Sometimes in life you’ve got to be b-movies

Escapisme, het is me niet onbekend. Even ontsnappen aan de dagelijkse bekommernissen, aan het grijs van Gent, aan de writers block, … Op alle mogelijke manieren. Maar één van mijn favorieten blijft nog altijd het witte doek. De eigenaar van de Kinepolis-groep stuurt me geregeld een kaartje vanop zijn decadente reizen die onrechtstreeks voor de helft door mij betaald zijn. En ook de ontwerper van de Expedit-kast heeft me al uitgenodigd voor het afstudeerfeest van zijn kinderen aangezien mijn steeds groter wordende dvd-collectie ook meer Expedit-kasten vereist.

Nu ben ik redelijk flexibel qua filmsmaak, zolang Hugh Grant of Julia Roberts er maar niet in meespelen. Japanse weirdo-films, horror, thriller, actie, blockbuster, kostuumfilm, Vlaamse film, manga, animatie, science fiction, fantasy, drama, … alles kan! Maar diep vanbinnen heb ik toch een voorliefde voor de b-film en grindhouse horror. Het oeuvre van Hammer Studios en Ed Wood bijvoorbeeld. En liefst van al met gekke titels en/of creaturen. Zoals hieronder.



Binnenkort komt Iron Sky trouwens uit. Niet echt een b-film maar wel ene met alle allures ervan. Space Nazi’s!

Sometimes in life you’ve got to be a pink movie

Japan is een land dat me altijd al geboeid heeft. Vooral de manier waarop het traditionele (samurai, cultuur, …) gemengd wordt met het hypermoderne (technologie, werksfeer, steden …). En uiteraard ook uit nostalgische overwegingen. Ik verslond zowat alle manga comics, hele reeksen manga-series en later ook de films. Daarnaast leerde ik in de judo wat basis Japanse cultuur en taal.

Toen @nonunsenses me twee kaartjes voor het Japans filmfestival in Studioskoop voorschotelde, was ik ook in de zevende hemel. Underwater Love stond op het programma. Hieronder zie je de trailer.

Regisseur Imaoka brengt hier immers een pittig low-budget festijntje over seks met waterwezens, ware liefde en de absolute noodzaak om af en toe eens synchrone dansjes uit een andere dimensie uit te voeren. Het scenario, dat mede door Japan Square lieveling Tom Mes werd geschreven, is eenvoudig: visfabriekarbeidster Asuka trouwt binnenkort met haar baas maar ontmoet plots een kappa (mythologisch waterwezen) die de reïncarnatie van haar verloren gegane eerste liefde Aoki blijkt te zijn. De liefde tussen hen lijkt evenmin gekoeld en wordt ook vaak op expliciete wijze geconsumeerd in deze prent die zowel pink als musical is. (bron: studioskoop)

Juist. Een welgemeende what the f*ck is hier zeker gepast. De film past in de categorie ‘pink movie’, een redelijk bekend genre in Japan. Deze vorm van softerotische films duurt normaal gezien exact een uur – eveneens de lengte van de middagpauzes in Japan- en mag volgens de regels één derde erotiek bevatten. Wat er met de rest van de tijd gebeurt, ligt volledig in handen van scenaristen en regisseur. En zo worden softpornografische musicals geboren natuurlijk. De regels dat de film op 16mm of 35mm en met een beperkt budget en binnen de week moet geschoten worden, zorgt natuurlijk voor een nog gekker resultaat. Veel regisseurs en acteurs/actrices gebruikten het genre als een stepping stone.

In de film speelt trouwens een Kappa mee. Nog zoiets dat me mateloos boeit aan de Japanse cultuur; al hun mythische wezens. De Kappa, letterlijk rivierkind, is een watermonster uit de categorie Yõkai. Doorgaans ziet hij eruit als een mengeling van mens, aap, schildpad en eend. Ze leven in vijvers en rivieren, zijn uitstekende zwemmers en hebben een met water gevulde holte op hun hoofd. Dit is ook hun zwakke plek. Als de holte uitdroogt of leegloopt verliest een Kappa een groot deel van zijn kracht en kan hij zelfs sterven. Jezelf verdedigen kan dus door een buiging te maken voor de Kappa. Beleefd als hij is, zal hij terug buigen en zo een deel van het water op zijn kop verliezen.

Kappa vallen graag mensen lastig. Hun gedrag varieert van relatief onschuldige grappen zoals hardop winden laten tot erger gedrag zoals het stelen van voedsel of ontvoeren van kinderen. Volgens verhalen zouden kappa zich zelfs voeden met kinderen die zich te dicht bij het water begeven en met de ingewanden van mensen die gaan zwemmen op plekken waar Kappa leven. Deze verhalen werden vooral vroeger gebruikt door ouders om te voorkomen dat hun kinderen zonder toezicht bij (diep) water zouden gaan spelen. Zelfs vandaag de dag zijn bij sommige vijvers en rivieren waarschuwingsborden geplaatst om mensen voor kappa te waarschuwen.

Ze zijn ook vaak nieuwsgierig naar de menselijke beschaving. Dit leidt ertoe dat ze soms mensen uitdagen tot verschillende vaardigheidstesten zoals sumoworstelen. Ze kunnen in bedwang worden gehouden met komkommer, het enige voedsel waar ze meer de voorkeur aan geven dan aan mensenvlees. Door ze komkommers te geven kan men kappa zelfs klusjes laten opknappen zoals het irrigeren van het land. Sinds ik Underwater Love zag, weet ik trouwens ook hoe hun geslacht eruit ziet… Geen idee of ik daar nu blij om ben.