje, moet de dictator Aladeen verschijnen voor de VN-meeting in New York. En daar loopt het uiteraard mis. Op zich is de film wel grappig, zeker de muzikale intermezzo’s en bepaalde woordgrappen, maar het is wat te veel van hetzelfde. Maatschappijkritiek verborgen in overdrijving, stereotypering en choqueren, we hebben het net iets te veel gezien. Nu ja, met wat vrienden is zo’n film altijd wel leuk natuurlijk.